Programma 2009

Maart:

Joop Zoetemelk Classic vanuit Leiden

April:

Veenendaal-Veenendaal

 Amstel Gold Race

Mei:

Hart van de Bollenstreek

Juni:

Trainingskamp in Spanje

Limburgs Mooiste

Juli:

Fietsweek in de Alpen, inclusief La Marmotte

Augustus: Zomervakantie, waarschijnlijk in de Dolomieten, Italië

September:

Fietsweekend

Ardennen

Stukjes tikken is mijn vak, maar fietsen doe ik voor de lol. De meeste kilometers draai ik in de Duin- en Bollenstreek, maar enkele keren per jaar ben ik op trainingskamp bij mijn rentenierende vriend in Jalón, Costa Blanca, Spanje. Op deze site columns over en verslagen van trainingsritjes, officiële toertochten en vakantietrips. Want stukjes tikken over fietsen doe ik ook voor de lol.

Naam: Dick van der Plas, Leeftijd: 49, Woonplaats: Katwijk aan Zee

Seizoen 2009

Magere fietsweek, tot nog toe. Mensen die minder toegewijd zijn aan werk en gezin dan ik - nee, Rob1 en Rob2, ik noem geen namen - mogen in dit verband graag de woorden 'homoseksueel gedrag' in de mond nemen. Maar vaste volgers van dit log weten beter. Behalve dat fietsmaat Rob1 vanavond moet werken, heb ik niet echt een reden om deze donderdagavond thuis te blijven, of het moeten de wind en de regen zijn. Maar dinsdagavond heb ik verstek laten gaan omdat ik onder meer dit stukje moest tikken voor de krant van vandaag:

Uitlachen

De plek lijkt niet toevallig gekozen. Moeder en peuter staan –
verlangend, begerig bijna - op het snijvlak van hard en mul zand, waar
de mountainbike zich met het voorwiel vastbijt in een kuil, een halve
slag in de rondte draait en zijn berijder van zich afwerpt. Groot en
klein slaan zich op de knieën van de pret. ’Niet mij uitlachen!’, roep
ik huilerig, terwijl ik moeizaam overeind probeer te komen. Eigenlijk
wil ik erbij met mijn voeten op de grond stampen, maar mijn schoenen
zitten nog vast aan die verrekte pedalen.

Dat ik thuis onderwerp van spot en hoon ben zodra ik mij in mijn kekke
wielerkleding hijs, ben ik inmiddels gewoon. Maar nu bespeur ik ook in
rest van de samenleving een verruwing op dit vlak. Wie zich tegen zijn
vijftigste op zijn ’all terrain bike’ nog buiten de geijkte paden
begeeft, kan louter rekenen op meewarige blikken als hij ergens op de
Utrechtse Heuvelrug op zijn rug in de modder ligt. Te onaantrekkelijk
voor een jonge vriendin. Te arm voor een Harley Davidson. En wat moet
je dan, met een dijk van een midlife crisis?

Door de week is het allemaal nog wel te doen. De mountainbike is pas
van de muur gehaald op het moment dat het te donker werd om ’s avonds
te racefietsen. Onder de bescherming van de duisternis schudden wij,
senioren, de jaren van ons af. Niemand die ons ziet, als we met onze
schijnwerpers over de singletracks van het atb-parcours rossen of,
stiekem, de wandelpaden nemen, altijd beducht voor een overwerkende
koddebeier of duinwachter. Vorige week nog wisten we het zoeklicht van
een pickup-truck van de douane op ons gericht, voordat we –
achterlichtjes uit – ons lieten opslokken door een dennenbosje, het
hart kloppend in de keel, als Dik Troms achtervolgd door veldwachter
Flipse. Als Swiebertjes, met Bromsnor ons op de hielen.

Ook in bewoond gebied mogen we graag van asfalt of klinkers afwijken,
om strookjes groen, niet al te steile trappen of een enkel overwoekerd
voortuintje met onze robuuste banden te bedwingen. Urban bikers, dat
zijn we.

