Stukjes tikken is mijn vak, maar fietsen doe ik voor de lol. De meeste kilometers draai ik in de Duin- en Bollenstreek, maar enkele keren per jaar ben ik op trainingskamp bij mijn rentenierende vriend in Jalón, Costa Blanca, of elders in Europa aan het trappen. Op deze site  verslagen van trainingsritjes, officiële toertochten en vakantietrips. Want stukjes tikken over fietsen doe ik ook voor de lol.

Pretvaderen is het centrale thema van een column die ik wekelijks schrijf voor de dagbladen van HDCmedia (Noordhollands Dagblad, Haarlems Dagblad, IJmuider Courant, Leidsch Dagblad en Gooi en Eemlander). Maak op deze site, behalve met wielrennen, ook kennis met een prettige kijk op het vaderschap.

Naam: Dick van der Plas Leeftijd: 50

Woonplaats: Katwijk

Programma 2010

Maart:

Joop Zoetemelk Classic vanuit Leiden

April:

Trainingskamp in Spanje

(van 6 t/m 13)

Hart van de Bollenstreek

 Mei:

Waalse Pijl (15 mei)

Route des Amblèves (Ardennen, 29 mei)

Juni:

Jean Nelissen Classic

(Vianden, 12 juni)

Trainingskamp

Dolomieten (27 juni)

Juli:

Dolomieten Marathon

(4 juli)

Augustus:

Vakantie (Ierland)

September:

Fietsweek

Vogezen (HTWV)

Oktober:

Herfstmountainbiken

in Leersum

November:

Rabo Beach Challenge

HTWV-jubileum 2010

Vrijdag 10 september

In de dertigjarige geschiedenis van gelegenheidsformatie HTWV (Hijgend Trekken Wij Voort) ben ik slechts een nietig pluisje. Derhalve voelt het als een bijzondere eer dat ik het jubileum van dit eerbiedwaardige gezelschap renners uit Oegstgeest en wijde omstreken mag meebeleven. Normaal beslaan de jaarlijkse uitjes van HTWV een lang weekeinde. Dit keer is voor een hele week een huis (linksboven op de foto, vermoed ik) afgehuurd in de Vogezen. Dat wil niet zeggen dat iedereen ook een week aanwezig is. Geheel indachtig het vrijblijvende karakter van de club vertrekt het overgrote deel op zaterdag naar Frankrijk, maar gaan de eersten al op dinsdag weer terug. Daarna een groep op woensdag. En wellicht ook nog op donderdag of vrijdag. Daarentegen vliegen er op dinsdag en woensdag nog mensen aan in deze duiventil. Zelf verwacht ik op woensdag naar huis te moeten omdat de situatie bij mijn werkgever daar om vraagt. Maar zodra zich een opening voordoet om langer te blijven, zal ik die met beide handen aangrijpen. Want behalve door het fietsen is het samenzijn met HTWV zo aangenaam omdat er volop aandacht is voor die andere belangrijke zaken in het leven, zoals daar zijn: uitgelezen wijnen en bijzondere spijzen. Daarom hakt het uitvallen van onze vaste kok Leo (net als ik door zijn rug gegaan, maar hij kan kennelijk niet bogen op legerervaring) er deze week zo hard in. Niettemin heb ik alle vertrouwen in zijn navolgers, al wordt de roep om mijn fameuze vislasagne (dit keer voor 25 personen) luider. Tot mijn laatste snik zal ik blijven roepen dat ik een geheel verzorgde reis dacht te hebben geboekt.

Zaterdag 11 en zondag 12 september, Ventron (Vogezen)

Er zijn duistere krachten aan het werk om de jubileumweek van gelegenheidsclub HTWV (Hijgend Trekken Wij voort) tot een debacle te maken. Werden we eerder als gevolg van een zwakke rug beroofd van onze chefkok en vinoloog Leo - Kees voor intimi, maar dat is een lang verhaal - op weg naar de Vogezen dreigen we ook heel even onze complete (en imposante, mag ik wel zeggen) voorraad drank en voedsel te verspelen doordat de aanhangwagen van Rob2 bij honderd kilometer per uur een klapband krijgt. Met kunst-, vliegwerk en veel rookwolken wordt de combinatie min of meer heel aan de kant gezet, maar dat betekent geenszins een eind aan onze tegenspoed. Een dag later raakt een zojuist volgepinde portemonnee - vooral bedoeld om terrasconsumpties af te rekenen - op mysterieuze wijze verloren na verwarring omtrent (wederom) een lekke band. Een fietsband, dit keer. En dan is deze jubileumweek nog maar twee dagen op streek.

