| |
|
|
|
|
|
|
| |
 |
|
| |
|
|
| |
Tweede thuis
Nee, het is
geen tweede huis. Dan hadden wij maar zo slim moeten
zijn om - net als onze vrienden meer dan tien jaar
geleden - dit onderkomen met 5000 vierkante meter grond
aan de Spaanse Costa Blanca te kopen. Maar inmiddels is
het wel een tweede thuis, waar we minimaal één keer per
jaar een vakantie doorbrengen. Waar we elk plekje
kennen, vertrouwd zijn met de inwoners van het dorp
Jalón (in het Valenciaans Xaló) en op zondag meefietsen
met de plaatselijke
Club
Ciclista. En waar we altijd worden ontvangen alsof
het ons tweede huis is. |
|
| |
|
|
|
| |
 |
 |
|
| |
|
|
|
|
 |
 |
|
| |
|
|
|
| |
Over Jalón
en zijn inwoners heb ik de afgelopen jaren veel columns
geschreven. Hier volgt
een kleine selectie uit die verhalen, later meer: |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Columns |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Een
nijlpaard in bonus
Wat je allemaal niet
kunt doen als je geen kinderen hebt, mijmer ik op m’n ligbed. De grote
bladeren van de palmboom op het terras versluieren het zonlicht zodanig
dat het hier met 30 graden nog heel best uit te houden is. Zojuist ben
ik aan mijn derde boek in drie dagen begonnen. Aan de andere kant van de
tuin hoor ik mijn kroost schreeuwen en lachen. Ze spelen in de whirlpool
nijlpaardje met onze gastheer. Hij is het nijlpaard. Of de ijsbeer. Of
de krokodil. Net zo het uitkomt. Elk dier is goed, als het maar geregeld
onderduikt als je erop zit.
Lees verder... |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Rentenieren
Het
kan best zijn dat we het er vanavond weer over hebben, op het terras van
onze Spaanse vrienden in Jalon. Onder de palmbomen, met een wijntje in
de hand en de blik op de zon die vlammend rood tussen de bergen zakt,
zullen we vaststellen dat we hier moeten blijven. Niet meer moeten
terugkeren naar het dagelijkse gejakker om werk, kinderen en spaarzame
vrije tijd met elkaar in evenwicht te brengen. Gewoon hier in Spanje
moeten blijven en moeten genieten van het land, de mensen en van elkaar.
Maar ja, de kinderen hè.
Lees verder... |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Schieten
met scherp
De Costa Blanca heeft veel om bang voor
te zijn. Als je in Calpe bij de Lidl je boodschappen doet, loop je de
kans Ted de Braak tegen het lijf te lopen. (Het overkwam de ouders van
een vriend van mij. Inmiddels mogen ze weer alles eten.) En als je
afstemt op Radio Benidorm merk je dat Wil Luikinga nog steeds onder ons
is. En in de Hallo, het blad voor rentenierende Nederlanders, wordt
trots melding gemaakt van het feit dat Hanny (van de Rekels) ergens in
deze omgeving haar droomhuis laat bouwen.
Lees verder... |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Kringgesprek
,,Ja, ik wil wel wat vertellen, juf. Over onze vakantie
in Spanje. Daar heb ik heel veel wijn gedronken. En
Sangria. M’n moeder zei steeds dat het nu wel genoeg
was, maar dan schonk m’n vader altijd nog een beetje bij
in m’n glas. Als ie ook voor zichzelf inschonk, ja. Maar
ík werd er niet dronken van, hoor. Soms wel een beetje
draaierig. Dan ging ik maar een stukje zwemmen, in zee.
Met m’n luchtbed. M’n vader lag dan meestal al te
slapen. Met z’n mond open. En mama zat altijd te lezen,
onder de parasol. Maar als ik te ver afdreef door de
wind en de golven, was er een paar keer een aardige
meneer die me naar strand terugduwde.
Lees verder... |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Problemen
met vrouwen
Heimelijk probeert mijn zoon (7) voor de derde keer
zijn glas te vullen met de aangelengde sangria waarmee tia Clara ons
naar het terras van haar restaurant El Camion in Calpe heeft gelokt.
Zijn moeder is in gesprek met de camarero, die ze na het succesvol
doorlopen van de cursus Spaans I van onze bestelling probeert te
doordringen. Van de overkant van de tafel schiet de hand van de vriendin
van mijn eega naar de pols van mijn zoon, die vastzit aan de vingers die
zich al om het handvat van de kan sangria hebben gebogen. De betrapte,
stille drinker schudt mismoedig het hoofd en kijk mij en mijn in Spanje
rentenierende vriend aan. ,,Nóg een probleem met vrouwen’’, zegt hij.
,,Ze kunnen het gewoon niet uitstaan als je het naar je zin hebt.’’
Lees verder... |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
Lease-ouders
Als
hij middenin de nacht wakker wordt omdat hij moet plassen, roept hij
altijd ‘Papa!’. Als hij naar gedroomd heeft, gaat er ergens in zijn
hersens een schakelaar om die daar ’Mama!’ van maakt. Bij het opstaan
wil hij ’s morgens de praktische- en emotionele helft van zijn ouderpaar
nog wel eens door elkaar halen en roept hij, zoals het hem uitkomt, om
papa of mama. Alleen in de vakanties is hij consequent. Als hij dan uit
bed wil, roept hij ‘Edwin!’. Edwin? Wie is Edwin? Edwin is zijn
lease-vader.
Lees verder... |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
|
I |
|
|
|
|
|
|
|