Apenkooi voor bejaarden, meent mijn dochter.

Ja, ik heb het wel afgeleerd om daar bij terugkomst vrouw en kinderen
met rode konen over te vertellen. Ook mijn trofeeën van die avondlijke
avonturen houd ik zorgvuldig verborgen sinds ik – met mijn geschaafde
knieën en blauwe plekken op de heupen – ben vergeleken met tante Els,
die bij leven met haar rollator ook niet meer zo vast ter been was.
En, weet mijn zoon, boven de vijftig (Ik: ’49!’) teken je nou eenmaal snel.

Nachtblind en een beetje angstig ben ik, op die mountainbike. Alleen
psychologen gespecialiseerd in groepsdwang kunnen mijn beweegredenen
doorgronden.

Naast het bos en het duin heb ik sinds kort ook het strand ontdekt. Na
twee oefenritjes was de tijd rijp voor de Rabo Beach Challenge
(Scheveningen-Noordwijk-Scheveningen) waar negenhonderd man en een
enkele vrouw - uit frustratie over de bijna-zomerse omstandigheden van
afgelopen zaterdag - er behagen in schiep om zeker de helft van die 43
kilometer half in het water af te leggen, met vervaarlijke sprongen de
diepe geulen nemend waarmee een brede zwin de weg naar de zee zocht.
Zeker twee van ons groepje eindigden kopje onder in zo’n stroomgat,
waarbij in elk geval één fietsbril (merk Carrera) op zee gebleven is.

Komend weekeinde rijd ik op het mountainbikeparcours in Schoorl. Het
deert me niet, als u onaangedaan over me heen stapt, mocht ik ergens
vlak voor of achter u ter aarde storten. Of wanneer uw hondje zijn
achterpootje naast mijn hoofd optilt. Ik lig tenslotte in zijn
territorium.

Maar, doe me een lol:

Niet mij uitlachen!

Maandag 23 november

Dat is het nadeel, als je zelf de camera vasthoudt. Dan sta je er zelf niet op. Gelukkig zijn er de mannen van Sportplaat, die ook nog eens hebben vastgelegd dat ik zaterdag bijna al het kopwerk deed:

Zaterdag 21 november

Mijn grootste angst - dat Lars Boom 43 kilometer in mijn wiel zou blijven hangen om me bij de finish geniepig voorbij te steken - kwam niet uit. Zoals er maar weinig te vrezen viel op mijn eerste Rabo Beach Challenge, waarvoor de omstandigheden bijna te perfect waren. Een graadje of 14, zonnetje erbij en een matige zuidenwind, die ook de terugweg naar Scheveningen niet al te heroïsch maakte. Maar mogen we het ook een keer treffen? Onze - ik spreek van Rob2 en mijzelf, Rob1 stond vanmorgen tussen andere tandeloze Katwijkse bejaarden in de rij voor een griepprik - voorbereiding bestond uit welgeteld twee strandritjes. Maar dat bleek voldoende, al ging het er aan de vloedlijn, tussen honderden andere bikers, ruiger aan toe dan we op trainingen gewend waren. Startnummer 1102 kreeg ik toebedeeld - dat heb je met daginschrijvingen - maar in het vak 800 en hoger stond ik daarmee toch nog tussen vier andere leden van de Wielervereniging Katwijk. Graham en Maarten mochten een paar honderd nummers voor ons invoegen, maar ook nog ruim achter klasbakken als Boom en Michael Boogerd.

