Programma 2010

Maart:

Joop Zoetemelk Classic vanuit Leiden

April:

Trainingskamp in Spanje

(van 6 t/m 13)

 Mei:

Toertocht Giro d'Italia

(vanuit Middelburg)

Hart van de Bollenstreek

Juni:

Jean Nelissen Classic

(Vianden)

Trainingskamp

Dolomieten

Juli:

Dolomieten Marathon

Augustus:

Vakantie (Ierland)

September:

Fietsweek

Vogezen (HTWV)

Oktober:

Herfstmountainbiken

in Leersum

November:

Rabo Beach Challenge

Stukjes tikken is mijn vak, maar fietsen doe ik voor de lol. De meeste kilometers draai ik in de Duin- en Bollenstreek, maar enkele keren per jaar ben ik op trainingskamp bij mijn rentenierende vriend in Jalón, Costa Blanca, Spanje. Op deze site columns over en verslagen van trainingsritjes, officiële toertochten en vakantietrips. Want stukjes tikken over fietsen doe ik ook voor de lol.

Naam: Dick van der Plas, Leeftijd: 49, Woonplaats: Katwijk aan Zee

Dinsdag 9 maart

Een rondje met hindernissen dat begon in het volle licht, maar eindigde in de diepe duisternis. Het draadje dat al weken zielig aan de batterij van mijn Sigma schijnwerpers hangt, koos een geschikt moment om de geest te geven: na een paar honderd meter op de singletracks van het Noordwijkse atb-parcours. Door dicht achter het schijnsel van een voorganger te blijven kon ik het eerste halve rondje afmaken, maar het had toch iets van op de tast je weg zoeken. Braillefietsen. Op de terugweg via de schelpenpaden had ik de lampen van vier fietsers om me bij te schijnen. En dat was maar goed ook, want Arjan Luijten kreeg het op dit stuk behoorlijk op zijn versleten heupen.

Bij het kaartje: het nieuwe speeltje op mijn Iphone heet Runkeeper en houdt via de GPS van de telefoon niet alleen de route, maar ook de hoogtemeters bij. Met bepaalde Polar-hartslagmeters kun je ook je hartslag invoegen, maar ik moet nog even uitzoeken of de mijne dat kan. Voor extra details kun je op 'view details' klikken.

Zondag 7 maart

De eerste 100-kilometerrit van het seizoen 2010 viel me niet mee. Het rondje Noordzeekanaal dat ik - met de Noordbikers - gewend ben om ruim binnen de drie uur af te raffelen, kostte ons nu vijftig minuten extra. Maar als ik het temperatuurverschil in mindering breng - bij vertrek min 3 en het werd er naar mijn gevoel niet veel warmer op - plus de venijnige noordoostenwind tegen langs de Ringvaart en het oponthoud omdat Albert twee keer tegen de grond ging, dan is dat ook wel verklaarbaar. De bijna nestor van de groep (ik geloof dat alleen Rob1 nog veel ouder is) - die vorig jaar nog moeite had met groep C - reed dapper mee met de A'tjes, maar door de kou verstijfd waren zijn reflexen nog niet berekend op de handelingssnelheid in en de onberekenbaarheid van het peloton. Ook (het gebrek aan) routekennis brak hem op. De meester van de Buurtsuper (Alberts variant op het Rondje rond de Kerk) ging in het weidse Noord-Holland niet voor niks bij twee voor hem vreemde oversteken onderuit. Met kramp in beide benen liet hij op de terugweg ook het Kopje van Bloemendaal geniepig rechts liggen, maar verder: respect Albert! De foto's van de zwellingen zien we met belangstelling tegemoet. Zelf had ik vooral moeite om warm te worden en te blijven, alleen in de klim naar het Kopje voelde ik - bijna boven - iets van het oude vuur in mijn beenspieren terugkomen. Maar dat doofde meteen weer in de afdaling. De beloning voor de zes menselijke ijsklompen met hun door de kou verstarde gezichten zat hem ook niet in de rugwind op de terugweg, want de noordooster begon geleidelijk gemeen naar het zuiden weg te draaien. Nee, de voldoening kwam pas onder de warme douche, waar zwart uitgeslagen lichaamsdelen weer hun vertrouwde roze kleur kregen, al zal er de eerstkomende tijd nog geen sprake kunnen zijn van het door Rob1 zo bewierookte harde krootje. Maar, de eerste honderdrit zit erop. Opdat er - onder aangenamere omstandigheden - nog vele mogen volgen!

Donderdag 4 maart

Een ideaal rondje bij een stevige noordwestenwind: Katwijk-Bloemendaal aan Zee. Op de heenweg rijd je, zeker vanaf Vogelenzang, redelijk beschut tussen de bomen en op de terugweg profiteer je op het duinpad optimaal van het windje in de rug. En na werktijd is het ook nog eens goed te doen: van 16 tot 18 uur trap je toch zo'n 65 kilometer weg. D1 zoals D1 bedoeld is: hartslag tussen de 130 en 140, en dan nog kruipt de teller tussen Zandvoort en Noordwijkerhout met gemak naar de 40. Behoorlijk koud bij die snelheid, met een ondergaand zonnetje. Onderweg bespreken we de plaatselijke politiek, komende vakanties, genieten van het landschap, klagen over collega's, kortom, het leven in al zijn facetten trekt aan ons voorbij. En dan waagt mijn vrouw het nog steeds om wielrenners in zichzelf gekeerde types te noemen die alleen maar aan hun fiets denken.

