Alles voor de club

Wielrennen is een individuele sport. Maar als je een aantal individuen bij elkaar zet, heb je een club. In Spanje rijd ik bij de Club Ciclista Xaló, in Nederland bij de Noordbikers.

Het had nog wel buiten gekund, voor de regen en storm uit, maar ik koos er toch voor om tussen 8.30 en 9.30 een uurtje op de rollen te trainen. Zaterdag met collega Rob afgesproken om de eerste 100 kilometer van dit seizoen te gaan rijden, als de storm voorbij is en de beloofde sneeuw uitblijft.

Lekker getraind op de mountainbike, zonder de Afzeggers Henk en Koos die als pijlers van het vaderlandse openbaar vervoer (trein en bus) ook overdag wel eens een rondje kunnen trappen. Mijn collega Rob en ik moesten dat doen in de diepste duisternis, waarbij ik na enkele maanden praktijkervaring wel eens mijn innige tevredenheid mag betuigen over de Sigma schijnwerpers die op mijn stuur zitten. De twee tegenliggers die ons in de buurt van Scheveningen met afgewend hoofd en de handen voor het gezicht op het duinpad passeerden, dachten daar overduidelijk anders over.

Zondag 27 januari

De voorjaars-zondagochtendserie van De Noordbikers begint pas eind maart, maar voor het eerst dit jaar zet ik op de Dag des Heere de wekker om rond 9 uur te fietsen met collega Rob. Nog drie weken te gaan voor mijn eerste trainingskamp in Spanje en er moet nu serieus getraind worden. Er staat een harde wind, het is aanvankelijk ook wat guur, maar gaandeweg breekt de zon door. Als halverwege de rit van ruim 60 kilometer opeens Noordbiker Sjaak aan m'n shirtje trekt ('Hé, stiekem aan het trainen?') wordt het met z'n drieën nog ouderwets jakkeren op het duinpad, in het kielzog van een groepje renners dat ons eerst passeert, maar dat we net voor het eind van het fietspad ook weer inhalen. Sjaak (hier op archiefbeeld) is 62, maar was 38 jaar geleden al clubkampioen van RTV De Bollenstreek, haalde daarna nog eens een stuk of tien titels als tijdrijder en kan nog steeds trappen als een jonge vent. Altijd bemoedigend om te zien dat ik met mijn 47 nog vele jaren mee kan.

Een partijtje basketbal is soms een bijna dagvullend gebeuren. Om 12 uur spelen in 's-Gravenzande, tegen Westland Stars, betekent om half elf verzamelen en pas om half vier weer thuis. Nog gauw even een rondje Katwijk-Meijendel van ruim een uur gereden, op de racefiets. Ruim 30 kilometer in de benen, derhalve.

Het lukt me nog niet om de donderdagmorgen structureel als trainingsochtend in te passen. Vandaag zelfs met de auto naar werk gegaan, met het oog op dreigende regen die maar niet wilde vallen en een persconferentie aan het eind van de middag.

Eén afzegger hadden we, bij De Afzeggers, die uiteraard vanwege zijn excuus ('beetje ziek') werd beschimpt en gepersifleerd. Met z'n drieën goed getraind, in het donker op het duinpad en over de achterpaadjes van het landelijke gebied van de Bollenstreek, tussen Lisse en Rijnsburg. Behoudens al het water en modder die via de weg tot ons kwamen, bleef het nog droog ook. Verder al de hele week (jazeker, al twee dagen en woensdag ligt ook in de planning) op de fiets naar werk getrapt. De conditie gaat met sprongen vooruit.

Zondag 20 januari

De afgelopen twee jaar reed ik voor Discovery Channel. In Discovery Channel, moet ik eigenlijk zeggen, want ik wil dan ook wel de hele kledinglijn hebben. En nu het team ontbonden is, rijd ik nog steeds voor Discovery Channel. Vanmorgen nog. Het is namelijk mijn favoriete zender om binnen voor te trappen. Racefiets op de Tacx-trainer, zweetmatje eronder en lekker stoempen voor Deadliest catch of How it's made, om 11 uur in de morgen. Het was eigenlijk behoorlijk droog vandaag, maar omdat Gerrit Hiemstra nog veel meer regen had voorspeld, kon ik me er toch niet toe zetten om buiten te gaan rijden.

Een redelijk dramatische week voor de wielrennerij. Eerst al door Michael Boogerd, die door de ARD werd beschuldigd van dopinggebruik. En tot overmaat van ramp kom ik door omstandigheden nauwelijks aan trainen toe. Donderdagmorgen - wegens chronische onderbezetting - werken, en vandaag eerst een open dag van een middelbare school, daarna een basketbalwedstrijd en vervolgens een hele vieze miezerregen, die mij thuis bij de kachel houdt. Morgen beter, hoop ik.

Dinsdag 15 januari

Liever drie uur buiten in de kou, dan één uur binnen op de rollen. Maar hevige windstoten en regen deden me toch maar op zolder trainen. De rest van De Afzeggers (de twee die niet op ski's staan) gingen zwemmen. Ik baadde in mijn eigen zweet, onder het genot van SC Deurne-Feyenoord. Uurtje intervaltraining. Overal goed voor.

Zo'n eerste fatsoenlijke ritje van het seizoen op de racefiets levert altijd wat aanloopprobleempjes op. Ouwe mannen-problemen, zo u wilt. Vooral de onderrug begint een beetje op te spelen, vandaar dat ik vanmiddag een beetje rustig aan heb gedaan: vanuit Katwijk een rondje Meijendel, ruim 30 kilometer. Ongezellig, somber weer, naar windje ook. Ik was blij dat ik weer thuis was.

