Stukjes tikken is mijn vak, maar fietsen doe ik voor de lol. De meeste kilometers draai ik in de Duin- en Bollenstreek, maar enkele keren per jaar ben ik op trainingskamp bij mijn rentenierende vriend in Jalón, Costa Blanca, of elders in Europa aan het trappen. Op deze site  verslagen van trainingsritjes, officiële toertochten en vakantietrips. Want stukjes tikken over fietsen doe ik ook voor de lol.

Pretvaderen is het centrale thema van een column die ik wekelijks schrijf voor de dagbladen van HDCmedia (Noordhollands Dagblad, Haarlems Dagblad, IJmuider Courant, Leidsch Dagblad en Gooi en Eemlander). Maak op deze site, behalve met wielrennen, ook kennis met een prettige kijk op het vaderschap.

Naam: Dick van der Plas Leeftijd: 50

Woonplaats: Katwijk

Programma 2010

Maart:

Joop Zoetemelk Classic vanuit Leiden

April:

Trainingskamp in Spanje

(van 6 t/m 13)

Hart van de Bollenstreek

 Mei:

Waalse Pijl (15 mei)

Route des Amblèves (Ardennen, 29 mei)

Juni:

Jean Nelissen Classic

(Vianden, 12 juni)

Trainingskamp

Dolomieten (27 juni)

Juli:

Dolomieten Marathon

(4 juli)

Augustus:

Vakantie (Ierland)

September:

Fietsweek

Vogezen (HTWV)

Oktober:

Herfstmountainbiken

in Leersum

November:

Rabo Beach Challenge

Niet goed

Vrijdag 3 september

Niet alleen lichamelijk ga ik krakend en kreunend door het leven, ook materieel heb ik betere tijden gekend. Ik geloof niet dat er eerder een wielerseizoen is geweest dat ik zo vaak met een lekke band heb gestaan. Zelfs in een week dat ik noodgedwongen niet op de racefiets zit, blijft het me niet bespaard. De dikke Schwalbe Big Apple's die mijn dochter een beetje zwaar vond rijden onder haar van mij overgenomen Trek, verving ik woensdagavond door twee snelle slicks die ik al een tijdje in de schuur heb hangen. Een heel tijdje, zo bleek, want tijdens een proefrit naar de andere kant van het dorp - waar ik een bijeenkomst in het sponsorhome van Quick Boys bezocht - voelde ik de achterband al behoorlijk over het wegdek hobbelen. Maar pas bij het verlaten van het sportpark Nieuw Zuid bleek de binnenband over zo'n veertig centimeter uit elkaar geknald. Heel vaak heb ik dit seizoen al beweerd dat het gezegde 'Als je goed bent, rijd je niet lek' absoluut niet op mij van toepassing is. Maar ik kan er niet langer omheen. Dingen moeten worden gezegd. Voor anderen was het al duidelijk, maar nu weet ik het zelf ook: Ik ben helemaal niet goed. En iedereen die woensdagavond, op die vijf kilometer naar huis, een onder rugklachten en een rugzak krom gebogen mannetje naast een fiets met een over de velg voortslepende achterband heeft zien strompelen, zal het kunnen beamen.

Woensdag 1 september

Oppassen dat dit geen oude mannen-log met bijbehorende kwalen gaat worden, maar voor wie hier na de dinsdagavondtraining een vrolijk verslag van een fietstocht verwacht, heb ik toch één en ander uit te leggen. Na mijn worsteling op zondagmorgen met een immer lekkende kraan, ga ik nog steeds kromgebogen als een Oost-Europees takkenvrouwtje door het leven. Ondanks de Voltaren K en de BioFreeze waarvan een collega van de Bedrijfshulpverlening mij heeft voorzien. De vergelijking met het takkenvrouwtje is overigens niet helemaal accuraat. Als ik eenmaal een tijdje loop, zoals op bovenstaande afbeelding is te zien, lijkt alles zo goed als normaal. Maar al na enkele ogenblikken achter een beeldscherm zakt mijn ruggengraat en het omringende spierstelsel geleidelijk in elkaar en moet ik elke keer weer door een evolutieproces heen om normaal rechtop te lopen. Daarbij mag ik graag geluiden maken, om lucht te geven aan mijn algehele staat van onwel bevinden. Na één dag met de auto naar werk te zijn geweest, verplaats ik mij nu weer per rijwiel. Niet van harte, overigens, zeker nu de beugel van mijn zadelrugzak is afgebroken en ik het ding weer - tijdelijk, mag ik hopen - op mijn (jawel) rug moet dragen. Het is de enige onderbreking in een zittend bestaan. Na elke vijftien zinnen op mijn toetsenbord - nu dus even - sta ik krakend en kreunend op, maak een geleidelijk aan steeds minder krom rondje om de tafel of een ladenblok, en eindig weer voorovergebogen voor mijn beeldscherm. Leve de vooruitgang!