Dinsdag 2 maart

Het pad van een wielerlogger ligt vol voetangels en klemmen. Herhaalde keren  ben ik de afgelopen weken gekapitteld omdat ik rijders met hun nieuwe fiets op de foto vastlegde, waarna er bij het thuisfront nogal wat beroering ontstond. 'Mijn vrouw wist van niets!' Werkelijk verbijsterend, dat er mannen zijn die over hun aankopen geen open kaart spelen. Dat staat heel ver van mij af. Maar vanavond kan er niks misgaan. Rob1 heeft zijn mountainbike met toestemming van zijn eega aangeschaft omdat ook zij wel inzag dat hij met zijn vorige wrak van de weg zelfs in de Ronde van Burkina Faso de lachers op zijn hand zou krijgen. Meteen maar het mtb-parcours op, met deze Trek 6300, op een dinsdagavondrit die voor het eerst weer bij daglicht kon worden gestart. Onderweg reed Tonnie - die te laat was - ons viertal nog via een verkorte route achterop. De singletracks lagen er nog steeds mooi bij, al blijven blootliggende boomwortels in het donker de grootste hinderpalen. Maar geen valpartijen en, o wonder, geen pech onderweg. Tegen het eind van het mountainbikeseizoen heeft Rob1 zijn zaakjes goed voor elkaar.

Zondag 28 februari

Na de buienradar onbetwist de beste digitale uitvinding voor de racefietser in Katwijk en omstreken: het Ledenboek van onze wielervereniging. Hoop en vertwijfeling kunnen op de vroege zondagmorgen worden gedeeld als de weersomstandigheden roet in het eten dreigen te gooien, maar ook mannenpraat, wielerlatijn en tips voor trainingsrondjes rijgen zich aaneen. Hedenmorgen was het voor de meesten niet echt twijfelweer, al meende een enkeling (respect Menno) dat er - desnoods met de zwemvliezen aan - nog best kon worden gereden. Ik schoof, na het uitwisselen van enige somberheden, rond 9 uur weer naast moeder de vrouw in de warme echtelijke sponde, in de wetenschap dat ze me de 50 kilometer van dinsdag, de 80 van donderdag en de 50 van gisteren niet meer afnemen. De wijste woorden op het Ledenboek kwamen vanmorgen van Mike: 'Volgens Joop Z. wordt de Tour in bed gewonnen. Daar sluit ik mij vandaag helemaal bij aan.'

Zaterdag 27 februari

Voor een man die donderdag na het ritje met Rob2 geen pizza meer in de oven kon schuiven, zet Graham op de Katwijkse Boulevard meteen de toon. De straffe zuidwester gaat hij met boven de 30 kilometer in het uur te lijf en de teller zal er op dit rondje De Horsten/Scheveningen alleen bij rode verkeerslichten even onder komen. Onderweg trakteert hij me - niet toevallig - op de anekdote over Oscar Freire. De eerste dag van het trainingskamp van de Rabo gaat de Spaanse renner bijna dood. De tweede dag kan hij goed meekomen. De derde dag rijdt hij iedereen naar huis. En dat na een winter waarin hij alleen maar heeft getennist. We waren met z'n drieën vanmiddag, ook Mart (Ouwehand) trapte na maanden van alleen fietstochtjes naar zijn werk in Lisse mee als Freire op de derde dag van het trainingskamp. Houd hem in de gaten, dit seizoen. Op de terugweg - kop over kop - door de duinen namen we nog een Noordwijker op sleeptouw, die bij hotel Duinoord hijgde: 'Echte werkpaarden, die Katwijkers.' Waarna hij ons een lift gaf op het stukje Wassenaar-Katwijk. Want Noordwijkers - dat is mij al jaren bekend - kunnen ook aardig fietsen.

Donderdag 25 februari

De ideeën die ik heb over een rustige duurrit zijn misschien wat achterhaald, maar tot nog toe ging ik uit van een hartslag tussen de 120 en de 130. Het gemiddelde van 148 van hierboven - er waren uitschieters van boven de 170 bij - is van vanmiddag, oftewel 57 procent in sportzone 4 (volgens mijn Polar). Daarmee rijd ik normaal de Amstel Gold Race, of een andere cyclo. De gemiddelde snelheid lijkt niet zo hoog, maar als je bedenkt dat we dwars door zuidelijk Den Haag met tientallen verkeerslichten, over een opgebroken duinpad en door Scheveningen reden, lag de kruissnelheid altijd wel tussen de 33 en de 35 kilometer per uur. Ja, ook met wind tegen.