Maar, en zo mogen we het ook bekijken, daarmee heb ik alle onheil tot op heden in één alinea kunnen samenvatten. Verder loopt alles hier op rolletjes, in de sfeer van geoliede chaos die al dertig jaar lang de HTWV-reizen kenmerkt. De functie van chef-kok en koksmaat zijn moeiteloos overgenomen door respectievelijk Rob1 en Rob2, en ook anderszins komen we voor welk huishoudelijk karwei dan ook geen handjes tekort. Zelf beschouw ik in dit onnavolgbare samenspel van alle hens aan dek het 'Niet in de weg lopen' als mijn grootste kwaliteit.

Het lijkt, na het bovenstaande, een bijzaak, maar we komen hier vooral om te fietsen. Nadat reisleider Jan Pep zijn bus met twee magnetische platen en een enkele sponsbeweging weer officieel tot bezemwagen heeft verklaard, maken we zaterdagmiddag al onze eerste verkenningsronde van een kleine vijftig kilometer met tenminste twee serieuze colletjes, de Col de Bramont (956 meter) en de Col de Oderen (951 meter). De laatste komen we nog wel vaker tegen, want net achter de top ligt onze Gite voor 25 personen. En - ook traditie - binnen het half uur moet Jan Pep in zijn rol van wegkapitein al de eerste krachttermen, gevolgd door een donderspeech, uit de kast halen omdat de groep zelfs op het relatieve vlakke gedeelte van de rit door enkele onverlaten aan gort wordt gereden. 

Nadat aan de voet van de eerste col eenmaal het sein 'vrij rijden' is gegeven, zitten we binnen twee uur en na bijna duizend hoogtemeters in de tuin aan het herstelbier, staat na vier uur de avondpasta op tafel en ligt iedereen na zes uur onder de klamme lappen aan moeder de vrouw te denken. Ja, dat is fietsrock-'n'-roll, mensen.

Ook fietsrock-'n'-roll: de volgende ochtend keurig om half negen aan het ontbijt. De tijd van hoeren en snoeren ligt ver achter ons in de dertigjarige geschiedenis van de HTWV. De eerzame huisvaders van nu zitten om half tien op de fiets voor de eerste grote ronde: 115 kilometer en bijna 2500 hoogtemeters over onder meer de Petit Ballon (1272 meter) en nog zo'n lelijk ding met kilometerslang een stijgingspercentage van 10 tot 12 procent dat luistert naar de naam Col de Plasserwasser of Wasserplasser, daar wil ik vanaf zijn.

Onder de indruk van de woorden van Jan Pep - die de avond daarvoor 30 jaar HTWV in een hilarische toespraak heeft samengevat - wordt er het eerste uur in opnieuw schitterend weer gecontroleerd gereden, waarna het in de aanloop naar de Col de la Schlucht (1138 meter)  ieder voor zich is richting Munster. Hier vallen we met onze neus in de cultuur met de grote C: het jaarlijkse Waldhoornblazersfestival, of in elk geval iets wat daar alle schijn van heeft. Het verleidt in elk geval Rob1 ertoe om even zijn partijtje mee te blazen, wat dan weer cultuur met een hele kleine c oplevert.

