Tweede thuis

Nee, het is geen tweede huis. Dan hadden wij maar zo slim moeten zijn om - net als onze vrienden meer dan tien jaar geleden - dit onderkomen met 5000 vierkante meter grond aan de Spaanse Costa Blanca te kopen. Maar inmiddels is het wel een tweede thuis, waar we minimaal één keer per jaar een vakantie doorbrengen. Waar we elk plekje kennen, vertrouwd zijn met de inwoners van het dorp Jalón (in het Valenciaans Xaló) en op zondag meefietsen met de plaatselijke Club Ciclista. En waar we altijd worden ontvangen alsof het ons tweede huis is.

 
       
   
       
       
  Over Jalón en zijn inwoners heb ik de afgelopen jaren veel columns geschreven. Hier volgt een kleine selectie uit die verhalen, later meer:  
     
 
 
  Columns  
     
     
  Een nijlpaard in bonus

Wat je allemaal niet kunt doen als je geen kinderen hebt, mijmer ik op m’n ligbed. De grote bladeren van de palmboom op het terras versluieren het zonlicht zodanig dat het hier met 30 graden nog heel best uit te houden is. Zojuist ben ik aan mijn derde boek in drie dagen begonnen. Aan de andere kant van de tuin hoor ik mijn kroost schreeuwen en lachen. Ze spelen in de whirlpool nijlpaardje met onze gastheer. Hij is het nijlpaard. Of de ijsbeer. Of de krokodil. Net zo het uitkomt. Elk dier is goed, als het maar geregeld onderduikt als je erop zit.

Lees verder...

 
 
 
     
  Rentenieren

Het kan best zijn dat we het er vanavond weer over hebben, op het terras van onze Spaanse vrienden in Jalon. Onder de palmbomen, met een wijntje in de hand en de blik op de zon die vlammend rood tussen de bergen zakt, zullen we vaststellen dat we hier moeten blijven. Niet meer moeten terugkeren naar het dagelijkse gejakker om werk, kinderen en spaarzame vrije tijd met elkaar in evenwicht te brengen. Gewoon hier in Spanje moeten blijven en moeten genieten van het land, de mensen en van elkaar. Maar ja, de kinderen hè.

Lees verder...

 
 
 
     
  Schieten met scherp

De Costa Blanca heeft veel om bang voor te zijn. Als je in Calpe bij de Lidl je boodschappen doet, loop je de kans Ted de Braak tegen het lijf te lopen. (Het overkwam de ouders van een vriend van mij. Inmiddels mogen ze weer alles eten.) En als je afstemt op Radio Benidorm merk je dat Wil Luikinga nog steeds onder ons is. En in de Hallo, het blad voor rentenierende Nederlanders, wordt trots melding gemaakt van het feit dat Hanny (van de Rekels) ergens in deze omgeving haar droomhuis laat bouwen.

Lees verder...

 
 
 
     
  Kringgesprek

,,Ja, ik wil wel wat vertellen, juf. Over onze vakantie in Spanje. Daar heb ik heel veel wijn gedronken. En Sangria. M’n moeder zei steeds dat het nu wel genoeg was, maar dan schonk m’n vader altijd nog een beetje bij in m’n glas. Als ie ook voor zichzelf inschonk, ja. Maar ík werd er niet dronken van, hoor. Soms wel een beetje draaierig. Dan ging ik maar een stukje zwemmen, in zee. Met m’n luchtbed. M’n vader lag dan meestal al te slapen. Met z’n mond open. En mama zat altijd te lezen, onder de parasol. Maar als ik te ver afdreef door de wind en de golven, was er een paar keer een aardige meneer die me naar strand terugduwde.

Lees verder...

 
 
 
     
  Problemen met vrouwen

Heimelijk probeert mijn zoon (7) voor de derde keer zijn glas te vullen met de aangelengde sangria waarmee tia Clara ons naar het terras van haar restaurant El Camion in Calpe heeft gelokt. Zijn moeder is in gesprek met de camarero, die ze na het succesvol doorlopen van de cursus Spaans I van onze bestelling probeert te doordringen. Van de overkant van de tafel schiet de hand van de vriendin van mijn eega naar de pols van mijn zoon, die vastzit aan de vingers die zich al om het handvat van de kan sangria hebben gebogen. De betrapte, stille drinker schudt mismoedig het hoofd en kijk mij en mijn in Spanje rentenierende vriend aan. ,,Nóg een probleem met vrouwen’’, zegt hij. ,,Ze kunnen het gewoon niet uitstaan als je het naar je zin hebt.’’

Lees verder...

 
 
 
     
  Lease-ouders

Als hij middenin de nacht wakker wordt omdat hij moet plassen, roept hij altijd ‘Papa!’. Als hij naar gedroomd heeft, gaat er ergens in zijn hersens een schakelaar om die daar ’Mama!’ van maakt. Bij het opstaan wil hij ’s morgens de praktische- en emotionele helft van zijn ouderpaar nog wel eens door elkaar halen en roept hij, zoals het hem uitkomt, om papa of mama. Alleen in de vakanties is hij consequent. Als hij dan uit bed wil, roept hij ‘Edwin!’. Edwin? Wie is Edwin? Edwin is zijn lease-vader.

Lees verder...

 
     
     
     
     
       
       
I