Het heeft natuurlijk geen zin om op deze plek te gaan zwartepieten, want uiteindelijk zijn we - Rob2, Graham en ik - in elk geval in jaren volwassen mensen die op enig moment ook gewoon aan de rem kunnen trekken. Bovendien waardeer ik de oprechte onschuld die Rob2 uitstraalt als ik hem onderweg de schuld geef van een te hoog tempo. Hij rijdt zonder hartslag- en snelheidsmeter, puur op het gevoel, en dat gevoel is anders dan mijn gevoel. En op momenten dat Graham bergop even op de pedalen gaat staan, wijst hij - al even oprecht, in zijn eigen beleving - met het vingertje naar de ware schuldige.

Maar wat zeur ik ook: ruim tachtig kilometer lekker gereden met benen die goed voelden. Alleen mijn ademhaling en hartslag moeten nog een stukje omlaag, maar dat zal ook wel met die voortdurende snotneus en het koude weer te maken hebben. Onderweg op ons rondje Westland opgestoken voor cappuccino met taart bij een leuk tentje waaraan maar één nadeel kleeft. Om het te kunnen vinden in die uithoek moet je achter Rob2 aan rijden.

Dinsdag 23 februari

The Wild Bunch is een gezapig stelletje huismussen geworden dat thuis bij de warme kachel blijft als er met temperaturen rond het vriespunt moet worden gefietst. Nu moet ik zeggen dat ik hedenavond ook door enige twijfel bevangen werd, met het oog op het buienfront dat vanuit zuidelijke richting oprukte. Maar de wetenschap dat Rob2 dan weer wekenlang openlijk aan mijn geaardheid zou twijfelen, trok me toch over de streep. Bij het zien van alleen Tonnie en Rob2 op het verzamelpunt kon ik een gekreun niet onderdrukken. 'Nee hè, alleen twee klasbakken. Dat wordt weer een avondje afzien.' Ik heb er graag ook een paar zwakke broeders bij, daar maak ik geen geheim van. Maar ik was in elk geval beter dan vorige week, merkte ik onderweg op een rondje Noordwijk inclusief mtb-parcours en terugtocht over de wandelpaden. Alleen als de mannen het gas vol opentrokken - Rob2 op zijn via Ebay (voor een koopje, moet ik vanwege zijn vrouw zeggen) aangeschafte racecrosser - moest ik even afhaken, maar dat vond ik geen schande. Bovendien bleef het tot ruim na thuiskomst, op een enkele sneeuwvlok na, droog. Het wordt tijd dat The Wild Bunch de geruite pantoffels weer verruilt voor de wielerschoenen.

Zondag 21 februari

Daar ging ik dan, met al mijn vrienden. Na een doorwaakte nacht (Tuitert!) toch om half negen wakker, maar te brak om met de mountainbikers naar Rijswijk af te reizen. Wel om 9.30 uur bij de Goerie, om te kijken of er nog iemand op te pikken viel. Maar Albert moest met zijn hardlopende vrouw naar de Midwintermarathon, Graham draaide zich nog een keertje om en Mike 'Italiano' liet op het ledenboek weten dat hij zijn mistlampen niet kon vinden. En mistig was het, inderdaad, op mijn rondje Maaldrift, Horsten, Scheveningen, Katwijk, maar dat leverde onderweg wel mooie plaatjes op:

Verder het ritje gemaakt dat Graham zich met zijn knieblessure tot doel had gesteld, als hij op tijd was opgestaan: rustig aan trappen, een beetje beducht zijn voor ijzel, want het vroor nog wel, maar het was nergens echt glad. En mocht je inderdaad vanmiddag zijn gaan rijden, Graham: het regent nu (14.30 uur).

Zaterdag 20 februari

Na een eerder solorondje - waarbij ik onderweg gezelschap kreeg van een fietsende dominee van de Baptistengemeente - stond er de volgende boodschap op het Ledenboek van de Wielervereniging Katwijk:

Dick, het verhaal over de predikant is zeker om ons te doen geloven dat je daadwerkelijk gefietst hebt. Ik mis namelijk het bekende fotomateriaal. Was het niet Bart Voskamp waarover zoveel twijfel bestond t.a.v. zijn beklimming van de Everest omdat hij geen foto's had genomen? Graham

Ik bedoel maar: dat u niet denkt ik mezelf vanmorgen louter om redenen van narcistische aard heb geportretteerd bij het kruiende ijs op de Kaag. Ruim twee uur gefietst, via Vogelenzang, Bennebroek en Ringvaart, om via Sassenheim, Voorhout en Rijnsburg weer op huis aan te gaan om bij De Krul wat lekkerbekken te scoren. Was enigszins misleid door weerkaartjes die een straffe westenwind aangaven, maar hij bleek nog behoorlijk zuid te staan. De terugweg was derhalve heel wat minder aangenaam - bij een paar graden boven nul en kracht zes tegen - dan de heenweg. Verder was er op de fietspaden ruimhartig met pekel of andere narigheid gestrooid, bleek het op sommige plekken (bij Bennebroek) onder de bomen toch nog glad en kwam er heel wat smerigheid van de weg op mijn nog zo maagdelijk witte fiets. Niettemin lekker gereden, voor het eerst op mijn nieuwe wielen die het prima deden. Zelfs met stormachtige wind van opzij hoefde ik met mijn brede carbonnaven niet één keer overstag op dit rondje solo om de Kaag.