Indachtig de wijze raad van Rob2 - zet deze eerste keer niet een al te snelle tijd neer, anders heb je volgend jaar een probleem om die te verbeteren - bleef ik al tijdens de start een paar keer staan om foto's te maken, waardoor ik de rest van mijn 'vrienden' in de verte zag verdwijnen. Terwijl ik de plaat van de dag had kunnen maken door bij Maarten en Christiaan te blijven, die bij het passeren van een diepe zwin kopje onder in een spuigat verdwenen. Chris ligt nog ergens op z'n knieën in het water naar z'n dure Carrera fietsbril te zoeken. Zelf bleef ik twee tot drie keer met moeite overeind tijdens zo'n passage. Vrijwel het hele stuk tussen Scheveningen en Katwijk hielden we een brede zwin aan onze rechterhand, waarbij om de paar honderd meter een soort 'uitwatering' moest worden overgestoken, met flinke stroomgeulen. Door het opspattende water was je tot aan je middel sowieso doorweekt, dus goedbeschouwd was Maarten maar een klein stukje natter dan wij. Niettemin was hij bij 3 graden onder nul waarschijnlijk doodgevroren op de fiets, nu bleek hij de finish alweer aardig opgedroogd.

Tot aan Katwijk ging het - windje in de rug - behoorlijk hard: binnen 40 minuten waren we van Scheveningen bij de Uitwatering, altijd een lastige barrière op weg naar Noordwijk. Ook daar moesten we, ter hoogte van de vuurtoren, van de fiets op een keerpunt met mul zand en hetzelfde gold voor de strandopgang naar het duinpad tussen Noordwijk en Katwijk, waar ik - onder hilarisch gelach van een moeder met peuter - onderuit ging. Daarna was het zaak om - windje tegen - een lekker groepje te zoeken om geniepig achterin mee terug te rijden. Aanvankelijk lukte dat niet best - in een gezelschap van vier kon ik me moeilijk verstoppen - maar tussen Katwijk en Scheveningen dijde deze groep geleidelijk uit waardoor ik stiekem kon blijven volgen tot aan de finish.

En de editie 2009 van de Rabo Beach Challenge mocht dan niet de meeste heroïsche zijn van de afgelopen decennia, de verhalen uit door zand en zout getekende kopen waren er na afloop op de Scheveningse Boulevard niet minder sterk om. Dit is nu al een blijvertje in ons winterprogramma. Weer of geen weer!

Later meer over tijden en uitslagen. Eerst de fiets onder de douche zetten.

(Inmiddels is de uitslag ook binnen: ik was eervol 486ste, in een tijd van 1.38.27). Bekijk hier alle uitslagen.

De mededeling dat we (Rob1 en ik) een beetje rustig aan willen doen, heeft in de regel geen effect op Rob2. Dus gooien we het meestal op 'hersteltraining'. Dat begrijpt hij.  Weer opbouwen na een zware inspanning. Meestal beklijft dat bij hem een kwartier, soms een half uur, en dan gaat hij weer voluit. Maar vanavond bleef het bij een paar oprispingen, gelukkig, want ter elfder ure hebben we gedrieën toch maar besloten om zaterdag de Rabo Beach Challenge te rijden. Dus deden we vanavond het parcours in Noordwijk - met voldoende licht op het stuur, dus zonder te vallen - reden daarna (illegaal) over de wandelpaden terug naar de badplaats en pakten ook op het gedeelte tussen Noordwijk en Katwijk het behoorlijk glooiende schelpenpad, waar Rob1 en ik tegen het eind werden verrast door een overdwarse greppel van zeker een halve meter diep, waar we vol indoken. Wonder boven wonder bleven we, half over het stuur hangend, overeind. Je nek breken tijdens een hersteltraining, dat is heel goed mogelijk, met Rob2.

P.S. En waarom die foto zo klein is? Dit keer had de batterij van mijn Olympus de laatste adem uitgeblazen, waardoor er nog maar een heel miezerig flitsje uit kwam.