Maandag 30 augustus

Behalve bewondering voor zijn vakmanschap en zakelijk inzicht heb ik niet zoveel met André Rieu. Maar toch stond ik afgelopen week wat langer stil bij zijn reden om twee concerten in de Amsterdam ArenA wegens ziekte af te gelasten. Zoiets doe je niet zomaar, als je voor elk optreden een compleet kasteel laat optrekken. André en ik zijn niet vaak ziek. In de 25 jaar dat ik bij het Leidsch Dagblad werk, heb ik me welgeteld één keer vanwege een lichamelijk ongemak moeten afmelden. Rieu heeft in 32 jaar wegens ziekte nog geen concert laten lopen. De eerste en enige keer dat ik ziek werd, was ik met mijn twee (toen nog heel jonge) kinderen (mijn vrouw was aan het werk) naar mijn vaders verjaardag. Na één Westmalle Triple werd ik duizelig, wat opmerkelijk snel is, zelfs voor een zwaar Belgisch biertje. Bij mijn gang naar het toilet moest ik me aan de muur van de gang vasthouden omdat alles om me heen begon te golven. Kruipend haalde ik het bed van de logeerkamer, waar een opgeroepen arts een virusinfectie op het evenwichtsorgaan constateerde. Twee weken heb ik op bed gelegen, als een zeeziek bemanningslid van de Guppie in zware storm. André heeft het nu ook. In gedachten zie ik hem naar het toilet wankelen omdat hij zichzelf niet overeind kan houden. Als hij zijn ogen open heeft, draait de slaapkamer langzaam in het rond, op de maat van één van zijn walsjes. Bij mij duurde het twee weken en eigenlijk zijn de incidentele duizelingen daarna nooit helemaal weggeweest. Elke keer als André straks zijn hoofd scheef houdt om zijn viool onder zijn kin te schuiven, moet je niet gek opkijken als hij even staat te wankelen op zijn benen. En, als André en ik lichamelijk ongemakken blijven delen,  heb ik nóg een onaangename verrassing voor hem. Bij het vervangen van een kraanleertje ben ik gisteren op een verschrikkelijke manier door mijn rug gegaan. Bel een loodgieter, André. Voor het geld hoef je het niet te laten.

Vrijdag 27 augustus

Fotograferen vanaf de fiets gaat me inmiddels wel aardig af. Mijn waterdichte en shockproof Olympus zit voor het grijpen achterin mijn wielershirt en alle instellingen kan ik blindelings vinden. Het enige probleem wordt zo langzamerhand, na vele tientallen trainingsritjes, het kiezen voor originele invalshoeken. Deze foto vond ik, met straffe wind tegen op kop rijdend van een groep langs de Leidsevaart tussen Voorhout en Lisse, nog wel aardig. Tijdens het trappen de camera achterstevoren op mijn helm zetten en afdrukken. Nou ja, het lijkt makkelijk, maar je ziet pas wat je doet in de paar seconden dat het scherm na de opname heel even het beeld weergeeft. Van de acht foto's die ik maakte vond ik deze het mooist. Vooral vanwege de beweging en het grote lijden op de getekende koppen van Rob1, Vincent, Arie en Maarten.