Dinsdag 16 februari

Na zijn lekkebandenparade van zondag dacht Rob1 vanavond het lek boven te hebben. De velg van zijn achterwiel werd als hoofdschuldige aangewezen en werd resoluut vervangen door een wiel van Rob2, die van alles dubbel en driedubbel in zijn fietsenwerkplaats heeft hangen. Maar we waren nog geen vijfhonderd meter onderweg voor een rondje Landgoederenroute en duinen, of Robs achterband liep weer met een krachtig gesis leeg. Terwijl Rob2 en ondergetekende slap van het lachen over ons stuur hingen, wendde Rob1 gebelgd de steven en stapte resoluut op huis aan. Niet boos op ons, mag ik hopen, maar vanwege het aanhoudende malheur. Zelf kreeg ik in Wassenaar ook te maken met een langzame leegloper, waarschijnlijk het gevolg van de apenpaadjes waar Rob2 ons weer overheen meende te moeten sturen. Maar mede dankzij de luchtpatroon van Peter was dat binnen een paar minuutjes verholpen. Mooi afwisselend ritje, met een schone ondergrond, dan weer een dik pak sneeuw en verderop weer ijs, waardoor het voortdurend oppassen geblazen was. Verder had ik het koud, was ik snotterig en niet vooruit te branden, zeker in vergelijking met Tonnie en Rob2, die over het parcours dansten alsof ze hun Dolomietenvorm van juni al te pakken hadden. Het zijn beste jongens, maar dat is op een avond als deze genoeg om een hekel aan ze te krijgen.

Zondag 14 februari

Valentijnsdag. Dus alleen verstokte fietsvrijgezellen - daar kun je best al heel lang voor getrouwd zijn - aan de start bij de Goerie, voor de zoveelste sneeuwrit van dit seizoen. Houdt het dan nooit op? Zelfs ijsmeester Henk van den Eshof oogde een beetje uitgeblust, maar dat kan ook komen omdat hij net met sneeuwschep en al in een wak was gezakt. Toch een aardig groepje van een man of tien namens de Afdeling Wielersport, met Mike op zijn cyclocrosser voor het eerst over het mtb-parcours. Bij ontstentenis van Graham - zere knie - was hij het dit keer die een salto mocht maken op één van de onnavolgbare offroad-uitstapjes van wegcaptain Rob2.

Rob1 waren we toen al kwijt, want ofschoon ik deze morgen op het toilet met het blad Proclycling de woorden van ploegleider Giancarlo Ferretti nog had ingedronken - Een echte kampioen wordt niet ziek, rijdt niet lek en valt niet - stond deze tot drie keer toe met een lege achterband, waarschijnlijk als gevolg van een velg die langs het rubber schuurde. Hij moest in elk geval van het parcours af om zijn vrouw uit haar zondagmorgenschoonheidsslaapje te bellen met de mededeling dat hij moest worden opgehaald. Happy Valentine, Rob! Wel kwamen we secretaris Menno nog tegen met zijn eigen Valentijn op een gloednieuwe mountainbike. Koester haar, Menno, er zijn maar weinig vrouwen die je op 14 februari het bed uitkrijgt voor een rondje rossen in de duinen.

Als deze winter nog een paar weken aanhoudt, is ook verstokte racefietser Albert niet meer van zijn mountainbike af te slaan. Dit keer waagde hij zich zelfs op het tweede deel van het mtb-parcours in Noordwijk en volgde hij ook fluitend op alle illegale offroad-paadjes die Rob2 nog wist te vinden tussen Langevelderslag, het Oosterduinsemeer en het terrein achter de Sint Bavo in Noordwijkerhout, waar in de verte alweer de carnavalsklanken waren te horen. Zijn gemopper was alleen voor de vorm, want Al begint zowaar zelfvertrouwen uit te stralen op zijn geleaste Trek. Via de duinen en Noordwijk weer naar huis getrapt, waar een enkele gelukkige zijn koude voeten en nog wat andere uitstekende lichaamsdelen kon gaan warmen in de echtelijke sponde. Nee, ik was het niet. En Rob1 al helemaal niet.

Zaterdag 13 februari

We waren een tijdje letterlijk van de kaart, maar we staan er weer op: sinds gisteren is de Afdeling Wielersport van de IJsclub Voorwaarts Katwijk weer toegelaten tot de NTFU, de grootste fietssportbond van Nederland. Als aspirant-lid, voorlopig, totdat de Unieraad in mei 2011 een definitief oordeel velt. Voor het kersverse bestuur voelt dit als de goedkeuring van de schoonouders voor de hand van hun enige dochter. En wat krijgen de leden ervoor terug?