Dinsdag 17 november

Een behoorlijk uitgedunde 'Wild Bunch' vanavond, vanwege een fietsweekeinde in Weert waarop meer whisky dan sportdrank schijnt te zijn genuttigd. Maar wij, HTWV'ers Rob1, Rob2 en ik, waren in elk geval compleet. Naar Scheveningen dit keer, maar dan via Valkenburg en Wassenaar (Landgoederenroute) en door de duinen terug. Deels over het fietspad, maar zodra het even kon over de wandelpaden, waarbij we halverwege tussen Wassenaar en Katwijk stuitten op een pick-uptruck (met zoeklicht) van de douane. Aangezien we niks hadden aan te geven, denderden we door, achterlichtjes uit en rechtsaf, het voor fietsers verboden gebied richting de Cantineweg in. Als in de betere jongensboeken, waarbij het wettelijk gezag (Bromsnor, veldwachter Flipse) ook altijd het nakijken heeft.

Zondag 15 november

Modder, regen, valpartijen, een lekke band en door zand en andere narigheid blokkerende kettingen. Een ritje op de mountainbike is altijd een avontuur. Zeker als je er anderhalf uur voor in de auto stapt om de fietsen ergens voor Arnhem uit te laden op het parkeerterrein van zweefvliegveld Terlet, vanwaar het maar een paar honderd meter is naar een offroad-route van zo'n 50 kilometer. Met vier mede-HTWV'ers was ik - Rob1, Rob2, Rob3 (tsja, het is niet anders) en Harold - van wie ik de hele rit zo'n beetje alleen de bemodderde ruggen heb gezien. Ik ben niet zo'n held op de mountainbike en heb in ruw terrein - laat u niet misleiden door de foto's, dit waren de enige momenten dat ik m'n camera durfde te pakken - graag wat ruimte om me heen. En liever geen gehijg in m'n nek. Niettemin ging ik twee keer spectaculair tegen de vlakte, één keer op een venijnig kort hellinkje waarbij ik in een te zware versnelling stond, en de tweede keer toen ik tot m'n assen in de modder verdween. Zo'n tien kilometer voor het eind bleek mijn binnenband onder al dit geweld de laatste adem te hebben uitgeblazen. Bij thuiskomst - moe, doorweekt, maar voldaan - moest ik niet alleen m'n fiets, maar ook m'n kledingstukken grondig afspuiten voordat ik ze in een emmer bij de wasmachine mocht zetten (ja, zo liggen de verhouding nog, bij ons thuis).

P.S. Tijdens de nazit in het restaurant van de zweefvliegclub poneerde ik nog maar eens de stelling dat ik veel te intelligent ben om in ruw terrein hard te rijden op een mountainbike. Daar werd door mijn fietsmaten uiteraard om gelachen, waarna het volgende weerwoord volgde: 'Je moet gewoon je verstand op nul zetten.' Dat is nou precies wat ik bedoel.

Donderdag 12 november

Nog wat vergeten, vanavond? Alleen mijn achterlichtje en m'n bidon, dank u. Mocht ik ooit moeten stoppen met fietsen dan is het niet vanwege ouderdom of conditiegebrek, maar  als gevolg van Alzheimer. Inmiddels heb ik wel drie koplampen op m'n stuur die het warempel ook allemaal deden, op onze (ik reed weer achter Rob1 en 2 aan) tocht door de duinen richting Wassenaar. Niet over het fietspad, uiteraard, maar over het schelpenpad voor wandelaars, dat zich als een stuiptrekkende lintworm door het gebied kronkelt. En met mijn nachtblindheid zie ik elk bochtje net een seconde te laat, ook al zou ik zeven lampen hebben om me bij te lichten. Terug ging het via Meijendel en de Landgoederenroute, plus nog een staartje Valkenburgsemeer, over modderige zandpaden, beregende stroken asfalt en zuigende grasvelden. Allemaal op de sonar die zich ergens voorin de schedel van Rob2 schijnt te bevinden.