Vrijdag 27 augustus

Zelf roep ik het al jaren, maar nu is het ook wetenschappelijk bewezen. Mijn hoogtevrees en daalangst zijn het directe gevolg van het feit dat mijn hersenen op hoog niveau werken. Zo luidt althans de conclusie van Pieter Frijters, specialist in het behandelen van mensen met fobieën na onderzoek van 25.000 patiënten. Bij dit soort angsten draait het volgens Frijters (vandaag geciteerd door de krant van wakker Nederland) allemaal om fantasie. ,,Het lichaam reageert vijftig keer sneller op onbewuste beelden dan op dingen die je bewust waarneemt. Slimmere mensen verwerken sneller informatie en creëren daarmee beelden in hun hoofd: een soort film met alles wat zou kunnen gebeuren. Daardoor worden de angsten, die onbewust zijn, uitvergroot en zijn ze dus vatbaarder voor fobieën.'' En wat zegt deze specialist over mijn fietsmaten - laat ik geen namen noemen - die zich met ware doodsverachting omlaag storten? ,,Het klinkt wat raar, maar sommige mensen zijn te dom om een fobie te ontwikkelen.''

Tot zover de wetenschap.

Donderdag 26 augustus

Voor veel krantenlezers ben ik pas vandaag terug van vakantie, na een zomerstop die duurde vanaf half juli. Dat is niks vergeleken met de periode dat een gemiddeld televisieprogramma er tussenuit knijpt, maar relatief lang vergeleken met de jaren dat ik zelfs uit den vreemde mijn column bleef doortikken. Sinds ik een weblog heb, is de tijd dat ik in de vakantie helemaal geen toetsenbord onder mijn vingers voel, overigens voorgoed voorbij. Maar als ik kijk naar het aantal pageviews op deze site kan ik de komende weken nog met een gerust hart een aantal Ierland-verhalen in de krant herkauwen. Zo'n 95 procent van de abonnees van de dagbladen van HDCmedia komt nooit op dit weblog. Vandaag trap ik in het gedrukte medium af met het verhaal van onze autopech op de ferry 'Hollandica' op het traject Hoek van Holland-Harwich. Waar gebeurd, net zoals alle andere vakantiepechgevallen die ik in dit krantenstukje opsom. Want, ook voor dit nieuwe columnseizoen geldt: zo gauw ik het moet gaan verzinnen, stop ik ermee.

Voor wie er nog niks van heeft meekregen: het verslag van onze Ierland-reis begin hier, inderdaad met het relaas van de autopech. Daarna is het langzaam drie weken lang omhoog scrollen. Sterkte ermee.

Ardennenoffensief

Zaterdag 21 augustus

Precies 4,9 kilometer heeft onze Ardennentocht geduurd, als in de groep het bekende 'Lek' weerklinkt, gevolgd door 'LEK, LEK!!, LEK!!!!' voor de dovemansoren (Raymon) die zich als een steen in de afdaling storten. Mart staat met een lege band aan de top van de helling, omringd door een paar clubgenoten, wij staan een paar honderd meter verderop, om pas poolshoogte te nemen als het wisselen van het rubber wel erg lang gaat duren. Ook de tweede binnenband heeft er dan al met luid gesis de brui aangegeven en er moeten mannen terug naar de auto om een nieuwe buitenband te halen. Het ziet ernaar uit dat Schwalbe voor zijn Ultremo R1 wederom een klant minder heeft.

Het is een mooie oefening in geduld en saamhorigheid: we hebben geen haast, het is schitterend weer en de bomen bieden de wachtenden genoeg verkoeling. Wat maakt het uit dat we het eerste uur afleggen met een gemiddelde van vijf kilometer?

Zeker één keer per jaar worden de eigenaren van een meubelzaak in Stavelot opgeschrikt door een stelletje ongeregeld dat uitgerekend hun parkeerterrein uitkiest als startpunt voor de Route des Amblève, een tocht door het mooiste gedeelte van de Ardennen. Meestal zijn het HTWV'ers onder leiding van Jan Peppelenbos die hier komen fietsen, maar dit keer is hij als gezaghebbend wegkapitein mee met de Afdeling Wielersport van de IJsclub Voorwaarts Katwijk, die zijn eerste buitenlandse trip maakt. Tweeëntwintig man hebben aanvankelijk ingetekend bij activiteitenhoofdman Rob1, maar uiteindelijk reizen er slechts vijftien af. Meest gehoorde smoes van de thuisblijvers: ik mag niet van mijn vrouw (met stip op één), gevolgd door: ik heb geen paspoort.