Kortom, voordat je nog maar een meter hebt getrapt, heb je je eigen bijdrage van 30,88 euro er alweer uit. Via deze link word je lid van de Afdeling Wielersport van de IJsclub Voorwaarts Katwijk en daarmee ook automatisch van de NTFU.

Zondag 7 februari

De één danst er als een vlo overheen, de ander loopt er als een nijlpaard in vast: modder. Al vrij aan het begin van onze trainingssessie bij Outdoor Valley in Bergschenhoek typeer ik mezelf als 'de ander'. Het nijlpaard, zo u wilt. Het mtb-parcours met de vele venijnige klimmetjes en steile zakkers is niet echt op mijn lijf geschreven. Te bang om op mijn zere heup te vallen, te weinig techniek om obstakels te omzeilen en onvoldoende gratie om in diep uitsleten sporen mijn weg te vervolgen, alle goede adviezen en voorbeelden van Oscar ten spijt. Gelukkig heb ik het excuus van de camera om bij de lastigste obstakels even af te stappen en door het zoekertje te kijken hoe de anderen het ervan af brengen. Dat geluk is Graham, op zijn nieuwe fiets, niet beschoren. Hij maakt zijn traditionele duikeling - buiten het zicht van mijn toestel, dat is dan wel weer sneu - en moet tegen het eind opgeven met een onwillige knie die zijn rijwiel niet meer omhoog wil duwen.

Oscar had het parcours opnieuw opgedeeld in kleine trainingsrondjes waardoor je na een eerste verkenning geleidelijk de atb-acrobatiek onder de knie kon krijgen. Tenminste, zo vergaat dat de één. Maar ik ben de ander, weet u nog? Bij mij werkt zo'n eerste kennismaking alleen maar averechts: in een tweede passage zoek ik bij de grootste hinderpalen al meteen angstig naar makkelijke sluipweggetjes of klik tijdig een voetje los voor wat extra steun tijdens een glibberige afdaling. Maar zelfs een kneus als ik moet nog behoorlijk werken om de pittige rondjes op en rond de voormalige vuilstort af te maken. Na twee uur constateert Menno zuinigjes namens ons allen dat het 'al veel langer lijkt dan twee uur', waarna we van Oscar met onze besmeurde rijwielen de fietsenrekken op en achter onze auto's mogen opzoeken. Zelf rijdt hij, bij een temperatuur rond het vriespunt en lichte winterse neerslag, nog op de fiets van Bergschenhoek naar Sassenheim terug. Want hij is de één, in dit stukje. En ik ben, het kan niet genoeg worden benadrukt, de ander.

Het eerste duurritje van dit jaar op de racefiets: rondje Katwijk - Bloemendaal aan Zee, een kilometer of 65, schat ik, want het Shimano Flightdeck van mijn oude karretje dat ik voor deze keer van de zoldering in de schuur had geplukt vertoonde wat kuren. Ik trapte voortdurend boven de 100 kilometer per uur, en dat is zelfs voor mij overdreven, zo vroeg in het seizoen. Maar verder had de Trek 1500 de anderhalf jaar inactiviteit goed doorstaan: hij reed nog als een zonnetje. Zelfs mijn hartslagmeter oogde nog betrouwbaar. Op de terugweg uit Zandvoort kreeg ik, als door God gezonden, gezelschap van een andere fietser op een flitsende witte Isaac, die na enige tijd bekende de dominee van de Baptistengemeente in Katwijk te zijn. We bleken maar een paar honderd meter van elkaar af te wonen en de predikant reed goed door. Nee, weest gerust, gij ongelovigen, ik heb nog wel geprobeerd om hem lid te maken van de Afdeling Wielersport van de IJsclub Voorwaarts Katwijk, maar de dominee moet 's avonds bijna altijd werken. En op zondag heeft hij ook wat anders aan zijn hoofd. Dus helaas, de Afdeling zit het komende seizoen zonder geestelijke verzorging.