De Afzeggers hadden vandaag goede redenen om hun naam eer aan te doen. Rob staat in Oostenrijk op de lange latten, Henk bestuurt treinen van Den Haag naar Groningen of Roosendaal en Koos is geblesseerd. En ik? Ik heb tot half vier in de ochtend met mijn eega en vrienden het leven doorgenomen, waardoor ik in de ochtend nogal brak ben. Maar het regent toch. 's Middags daarentegen, als de zon doorbreekt, na maanden van mountainbiken de racefiets weer gepakt voor een eerste duurritje dit seizoen: rondje Kagerplassen, daarna richting Leiden en Scheveningen en door de duinen weer terug naar Katwijk. Bijna 70 kilometer, behoorlijk wat wind, maar wat voelde dat lichte racefietsje weer lekker na dat dikke banden-geval. En vóór de wind ging ik alweer als een speer.

Van krasse knar Harrie - geregeld lezer van het log - ontving ik overigens deze week de volgende mail:

Een minimumbezetting op de redactie gooide mijn ochtendtraining in de soep. En omdat de Spaanse les vandaag weer begint - na een kerstvakantie van twee weken - kan er 's avonds ook niet worden getrapt. Wel al twee dagen op mijn fiets (!) naar werk in Leiden gereden, met voortdurend behoorlijke wind tegen. En dat is toch ook weer bijna vijftig kilometer.

Trainingsavond met De Afzeggers, op de mountainbike. Maar deze keer ben ik de Afzegger. Nou ja, met een zekere overmoed beweer ik dat ik ze - met een beetje geluk - ergens bij Den Haag nog wel inhaal, want mijn vrouw heeft bestuursvergadering van de bibliotheek. Dus moet ik eerst mijn zoontje van basketbaltraining halen. Maar een half uur inlopen op een tochtje van een kleine twee uur blijkt toch onmogelijk, ook al snij ik hier en daar wat af. In mijn eentje op het duinpad wint mijn angst voor het donker het van mijn nachtblindheid, waardoor ik toch nog een snelle tijd klok.

Maandag 7 januari

Of ik wel eens de Ronde van Vlaanderen heb gereden, wilde zaterdag een van De Afzeggers weten. Nee, wel veel aan gedacht, maar nog nooit gedaan. Affijn, vandaag dus de kogel maar door de kerk: op zaterdag 5 april rijden 'we' ook de Ronde. Eenzaam hoeven we ons niet te voelen, want vorig jaar schreven er 18.000 (!) fietsers in. Belgen doen kennelijk niet aan een limiet, zoals de organisatie van de Amstel Gold Race. De volledige 260 kilometer durven we overigens nog niet aan, we maken een bescheiden begin met de 140 kilometer. Dan pak je overigens wel (bijna) alle legendarische klimmetjes mee. Ook inschrijven? Klik op de foto van de Kapelmuur en we zien elkaar, op zaterdag 5 april!

Eigenlijk had ik er wel vrede mee, dat ik vandaag geen klap heb uitgevoerd. Totdat ik aan het eind van de middag een mailtje kreeg van krasse knar en webloglezer Harrie Kusters, die meldde dat hij a: ook had ingeschreven voor de Amstel Gold Race, b: vandaag nog 65 kilometer heeft getrapt en c: bewondering heeft voor mijn (vier!) trainingsdagen in de week. Tsja, toen begon het toch een beetje te knagen. Dit mag nooit meer gebeuren! (Zeggen wij op de krant altijd bij kwesties die zich onvermijdelijk gaan herhalen).

Al vanaf vrijdagmiddag werd er - zeker door ėėn - Afzegger met meer dan gemiddelde belangstelling naar www.buienradar.nl gekeken, maar het regengebied trok vooral 's nachts over onze regio. Vanaf half tien ruim anderhalf uur getrapt: rondje Katwijk-Lisse, met onderweg het mountainbikeparcours in Noordwijk, dat er ondanks de nachtelijke buien nog goed bij lag. Pittige zuidoostenwind tegen, op de weg terug. In een treintje gereden, om het leed te verzachten. Koffie toe, in het clubhuis van de Atletiekvereniging Rijnsoever (want: drie van de vier Afzeggers zijn gemankeerde hardlopers).

Zwager Rinus twijfelde nog (vond het half april eigenlijk nog te koud, voor de 150 kilometer) maar neef Raymon en ik aarzelden geen moment en schreven ons op de eerste dag meteen in. Geen overbodige luxe, zo blijkt twee weken later.

Donderdag 3 januari

Eerste trainingsritje van het nieuwe jaar. De rest van De Afzeggers - het clubje van in totaal vier krasse knarren met wie ik een paar keer week op de mountainbike stap - vindt het te koud en kiest de beschutting van de zolderkamer met de hometrainer. Of blijft naast moeders op de bank zitten. Omdat ik overdag vrij ben, doe ik een rondje Katwijk-Langevelderslag, met onderweg het mountainbikeparcours in de Noordwijkse duinen. Het is inderdaad koud, maar ik heb het onderweg wel eens kouder gehad. Ik had mezelf voorgenomen om onderweg in het duingebied een plaatje van mezelf te schieten, om De Afzeggers te laten zien hoe het ook kon. Maar dat bleek lastiger dan ik dacht. Bij thuiskomst legde zoon Steven mijn in thermokleding gestoken (en nog tien kilo te zware) lijf op de gevoelige plaat vast.