De Ardennen vormen het ideale terrein voor renners die de oversteek van de Ringvaart naar het serieuzere klimwerk willen maken. Het is er rustig, de heuvels - bergen mag je het niet noemen - zijn pittig maar (nog) niet extreem, al denken clubleden die tot nog toe alleen ervaring hadden met het Kopje van Bloemendaal daar sinds gisteren anders over. Van de 100-kilo knallers op de vlakke weg weet in elk geval Teun zich met veel vertoon van macht in de kop van het peloton te manifesteren. Voor anderen - Mart, Vincent en Arie, om er maar een paar te noemen - ligt de weg naar de top geplaveid met goede voornemens: een kilootje of 20 afvallen en meer trainen zijn de meest gehoorde. Aan (over)moed ontbreekt het in elk geval Arie niet, die op de eerste de beste serieuze klim (de Rosier) het wiel kiest van bergkoning Raymon, maar zichzelf halverwege opblaast ('Hoe ver is het nog, naar boven?) en ingehaald weet door een oude man met parcourskennis die net 3,5 week Guinness-vakantie achter de rug heeft en in het voorbijgaan ook nog pesterig een foto van hem maakt

.

Sociaal gereden, wordt er. Met bovenop elke top een rustpunt voor het uitwisselen van sterke verhalen en het wegwerken van proviand. Maar zelfs dan kan het nog voorkomen dat je na drie van die stops de koppen telt en tot de conclusie komt: 'Verrek, we missen er één.' Rob Lagendijk is zoek en blijkt via zijn mobiel aanvankelijk ook niet te traceren. Dirk en Raymon rijden een stuk terug, maar vinden geen spoor van de achterblijver, die later - als het contact telefonisch wel is gelegd - monter meldt dat hij bij een splitsing niet de borden 'Route des Ambleve' maar de ruggen van een groep vreemde renners heeft gevolgd. Maar geen nood, nu heeft hij alles weer onder controle. Hij zit op de route. Weer een stief kwartiertje later meldt hij - opnieuw per gsm - dat hij bij de watervallen van Coo staat, op een kilometer of vijf van onze auto's. Heeft hij - net als Klein Duimpje - keurig weer de bordjes naar het beginpunt gevolgd. Afijn, uiteindelijk komen we elkaar op een terras in Trois Ponts weer tegen.

Het mag duidelijk zijn dat dit soort omtrekkende bewegingen de gang er een beetje uithaalt, maar tussendoor wordt er toch serieus gefietst, waarbij de eerste kennismaking met vooral de Wanne - een venijnige puist met een grillige aanloop - de Ardennenmaagden nog enige tijd zal heugen. Bovenop weet Jan Pep een uitstekend terras met fenomenaal uitzicht, waarna het nog maar tien kilometer is naar de uitsmijter van deze rit, de Stockeu. Het gedeelte met een stijging van 23 procent doet hier in elk geval Kimmo spontaan van zijn fiets stappen.

Tussen door rijdt Floor - die zich niet alleen als kitesurfer maar ook op de fiets een hoogvlieger toont - nog een keer lek, wat hem uit de groep op de opmerking 'Als je je voorband leeg rijdt, kun je echt niet fietsen' komt te staan. Maar God straft onmiddellijk, want ik beëindig na deze sneer mijn afdaling van de Stockeu met een daverende klapband die oorlogsveteranen tot tien kilometer in de omtrek dekking doet zoeken. Binnenband op de naad over zeker tien centimeter opengescheurd met zo'n kracht dat de buitenband meteen los van de velg schiet. De honderd meter naar het eindpunt kan ik wandelend overbruggen.