Zondag 31 januari

Een ochtendje overeind blijven onder alle omstandigheden: droog, glad, nat en besneeuwd, met een beste zuidwestenwind en - later op de ochtend - af en toe een zonnetje. Een aantal van ons snakt al weken naar de racefiets, naar duurritten van 3 of 4 uur, maar dat lijkt ook de komende periode nog geen optie. Mountainbiker-tegen-wil-en-dank Albert sloot zich vanmorgen weer bij ons aan en nam zelfs in mijn kielzog manmoedig het eerste deel van het mtb-parcours in de Noordwijkse duinen. Hijgend als een postpaard, maar zonder te vallen. Maar na het besneeuwde tussenstuk naar het tweede deel waren we hem toch opeens kwijt, om hem pas bij de mergpijpen en roze koeken van Graham - sinds gisteren een jongen van 48 - in het clubhuis tegen te komen. Geen zwaar besneeuwde takken dit keer, waardoor ook ik overeind bleef, met een rechterbeen dat nog steeds zeurt van de kneuzingen en beurse plekken, die geleidelijk groen kleuren en op hun weg naar omlaag inmiddels ter hoogte van de knie zijn aangekomen. Als ik volgende week mijn teennagels knip, ben ik ze waarschijnlijk kwijt. Ons voornemen om via het strand terug te rijden naar Katwijk liep - na een moeizame klautertocht door het mulle zand - spaak op de vaststelling dat het vloed werd. Waardoor we via de duinen weer terugkeerden en gelukkig nog werden getrakteerd op één wetmatigheid van dit barre winterseizoen: een Graham die onderuit ging op het besneeuwde wandelpad. 'Ik word het wel een beetje zat, dat vallen', beklaagde hij zich. Edoch, het klinkt hard maar eerlijk, wij kunnen er (nog) geen genoeg van krijgen.

Zaterdag 30 januari

Ze zijn binnen: mijn nieuwe carbonwielen. Met het klimmen der jaren en het afnemen der krachten moet je toch wat, om je fiets een wat agressiever uiterlijk te geven. Maar voorlopig hangen ze nog hoog en droog in het schuurtje totdat de wegen weer schoon zijn. Ik schat over een maand of twee.

Maandag 25 januari

Op veler verzoek: mijn bovenbeen. Over een paar dagen verwacht ik er nog meer van, want de echte pijn zit onder de zwelling, op de plek waar het nog niet echt blauw is. De modeshow voor badkleding die ik volgende week zou lopen met Inge de Bruijn en Doutzen Kroes heb ik voorlopig maar afgezegd.

Zondag 24 januari

Een tweedeling binnen de Afdeling Wielersport van de IJsclub Voorwaarts Katwijk, zoals we binnenkort officieel heten. De varkens gingen vanmorgen naar de modder van Zoetermeer, de vossen zochten de duinen op. Wie was er slimmer? Varkens schijnen - behalve alleseters - ook redelijk intelligente dieren te zijn, maar de drie vossen Dirk, Rob1 en Dick hadden geen spijt van hun keuze. Het was niet de eerste keer deze winter dat we in de vers gevallen sneeuw reden, maar het verveelt niet gauw. Opnieuw was de poederlaag vrij stug en hadden we geen last van de gladheid. Wel van topzwaar geworden dennenbomen op het mtb-parcours, die hun besneeuwde takken tot een meter boven het pad lieten hangen waardoor je het eerste deel voortdurend met de neus op het stuur reed. Op die manier plofte ik ook met mijn voorwiel in een kuil, net voor de trap naar omlaag, en maakte ik met fiets en al een salto die nog net niet de toevoeging 'mortale' kreeg. Maar veel scheelde het niet. Ik schoof een stukje op mijn gezicht naar beneden, waarna een groepje achtervolgende fietsers mij uit het frame van mijn mountainbike lospeuterde. De schade? Wat wondjes op de knieën en in mijn gezicht, maar vooral een bebloed struisvogelei op mijn rechterbovenbeen, net onder de heup, waardoor het aanzetten op de trappers een pijnlijke ervaring werd. Toch het parcours afgemaakt en in een rustig tempo via Langevelderslag en De Zilk naar huis gepeddeld in D1, om daar de echte schade op te nemen. Bovenbeen ziet inmiddels bont en blauw en staat zo strak als een snaar. Maar mijn gestrompel was op de koffie bij moeders goed voor een bovenmatig groot stuk appeltaart (met slagroom), extra frikadellen en een gepeperde kop erwtensoep waarin een baby'tje een bad had kunnen nemen. Ja, laat de vossen maar (onderuit) schuiven.

Donderdag 21 januari

Met beide Robben een rondje Wassenaar, Landgoederenroute, Scheveningen en over het duinpad terug naar Katwijk, met overstekende konijnen, een vos en zelfs een grote uil die vlak over onze behelmde hoofden scheerde. Een fijne duurtraining van bijna twee uur, heel rustig in hartslagzone D1.   D1!!   D1!!!    D1!!!!    Hé,       Héé,       Héééééééé'!!!!!

We zouden in D1 rijden!!!!!!!!!!