Ook geheel in HTWV-tradities slaat kort na Munster de verwarring over de te volgen koers toe, maar dat is in de aanloop van de Petit Ballon slechts een kort moment. Op meerdere manieren is dit jaar gepoogd te voorkomen dat we de weg en elkaar kwijt raken: de tochten zijn uitgestippeld via GPS, maar staan ook op papier en - een cadeau voor alle leden ter ere van het jubileum - op een ingenieuze Knooppuntenroutekaarthouder die een enkeling zonder schaamtegevoel inderdaad op zijn stuur heeft gemonteerd. Niettemin slaagt Peter P. erin om op die Ballon - volgens velen één rechte streep naar de top - in zijn eentje ergens op een onverhard pad te geraken. Ook dit voorval mogen we gerust plaatsen in de rijke HTWV-historie. (Wordt vervolgd.)

Maandag 13 september, Ventron (Vogezen)

Wat mij destijds als eerstejaarslid van de HTWV van het fietsweekeinde in 2009 is bijgebleven, is de verwarring. Over de route, de positie van de verschillende renners, vermeende pechgevallen, de plek van de bus, de keuze van de koffietent, ja, over alles eigenlijk. Om te zeggen dat ik daarin de eerste twee dagen van deze jubileumweek 2010 teleurgesteld ben, is wat teveel gezegd. Maar de echte grote verwarring bleef uit. Tot vandaag dan.

Vanuit onze gîte is het zo'n 200 meter naar de top van de Col d'Oderen en daarna is het een stief kwartiertje afdalen naar Kruth, waar we op elkaar zullen wachten. In die, zeg een half uur, slagen we erin zo'n vijf van de achttien renners kwijt te raken. Twee blijken er halverwege  teruggegaan omdat ze hun hartslagmeter zijn vergeten, een derde krijgt pech, een vierde raakt aan de schijterij en besluit toch maar thuis te blijven en de vijfde blijft ergens in die afdaling op de nummers 2, 3 en 4 wachten. Van enige communicatie met de bus - waarvan de bemanning de andere kant op is gereden om te pinnen - is geen sprake. Maar de verwarring is elk geval compleet bij het tiental dat in Kruth staat te wachten indachtig het voor vandaag opnieuw bekrachtigde motto: bij elkaar blijven.

Bij het op elkaar wachten - wat overigens nooit langer dan tien minuten lukt - vervult de HTWV-bus een sleutelrol. Het is het verzamelpunt voor een peloton dat volledig losgeslagen door de Vogezen trapt. Uit deze rijdende doos van Pandorra komt bovendien een nooit aflatende stroom cola en water, schijven meloen en bananen en het voertuig fungeert tevens als opslagplaats voor in de loop van de dag overtollig geworden kledingstukken en uiteraard als bezemwagen voor opgeveegde coureurs. Maar ook vanuit deze bus slaat vandaag de verwarring toe als we - gps en routekaartjes ten spijt - op cruciale punten de verkeerde kant op worden gestuurd.

Het is een wonder dat we uiteindelijk toch - met een halve groep - in Gérardmer geraken, waar opnieuw de verwarring toeslaat omdat hier kan worden gekozen tussen een lange en een korte route naar huis. De bus hebben we ergens in het stadje van ons afgeschud, een deel van de renners is al eerder afgeslagen richting de avondbarbecue en na ampele discussies kiezen alleen Rob2, Tonnie en ondergetekende voor de lange variant (108 kilometer) terug naar Ventron. Om onszelf te belonen voor deze extra inspanning zoeken we in La Bresse een mooi terras en een groot glas witbier op, om bij thuiskomst te constateren dat de groep van de verkorte route bij het versterken van de inwendige mens ook niet heeft stilgezeten. Dat is namelijk één van de weinige onderdelen van het HTWV-kamp waarover in dertig jaar nog nooit enige verwarring heeft bestaan.