De getergde eigenaren van de meubelzaak worden als dank voor het aangenaam verpozen op hun parkeerterrein aan het eind van de dag getrakteerd op een blote lijven en -kontenparade en weten inmiddels wat fietsen met Fietsplus Nico's zo bijzonder maakt:

Op de drie uur durende terugweg vermaakt Arie de inzittenden van mijn auto met zijn voortdurende krampaanvallen, waardoor hij niet weet hoe hij op de achterbank zitten of liggen moet. Als ik na de feestelijke en copieuze afsluiting bij Chinees restaurant Peking in Katwijk even na tienen mijn huis binnenwankel, word ik aangesproken door een opgewonden zoon. 'Vanmorgen werd ik gebeld door een mevrouw Lagendijk, die vertelde dat haar man kwijt was geraakt in de Ardennen en geen telefoonnummers van zijn fietsmaten had. Of ik soms jouw nummer wist, wilde ze weten.' Hij haalt even adem. ''Wat is daar allemaal gebeurd, dan?'

Ik laat me tevreden op de bank zakken en mompel: 'Dat is een lang verhaal...'

Donderdag 19 augustus

Of ik soms een writersblock had, wilde één van mijn fietsmaten weten toen de dagelijkse berichtenstroom op deze site een paar dagen stokte. Nee, zo erg is het niet, als ik begin te typen komt er meestal wel wat uit. Maar het is een feit dat ik na mijn Ierland-vakantie maar moeilijk in het dagelijkse ritme kom. Ik moet - ondanks subtiele aansporingen vanaf de centrale redactie in Alkmaar ('we willen je niet onder druk zetten hoor, maar....') - zelfs nog niet denken aan mijn wekelijks column op de pagina Gesprek van de Dag. ('Nee hoor, alle begrip, neem nog maar een weekje rust. De lezer weet toch niet dat je al terug bent.') Vanaf volgende week, heb ik me voorgenomen, wordt alles weer normaal. Tot die tijd heb ik - voor alle niet-abonnees van de HDC-dagbladen - mijn laatste column van voor de vakantie uit het digitale archief opgevist. Daar kon ik nog net de kracht voor opbrengen.

Lees: Verstopping

Zondag 15 augustus

Lang voordat ik de respectabele leeftijd van 50 bereikte, overkwam het me natuurlijk ook. Maar nooit zo letterlijk als vanmorgen. Op het terras van De Hanenpoel langs de Ringvaart werd ik ingehaald door De Tijdgeest. En ik niet alleen. Ook mijn fietsmaten Teun, Graham en Raymon (foto boven) kregen ermee te maken. Niks ten nadele van deze drie gewaardeerde leden van de Afdeling Wielersport van de IJVK, maar ik kreeg het toch wel enigszins benauwd toen zij vanmorgen vroeg bij het hek van clubgebouw De Goerie stonden. Dat is wel het laatste dat je kunt gebruiken, als je je met een kater en de naweeën van een geblakerde vleesboom in je maag na de buurtbarbecue voor de zondagmorgenrit meldt. Op een grotere groep, had ik gehoopt, met meerdere zwakke broeders, zodat ik me vrij anoniem zou kunnen verstoppen.

Begrijp me goed, verstoppen deed ik me geregeld, maar in elk geval niet anoniem. Op veel stukken van dit rondje Noordzeekanaal ging het ook niet. Dan weer draaiden we met 36 kilometer in het uur een molentje tegen windkracht 6 tot 7 in, dan weer verkoos Teun om achter de rug van een onbekend gebleven gangmaker (die vóór ons keurig 36 reed richting Aerdenhout) weg te demarreren om de rest van die lange weg 40 kilometer in het uur te trappen. Verder moest natuurlijk ook het Kopje van Bloemendaal worden genomen (wat door ons nog lastig te vinden was), evenals de bult bij Spaarnwoude. Het letterlijk pijnlijkste moment kwam toen Teun na de koffie met taart bij De Hanenpoel meteen maar weer doortrok naar 40 kilometer in het uur. Niettemin, de vorm van voor mijn vakantie is er (nog) niet, maar iedereen die beweert dat je na drie weken niet naar je fiets te hebben omgekeken al je trainingsopbouw verliest, weet zich ook ingehaald door de tijdgeest.

De Club van Honderd reed keurig honderd!