Dinsdag 10 november

Er hoeven eigenlijk maar twee dingen in orde te zijn, als je in het donker gaat mountainbiken. Je fiets. En je licht. Met m'n Trek was niks mis, vanavond, maar al na een kwartier gaf een rood ledje aan dat de accu van m'n Sigma-setje nagenoeg leeg was. En ik zou toch zweren dat ik hem twee weken geleden meteen had opgeladen. Geloof ik. Op de gewone weg trapte ik, om stroom te sparen, zonder verlichting mee met 'The Wild Bunch' - oftewel 'The Bikkels' rond Arjan Luyten - maar op het mountainbikepad in de duinen reed ik al na tien minuten alleen nog op de verlichting van Henk van den Eshof, die achter me het pad een beetje bij scheen. Halverwege hield ik het dus voor gezien en trapte in m'n eentje terug naar huis, onderweg nog een hert, vos, of ander groot, donker beest de stuipen op het lijf jagend toen ik het, hem of haar in het pikkedonker half onder m'n wielen kreeg.

Zondag 8 november

Van overjarige muilezels moet je geen circuspaarden willen maken, luidt een zojuist bedacht spreekwoord. Maar instructeur Oscar van de Wielervereniging Katwijk deed vanmorgen toch een poging. Aan ons groepje van zes (Christiaan, Dirk, Graham, Rob1, Rob2 en ik) probeerde hij de fijne kneepjes van het af- en oprijden van strandopgangen bij te brengen, het intervallen door het semi-mulle zand en het beklimmen van het talud van de Katwijkse uitwatering. Voor een aantal van ons als voorbereiding op de Rabo Beach Challenge, voor de rest als pittige wintertraining op onze nieuwe Schwalbe Big Apples en Super Moto-banden. Dat het mogelijk is, bewees hij zelf elke keer met schijnbaar speels gemak, om vervolgens van een afstandje ons geploeter van opbeurend commentaar te voorzien. En warempel, ook voor een groepje jongbejaarden (neem me niet kwalijk, Chris, maar ik ga uit van gemiddelden) geldt: oefening baart kunst. Zelf had mijn lichaam het meest baat bij Oscars definitie van 'actief op de fiets zitten'. Niet als een zoutzak in de rondte malen, zoals op de weg, maar voordurend ook met je lijf reageren op wat er met de bike gebeurt. Want het lijkt wel vlak, zo'n strand, bijna elke meter is anders. En dat het ook zwaar is, merk je aan het kilometers 'waaier rijden' richting Wassenaar en terug, waarbij voor elke meter moet worden gewerkt. Want, weer een citaatje van Oscar (ja, ik heb opgelet): Strandfietsen is net als hardlopen. Als je even je benen niet gebruikt, sta je meteen stil.

Zaterdag 31 oktober

Op de ochtend na een copieus diner in De Moerbei in Warmond (één Michelinster) is het altijd even slikken als om 8 uur de wekker gaat voor een rondje biken. Maar fietsmaat Rob1 kent geen genade, zelfs niet als op het parcours in de Noordwijkse duinen mijn maaginhoud met mul, heilbot en kalfslende - alles besprenkeld met een wijnarrangement - begint op te spelen. We zijn er vroeg bij omdat deze zaterdag vol andere verplichtingen zit (zijn zoon voetbalt om 11.15 uur met FC Rijnvogels tegen Katwijk, die van mij basketbalt om 12 uur tegen een, ook voor hem, onbekende tegenstander) en de zondag dit keer geen optie is (we hebben allebei een zware zaterdagavond voor de boeg en bovendien voorspelt Piet Paulusma de hele dag regen). Op de terugweg zien we een eenzame secretaris Christiaan Weegink van de Wielervereniging Katwijk in noordelijke richting over het duinpad trappen, die om 9.30 uur bij het clubgebouw waarschijnlijk tevergeefs heeft gewacht op medestanders. Voor de winterse mountainbiketochtjes van de Wvk bestaat onder racefietsers nog weinig animo, waarschijnlijk vanwege de antireclame die een paar bikebikkels wekelijks op het ledenboek verspreiden. De verhalen over 5 keer de eerste helft en vier keer de tweede helft van het parcours in Noordwijk over buffelen, of tochten van drie keer 50 kilometer in de bossen van de Veluwe hebben mij in elk geval voldoende angst ingeboezemd om mijn eigen plan te trekken.