Dinsdag 14 september, Ventron (Vogezen)

Als je gewend bent om alles op vakantie zelf uit te zoeken, is het een verademing om eens een keer een dagje bustoerist te mogen spelen. Lekker achter de leiding aansjokken, verstand op nul, afgezet worden op mooie toeristische plekjes en op tijd worden voorzien van je natje en je droogje. De mannen van de HTWV laten de racefiets na drie dagen in het zadel even in het schuurtje staan en maken een wijnreisje naar de Elzas. De tocht loopt via Munster - waar nog een vertwijfelde poging wordt gedaan om onze portemonnee met 500 euro terrasgeld boven tafel te krijgen maar op het politiebureau weten ze van niks - en vandaar rijden we het verduitste deel van Frankrijk in. Maar uiteraard niet nadat we elkaar - geheel in HTWV-traditie - op de weg naar Ribeauville zijn kwijtgeraakt. Na de hereniging onder koffie met frambozenpunt gaan we op zoek naar een domaine waar ze achttien fietstoeristen een rondleiding willen geven en vervolgens bereid zijn om enkele van hun verfijnste wijnen aan dit gezelschap te schenken.

Bij Du Moulin de Dusenbach willen ze het er, na de lunchpauze die tot twee uur duurt, wel op wagen, maar de wijntjes van Bernard Schwach komen op ons wat zwakjes over. Te laf, te zuur, te weinig uitgesproken luidt het oordeel van het kennerspanel, waarna het verder gaat naar een wederverkoper in Sigolsheim waarmee reisleider Jan Pep in het verleden goede ervaringen heeft opgedaan. Aan de toog van het winkeltje laten we ons dit keer de wijnen van Meyer-Krumb uitbundig smaken en na het zoveelste glaasje laat ik het oog vallen op een Gewurztraminer uit 2008, die met recht het predicaat Alsace Grand Cru Mambourg mag dragen. Daar gaat een doosje van mee naar Katwijk. Het dagje uit wordt besloten met een Elzasser maaltijd op een terras in toeristenfuik Kaysersberg, waar de Sauerkraut mit Eisbein wordt weggewerkt onder de klanken van een straatsaxofonist die zijn middle of the road-wijsjes voor de eerste keer begeleid weet door achttien uitbundig met Riesling gesmeerde keeltjes. Ook de argeloze voorbijganger in een blauwgeruite kiel en een rode zakdoek om de hals zal het zich nog enige tijd heugen dat hij vanaf het terras wordt getrakteerd op de meezinger: Ik ben boer Teun en ik loop in de steun en ik hou van porno... Ja, de mannen waren vandaag echt een dagje uit.

Woensdag 15 en donderdag 16 september, Ventron (Vogezen)

Op de terugweg van Ventron naar Katwijk wordt de weemoed over ons voortijdige vertrek - de plicht roept ons weer naar de werkvloer - even naar achteren gedrongen voor een moment van vrolijkheid. Zelfs nu er op deze woensdag zes van de achttien fietsers de thuisreis moeten aanvaarden, slaagt de resterende groep HTWV'ers er niet in om bij elkaar te blijven. Bij een tussenstop in een restaurant in Luxemburg verschijnt er een sms'je op mijn Iphone: Dick, sms Rob Onderwater zijn 06 svp. Hij heeft ergens een verkeerde afslag genomen. Groet, Harold.

We hebben onze tassen gepakt als de groep zich opmaakt voor een rit over onder meer de Grand Ballon en de Ballon d'Alsace. Als het weer het toelaat, tenminste, want de buienradar voorspelt niet veel goeds. In de auto bereikt de regen ons al ter hoogte van Epinal en zeker twee uur rijden we met de ruitenwissers aan door de hoosbuien die langzaam naar het zuiden zakken. Slecht weer voor de mannen op de fiets, maar voor ons maakt dit het missen van de woensdagrit er toch een beetje draaglijker op. Bijna jammer dat er voor de donderdag weer mooi weer is voorspeld... Tegen die onchristelijke gedachte vechten we de resterende 500 kilometer naar huis.

Een rondje door onze gîte van het ontbijt tot het diner, de nazit bij de houtkachel en het avondvermaak: snookeren, flipperen of tafeltennissen op zolder, en zwikken, klaverjassen of voetbal kijken op de benedenverdieping.