Donderdag 12 augustus

Niemand kan beweren dat ik het niet heb geprobeerd. Voor zijn twaalfde verjaardag kreeg hij van mij een racefiets en een Rabobankpakje, twee zomers lang spoorde ik hem (met zachte drang) aan om in mijn kielzog mee te trappen, maar nu moet ik me er toch (voorlopig) bij neerleggen: mijn zoon is op zijn veertiende een renner in ruste. De conditietraining voor basketbal vindt hij deze zomer belangrijker dan de fiets. Bovendien staat het ding op zolder behoorlijk in het zichtveld van de enorme breedbeeldtv die hij voor het afspelen van zijn Xbox-games wil kopen. Vandaar dat sinds gisteravond deze advertentie de site van Marktplaats siert:

Gooi ik daarmee de handdoek definitief in de ring? Zeker niet. Als hij nog maar een klein stukje doorgroeit, is hij volgend jaar al groot genoeg voor mijn reservefiets. Het is nooit te laat voor grandioze comeback, weet ook Lance Armstrong na de laatste tour.

Woensdag 11 augustus

Onder normale omstandigheden zou ik - zoals mijn fietsmaat Rob1 zijn eigen status van thuisblijver zo treffend kan formuleren - ook liever een 'droge homo' zijn geweest. Maar nu ik mijn racefiets al 3,5 week niet heb aangekeken, leek het me wel een goed moment om de training in de stromende regen te hervatten. Het tempo zou dan in elk geval niet te hoog liggen. Het merendeel van de leden van de Afdeling Wielersport koos gisteravond voor de mountainbike met de brede banden, als een vroege voorbereiding op de Bart Brentjes Challenge die ergens in oktober op het programma staat. Maar zes dapperen reden op de smalle rubbers naar Bloemendaal aan Zee. Met het windje in de rug nog gewoon met 35 kilometer in het uur, waarbij de visueel gehandicapte rijders - Peter en ik - het al spoedig zonder hun beslagen dubbele glazen moesten stellen. Zolang het rechtuit ging op het duinpad viel dat zonder bril (we hebben allebei min 6,75) nog wel mee, maar eenmaal afgeslagen richting Vogelenzang vonden we onder de bomen met hun donkere bladerdak alleen nog op de tast aansluiting bij de groep. Op het wegdek deden zich inmiddels Pakistaanse toestanden voor omdat de door Buienradar en Weeronline voorspelde droogte zich rond een uur of acht aankondigde met een hernieuwde moesson waarbij alle Bloemendaalse dijken doorbraken en hele fietspaden blank kwamen te staan. Af en toe kwam mijn in bloedvorm verkerende neef even naar achteren om te informeren of ik echt helemaal niks zag ('Nee, helemaal niks'), even kort meelevend te knikken, om daarna weer als een gek naar de kop te rijden en er in het tempo nog een schepje bovenop te gooien. Waar heb ik zo'n natte hetero als familielid aan verdiend? Afijn, laat ik dit stukje maar besluiten met de aperte leugen die ik na een compleet verregende training altijd in het Ledenboek van de club aantref: De thuisblijvers hadden ongelijk!

Dinsdag 10 augustus

Het is geen beeld dat mijn eega graag naar buiten uitdraagt, maar er zijn avonden dat de tafel van onze caravan er op vakantie zo uit ziet. Maar door het ontbreken van gratis wifi op een aantal campings, haar principiële weigering om woekerbedragen voor een internetverbinding neer te tellen en het constante verlangen naar een goed boek, kwam de zware taak om onze vakantie in woord en beeld vast te leggen helemaal op de frêle  schouders van haar echtgenoot te liggen, die dankzij de wonderen der techniek (en wat hulp van zijn werkgever) met zijn overjarige laptop altijd en overal wél on line kan. Maar nu ze weer thuis is, heeft ze alle ruimte voor haar eigen kijk op Ierland. En kan ik even wat rustiger aan doen. Tijd voor een goed boek. Een stukje fietsen. Af en toe even off line.