Dinsdag 27 oktober

Drie Noordwijkse fietsvrienden van me zijn afgelopen week de halve wereld overgevlogen om in Australië de Crocodile Trophy te rijden. Terwijl in hun eigen achtertuin het avontuur voor het grijpen ligt. Door op een willekeurige dinsdagavond met het bikerteam van de ijsclub Voorwaarts - schaatsers zijn te herkennen aan de manier waarop ze wijdbeens op de fiets zitten - het mountainbikeparcours in de duinen te rijden, in het schijnsel van 24 batterijlampen. Die zee van licht bleek overigens niet voldoende. Bij een groepstelling aan het eind van het traject bleek Ard van Leeuwen (links op de foto en deze avond ook al bekend door het feit dat hij al na honderd meter lek reed) ergens een verkeerde afslag te hebben genomen en - waar wist niemand - eenzaam door een dennenbos te dolen. Zelfs telefonisch contact bracht ons niet veel verder. 'Waar zit je?' - 'Geen idee!' Uiteindelijk reed de helft van de groep over de singletracks terug naar het begin om hem te zoeken en maakten wij op het fietspad de bocht buitenom. En warempel, vlak bij de vuurtoren in Noordwijk kwamen we het verloren schaap weer tegen. Op het geluid van de auto's in de verte had hij op eigen kracht de weg weer weten te vinden. Om het avontuur compleet te maken had dat van ons ook 24 uur later mogen zijn, maar je kunt niet alles hebben bij avonturen in je eigen achtertuin.

Zondag 25 oktober

Niet alleen op de weg, maar (vooral) in het terrein zijn de wegen van Rob2 ondoorgrondelijk. De route naar Scheveningen voerde vanmorgen via het beoogde tracé (maar nu nog hondenuitrenplaats) van de Katwijkse Westerbaan naar het voetpadenstelsel van het duingebied Berkheide, waar we - beducht op koddebeiers en wandelaars - richting Pier gingen. Vooral het eerste deel van het parcours verliep met horten en stoten omdat er steeds iemand nogal hinderlijk op het pad lag (foto rechts). Maar meer dan een bescheiden verontschuldiging van onze wegkapitein ('Ik dacht dat het wat minder mul was') kon er niet vanaf. Voor Rob1 en ondergetekende is het strand op de mountainbike nog onontgonnen terrein: ons materiaal is er - met verende voorvorken en banden met profiel - ook niet echt geschikt voor, al pleitten de stevige zuidenwind in de rug en het redelijk harde zand sterk in het voordeel van deze terugweg. En mooi was het: lekker zonnetje, grote delen van het strand goed berijdbaar (vooral aan de vloedlijn, zoals Rijnsburger Rob2 door ons Katwijkers geregeld moest worden duidelijk gemaakt als hij weer eens tot de assen in het mulle zand stond) en de enkele hond die het waagde om blaffend met ons mee te hollen werd getrakteerd op een bidondouche recht in de bek. De eerlijkheid gebiedt mij nog te melden dat de enige serieuze valpartij in de staart van het pelotonnetje plaatshad toen ik op de scheiding van zand en stenen bij de Katwijkse uitwatering op mijn plaat ging. Het is altijd stoer om thuis te komen met een bloedende knie en een gat in het beenstuk. De indrukwekkende blauwe plekken op mijn linkerarm van de laatste keer biken met Rob2 waren tenslotte net een beetje weggetrokken.