HTWV

Donderdag 30 september 2010

(Uit: de dagbladen van HDCmedia van 16 september 2010)

Vroeger, ja vroeger. Toen reden we overdag 160 kilometer en gingen we 's avonds om half elf nog naar de kroeg. Als we dan lekker gekruid
hadden gegeten en een beetje winderig waren - wat zeg ik, een béétje winderig! - trokken de stamgasten zich daar stilletjes in een hoek van het pijpenlaatje terug. Een herdershond die al vijf jaar voor dood onder de toog lag, hees zich moeizaam op zijn poten en wankelde naar de deur om frisse lucht te happen. En de volgende dag? Dan zaten we 's morgens gewoon om acht uur weer op de fiets.

Wielertoeristen vormen - heb ik een psycholoog, het kan ook een
psychiater zijn geweest, daar wil ik vanaf zijn - voor het uitoefenen van hun hobby lichte gemeenschappen. Clubjes van gelijkgezinden die
met elkaar vooral de liefde voor de racefiets gemeen hebben. Voor
buitenstaanders is dat moeilijk te begrijpen. Het duizelt mijn eega
soms als ik probeer uit te leggen met welke lichte gemeenschap ik nu
weer op pad ben.

Deze week is dat HTWV. Een gelegenheidsclub van fietstoeristen in een
semi-professioneel zwart tenue, waarvan de letters gewoon staan voor
Hijgend Trekken Wij Voort. Normaal beslaan de jaarlijkse uitjes van
dit gemêleerde gezelschap een lang weekeinde. Maar het 30-jarig
jubileum wordt gevierd met een hele week Vogezen.

Minstens zo belangrijk als het fietsen is het culinaire aspect van
HTWV-reizen. In dat opzicht is deze jubileumuitvoering onder een
slecht gesternte begonnen omdat onze kok, vinoloog en bestuurder van
de bezemwagen in de week voor vertrek door zijn rug is gegaan. De
basissauzen en het ingevroren vlees die hij nog voor ons heeft
geregeld, dreigen we op de heenweg naar Ventron nog te verspelen
doordat de aanhanger van het busje bezwijkt onder de indrukwekkende
hoeveelheid bier en wijn die ook in dit wankele voertuig een plekje
heeft gevonden. Met kunst-, vliegwerk en veel rookwolken wordt de
combinatie na een klapband met honderd kilometer per uur min of meer
heel aan de kant gezet.

Een fietsdag van HTWV begint met de plechtige belofte om bij elkaar te
blijven, na een paar kilometer gevolgd door een woedeaanval van
wegkapitein Jan Pep als blijkt dat het peloton volledig uit elkaar
geslagen over 's Heeren wegen doolt. Vanuit onze gîte is het zo'n 200
meter klimmen naar de top van de Col d'Oderen en daarna is het een
stief kwartiertje dalen naar Kruth. In die, zeg een half uur, slagen
we erin vijf van de achttien renners kwijt te raken. Twee blijken er
halverwege teruggegaan omdat ze hun hartslagmeter zijn vergeten, een
derde krijgt pech, een vierde krijgt diarree en de vijfde blijft
ergens in die afdaling op de nummers 2, 3 en 4 wachten. Van enige
communicatie met de bus - waarvan de bemanning de andere kant op is
gereden om opnieuw te pinnen nadat een dag eerder een portemonnee met
500 euro terrasgeld verloren ging - is geen sprake. Het vervolg van de
ritten voltrekt zich in de regel eveneens in complete verwarring. Over
de route, de positie van de renners, vermeende pechgevallen, de keuze
van de koffietent, ja, over alles eigenlijk.

De 160 kilometer van vroeger, ja, vroeger, zijn er inmiddels hooguit
110, alleen afgelegd door een minderheid die onderweg niet de
gelegenheid heeft benut om een kilometer of 30 af te snijden. En na
een dag van hijgend voorttrekken belanden de renners niet meer in de
kroeg, maar voor de open haard, waar ik - na twee jaar nog steeds
beschouwd als aspirant-lid - achter een tafel vol hersteldrank met
wisselende alcoholpromillages alle hoogtepunten uit de
HTWV-geschiedenis moet aanhoren. Zoals in veel andere
mannengemeenschappen speelt het laten van winden daarin een centrale
rol.

Nee, dát is in dertig jaar niet veranderd.