Dinsdag 19 januari

Altijd wat geks, zelden iets goeds. Dat lijkt het motto van de dinsdagavondgroep rond Arjan Luyten, het gezelschap dat op dit log beter bekend is als The Wild Bunch. Een paar weken hebben we elkaar door de weersomstandigheden moeten missen, maar vanavond mochten we weer gezamenlijk door het duingebied rossen. Al meteen was er verwarring aan het begin van het parcours, waar de groep zich plotseling splitste in een gedeelte dat niet (mannen met rugklachten!) en een gedeelte dat wel de donkere singletracks op ging. Met een nieuweling - die het parcours nog nooit, zelfs niet bij daglicht, had gereden - in mijn kielzog koos ook ik voor het laatste, maar al na een kleine kilometer was ik mijn fietsmaat kwijt. Ook na roepen (ik geloof dat hij Peter heette, maar daar reageerde niemand op) en een stuk terugrijden was er geen spoor van hem te vinden. In mijn eentje - ook al geen pretje - reed ik door naar het eind van het eerste deel, waar de rest van de groep op me stond te wachten. Hier splitsten we ons in twee search and rescue-teams: één deel reed dezelfde weg over het parcours terug, Rob1 en ik gingen de andere kant om over het fietspad. Maar nog steeds geen spoor van de nieuweling. Wel nog meer malheur: halverwege het mtb-parcours brak de ketting van de nieuwe, veel te dure Trek van Rob2 en niemand beschikte over een ponsje om het ding te repareren. Aan Rob1 en mij derhalve de schone taak om Rob2 eerst door het duingebied en daarna over de weg naar zijn woning in Rijnsburg te duwen. Een staaltje van sociaal fietsgedrag dat het komend jaar de leden van de Wielervereniging Katwijk tot voorbeeld strekt. Als krachttraining bovendien ook zeer aan te bevelen, want de tien kilo overgewicht die Rob2 in deze tijd van het jaar met zich meetorst, deed zich ook bij de duwers goed voelen. Mocht u morgen in de Noordwijkse duinen verder nog een ronddolende, onderkoelde mtb'er tegenkomen, geef ons dan even een seintje. We maken ons toch wat ongerust.

Zondag 17 januari

Soms moet ik even nadenken over het 'beeld van de dag', maar dat leed vandaag geen twijfel. Verstokte racefietser Albert maakte - op een van Rob2 geleende mountainbike - zijn eerste echte mtb-rit door het Noordwijkse duingebied. Wat op de weg alleen wat ongemak van hemelwater leek op te leveren, werd op het parcours een ijzig gladde bezigheid, die hem al na honderd meter op z'n rug deed belanden ('Alleen je achterrem gebruiken, Albert', ja, goede raad komt altijd te laat). De rest van het parcours legde hij min of meer op hierboven in beeld gebrachte wijze af. Glijdend op zijn schoentjes. Of moeizaam wadend door diepe plassen. Foto's hebben altijd een keerzijde. Laat ik de camera eens een beetje naar rechts zwenken, om een groepje hyena's in ogenschouw te nemen, gulzig loerend naar menselijke ellende, naar aas voor hun leedvermaak:

En zo had het gemoeten, Albert. Strak rechtuit fietsen, af en toe een voetje aan de grond, en bij de diepste plassen: beentjes omhoog:

Wekenlang reden we over poedersneeuw en stroeve ijsvlaktes, maar op geen enkele manier waren we voorbereid op de omstandigheden die de dooi met zich mee zou brengen. Nu de bovenlaag was weggesmolten, resteerde op veel stukken nog de permafrost, de spekgladde ondergrond die zich zelfs bij vijf graden boven nul niet gewonnen gaf. Op de hellinkjes was het afdalen met twee voeten aan de grond en naar boven rijden met doorslippend achterwiel.

Toch bleken Oscars lessen goed aan ons besteed, want behalve Albert ging er niemand echt onderuit. Graham was ziek thuis gebleven, dat scheelde natuurlijk ook. En Rob1 raakten we al aan het begin van de rit kwijt, met een aanlopende rem. Albert hield het na het eerste deel van het parcours voor gezien, waar wij na tegenstrijdige adviezen van collega-bikers (volgens de één werd het verderop beter, volgens de ander slechter) toch naar het tweede deel trapten. De eerste bleek een leugenaar: het was slechter.

Nieuw in ons gezelschap vandaag: Kimmo (rechts voor op de foto), de Finse introducé van scheidend secretaris Christaan (links), die de Hollandse winter op 2 februari (na een beschamende en pijnlijke 100-procentscontrole op beide vliegvelden) inruilt voor de Caribische warmte van Curaçao, waar hij als kandidaat-notaris koopcontracten in het Papiamento gaat vertalen (zodra hij dat beheerst, tenminste). Ook nieuw bij de wielervereniging Katwijk: de verjaardagstraktatie. Nu al een uitstekende traditie waarvoor ons jongste lid Arie (rechtsonder) - gisteren 17(!) geworden - de aftrap gaf met zijn appeltaart in het clubhuis.

Hiep hiep!

Hoera!

Zondag 10 januari

Materiaalpech, een gebrekkige voorbereiding, tijd  verslapen. De smoezen op het Ledenboek van de Wielervereniging Katwijk om vanmorgen maar niet te hoeven starten voor een ijzige rit door de duinen en over het strand, waren legio. Onze secretaris ging zelfs zover dat hij de crank van zijn trapper 'op scherp' zette zodat hij na een (opzettelijke?) tuimeling al na een kwartier (juichend!) huiswaarts kon keren. Maar zowel hij als de andere thuisblijvers - ik weet het, ik herhaal mezelf wekelijks, maar het is de gestage druppel die de steen uitholt - hadden wederom het grootste ongelijk van de wereld.