Zondag 11 juli

Het is niet de week van Lance en mij. Hij valt en ik rijd om de haverklap lek. Zo'n beetje op hetzelfde tijdstip als een week eerder tijdens de Dolomieten Marathon, sta ik nu met een lege binnenband op het fietspad tussen Scheveningen en Kijkduin. De grote wisseltruc met behulp van mijn koolzuurcapsule om de nieuwe band op te pompen lijkt me opnieuw snel op weg te helpen, maar het ventiel is in één keer zo stijf bevroren dat ik het binnenwerk eruit draai. Pssssst, weer leeg, die band. Dat overkomt me tot twee keer toe. Als ik op deze manier ook snel door mijn capsules heen ben, neemt Hugo het edele handwerk met de pomp voor zijn rekening. Kort voor Hoek van Holland loopt mijn band opnieuw leeg, waarschijnlijk doordat het ventiel toch is gaan lekken. Ergens in Delft lopen we onze derde lekke band op: niet ik, dit keer, maar Floor.

Verder doet de grote Rijnsburgse tempobeul op dit rondje Hoek van Holland ook zijn tweede bijnaam eer aan: Hugo 40. Zodra hij op kop komt - en geloof me, hij rijdt vrijwel alleen maar aan kop - komt de snelheid niet onder de 40. Vandaar dat ik tijdens deze rit met de Club van Honderd in goed Katwijks in meerdere opzichten 't lek had.

Zaterdag 10 juli

Gefocust. Rond het WK-voetbal is het woord een beetje beladen geworden, maar op sommige leden van de Afdeling Wielersport van de IJsclub Voorwaarts Katwijk is het wel degelijk van toepassing. Dirk Nijgh arriveerde gisteravond bij de jaarlijkse clubBBQ in vol ornaat en op zijn racefiets, om verbijsterd vast te stellen dat hij enigszins uit de toon viel. 'Ik had me nog wel opgegeven, maar was even kwijt dat het vanavond was', mompelde hij, om vervolgens toch nog maar een rondje te trappen om wat calorieën te verbranden die hij later op de avond weer met vette happen kon aanvullen.

De leden die niet op vakantie waren of niet zonder hun vrouw op stap mochten - jazeker, er waren er minimaal twee die dit in bedekte termen in hun afzegging lieten weten - laafden zich onder tropische temperaturen - alleen Hiacynta, even overgekomen uit Curaçao, voelde zich helemaal thuis - aan geschroeid vlees, gestoomde vis en het saladebuffet, waarbij secretaris Menno halverwege de avond de gelegenheid te baat nam om twee sponsors (Rabobank en Fietsplus Nico's) in het zonnetje te zetten. Ook tijdens zijn gloedvolle toespraak waren er leden (Rob en Hugo) die volop gefocust bleven. Maar dan op hun bordje.

Vrijdag 9 juli

De overgang van het berglandschap van de Dolomieten naar het platte Nederland viel me de afgelopen week zwaar. Niet in de laatste plaats omdat onze zoon in mijn afwezigheid een monster van een Trojan Horse zijn computer liet binnensluipen, waarmee zo'n beetje het halve westelijk halfrond van spam werd voorzien. Als u de afgelopen dagen nog aanbiedingen voor Viagra of penisverlengingen heeft gehad, bestaat er een dikke kans dat die via ons netwerk zijn binnengekomen. Provider Xs4all heeft onze internetverbinding achter een filter gezet. We kunnen nog wel het web op, maar alleen via een proxyserver. De eenvoudigste dingen - zoals het uploaden van mijn website - werden daarmee voor mij onmogelijk omdat ik de juiste instellingen niet weet. Hoe dit stukje dan toch tot u komt? Ik kopieer het naar een usb-stick, zet het over op mijn oude laptop en stuur het via een umts-telefoonlijn de wereld in. Dit moet niet veel langer dan een paar dagen duren. In een ander opzicht viel de overgang naar het vlakke polderland me wel weer mee. Het rondje uitfietsen met een stelletje Dolomietengangers liep gisteravond weer ouderwets uit op - wat mijn fietsmaat Rob1 omschreef als - een autistenrace. Maar toch voelde het goed om vast te stellen dat ik met mijn lompe lijf op de vlakke weg veel beter uit de voeten kan dan in het hooggebergte.