De duinen lagen er, onder een laagje stugge poedersneeuw, beeldschoon en goed berijdbaar bij. Tenminste, als je op noppenbanden en niet op gladde strandbanden (Chris) reed. Zelfs het mtb-parcours was een stuk stroever dan vorige week, met de bevroren onderlaag keurig afgedekt door een witte deken. Na de schwalbe van Chris bleef iedereen moeiteloos overeind. En de noordoostenwind? Ach, die sterkte ons alleen maar.

Dan het strand. Bij vorst en sneeuw normaal een harde zandplaat, maar nu een onherbergzaam sneeuwlandschap met grillige patronen, bevroren stukken afgewisseld met zachte onderlagen waarin je wielen opeens tot aan de velgen verdwenen, maar bovenal: skitterend mooi. Zeker met de harde wind in de rug, alhoewel Rob2 - omwille van de heroïek - hem liever tegen had gehad. Onbegrijpelijk dat een dag eerder de Egmond-Pier-Egmond-race door een Noordhollandse Gordon werd afgeblazen. Laat hij zich de haren uit het hoofd trekken, bij de navolgende beelden:

Zelfs de enige dame in het gezelschap - de vriendin van Menno - hield dapper stand en kreeg na afloop het grootste compliment dat een vrouwelijke fietser in mannelijke gezelschap kan krijgen: Jij mag vaker mee, van jou hebben we geen last. Ja, zelfs na zo'n rit durven wij ons nog van onze gevoelige kant te tonen.

Zondag 3 januari

Het thema voor de eerste mountainbiketocht in het nieuwe jaar tekende zich meteen al af: lekkebandenrace. Nog voordat we bij het parcours in de Noordwijkse duinen waren, hadden we al twee reparatiestops achter de rug. Eigenlijk drie, want Rob 2 stond al met een lege band voordat hij zelfs maar bij het verzamelpunt De Goerie was gearriveerd. De zondagssteek waarmee hij hem had gerepareerd, hield geen week: op de hondenuitlaatstrook achter de Estec moest er alweer een nieuwe binnenband om, wat mij wederom de gelegenheid gaf mijn grote held Lance Armstrong te citeren: Als je goed bent, rijd je niet lek. Een gevaarlijke uitspraak, want het was wel mijn enige reserveband, die ik zojuist had afgestaan. Op de gevaarlijke ijsbaan die het fietspad in Hollands Duin was geworden, moest ook de fiets van Menno ondersteboven.

Dat betekende meteen een breuk in ons peloton van zeven, want Christiaan en Simon - omkijken is niet hun sterkste kant - verdwenen uit het zicht. Pas na een telefonade aan het eind van het parcours konden we een hereniging organiseren, die dankzij een behulpzame medefietser voor het nageslacht werd vastgelegd. (Nee, ik ben niet opgezwollen van de oliebollen, ik heb net een Sultana van Chris in mijn rechterwang gestoken.) De mtb-tracks waren over het algemeen redelijk ijsvrij, op een enkele chicane na, maar op het gewone pad bleef je alleen overeind als je rechtuit stuurde. Voor de terugweg kozen we derhalve vanaf Langevelderslag voor het strand, waar vooral het bevroren bovenste gedeelte met de noppenbanden goed te berijden was. Alleen bij de stukgelopen afrit ter hoogte van de Noordwijkse vuurtoren ging ik in het mulle zand onderuit en kwam de eerste honderden meters daarna ook niet meer aan fietsen toe. Mijn 'vrienden' lieten me voor dood achter en verdwenen uit het zicht, wat me wel de gelegenheid gaf om op mijn eentje op het gemak in hartslagzone D1 naar Katwijk te trappen. Want daar gaat het om, in deze tijd van het jaar: zoveel mogelijk vet verbranden. Jammer dat niet iedereen dat begrepen heeft. Nog maar negen kilo te gaan!

Het bestaat voorlopig nog uit Goede Voornemens: seizoen 2010. De contouren van een planning tekenen zich al wel af. De Dolomieten Marathon is geboekt (eind juni/begin juli), een Vogezenweek in september met het jubilerende HTWV (30 jaar!) staat vast. De Joop Zoetemelk Classic gaat het wegseizoen weer openen, er zijn plannen voor een Vlaamse en wat Waalse klassiekers, de Jean Nelissen Classic (als voorbereiding op de Dolomieten) in Luxemburg en ergens hoop ik stiekem ook nog een gaatje te vinden om een paar dagen te trainen in Spanje, bij mijn rentenierende vriend. Op 6 januari wacht als eerste een brainstormsessie over het komende seizoen bij de Wielervereniging Katwijk, inmiddels een onderdeel van de IJsclub Voorwaarts. Amper een jaar oud zijn we, maar op onze nieuwe tenues prijkt straks 'sinds 1893'. Dat is nog eens snel wielergeschiedenis schrijven. Nu op de weg en in het veld nog. Derhalve:

Veel kilometers en fietsplezier gewenst in het seizoen 2010!