Woensdag 21 oktober, Leersum

Eigenlijk is het loper, mijn zwager Hans, maar omdat de meeste fietsers die ik ken toch gemankeerde lopers zijn, bereid ik hem in de vakanties alvast een beetje voor op zijn toekomstige sport. In de zomermaanden trapt hij in de Italiaanse bergen dapper mee omhoog en in de herfst leent hij de mountainbike van mijn vrouw - die er alleen mee op de gebaande paden rijdt - om de parcoursen in Leersum en Amerongen af te werken. Alle honderden bikers die me hier zondag nog gezelschap hielden, zaten vandaag bij hun baas. Want anders kan ik het niet verklaren dat ze deze schitterende herfstdag zomaar lieten lopen. Alleen aan het eind kwamen we twee pensionado's tegen op gehuurde fietsen die ergens op de overgang tussen het ene en het andere parcours de weg kwijt waren geraakt. Dat overkomt mij hier ook elke keer, dus veel meer dan medeleven had ik ze niet te bieden.

Zondag 18 oktober, Leersum

De enige mountainbikeroute bij ons aan de kust ligt in de Noordwijkse duinen en is een kleine zes kilometer lang. Het parcourrecord ligt op een minuut of 12, geloof ik, maar dat staat niet op mijn naam. Wat dat betreft is onze camping in Leersum het mountainbikewalhalla: door routes te combineren kun je hier urenlang offroad blijven fietsen. Vanmorgen begon ik een paar honderd meter vanaf Ginkelduin met het parcours door het Ginkelsebos, dat ik halverwege combineerde met het Amerongsebos - inclusief Amerongseberg - om tegen het eind van de route weer de bordjes door het Ginkelsebos te volgen. Ruim twee uur zat ik op de fiets, in mijn eentje - zwager Hans was niet vooruit te branden - maar zeker niet alleen. Het was een geruststellende gedachte dat ik na een serieuze valpartij hooguit een paar minuten zou moeten wachten op de volgende fietser. Erg technisch - zoals in Noordwijk - zijn de routes normaal gesproken niet, maar na een paar weken met behoorlijk wat regen liggen er hier en daar flinke baggerobstakels op het pad die de nodige stuurkunst vergen om zonder een nat pak te passeren. Maar ik bleef overeind, wat niet gezegd kan worden van Don van der Linden, de olympische handbiker (en oud-Europees kampioen) op de weg die bij ons op de camping staat. Hij waagde zich, met een aangepaste bike, voor het eerst aan het mountainbiken en ging twee keer onderuit, wat me nog vrij weinig leek met dubbele wielen op de vele singletracks. We hebben een vage afspraak om deze week een keer samen te rijden en ik weet nu al dat het een ongelijke strijd wordt. Zelf ben ik in het terrein een behoorlijke stumper, maar wie op handkracht door de modder de Amerongseberg oprijdt doet aan topsport.

Daar komen ze weer: de smoezen van deze week om niet te fietsen:

Maandagavond: Gisteren (zondag) nog gefietst.

Dinsdagavond: De vrouw van een vriend werd 50, vierde het in een kroeg in Leiden.

Woensdagavond: Bardienst bij de basketbalclub van m'n zoon.

Donderdagavond: Caravan gehaald voor de herfstvakantie. Fietsmaat Rob1 moet werken.

Vrijdagavond: Caravan inpakken voor herfstvakantie in Leersum (veel mountainbikeroutes!)

Maar fietsplannen voor 2010 worden volop gesmeed of zijn zelfs al ten uitvoer gebracht. Net de aanbetaling gedaan voor een week in de Dolomieten, inclusief inschrijving voor de Dolomietenmarathon (28 juni tot 5 juli). Ook in de agenda: een week naar de Vogezen met de HTWV (11 tot 18 september).

Zondag 11 oktober

Het mountainbikeparcours in de Noordwijkse duinen is zo'n beetje de enige plek waar je in deze regio met de fiets off road kunt. Maar niet als je Rob2 in je gelederen hebt. Elk onverhard stukje voet-, fiets- en karrenspoor tussen Katwijk en De Zilk pakten we vanmorgen, tot verdriet van argeloze wandelaars met hun hondjes, eigenaren van percelen met bordjes als 'eigen terrein' en 'niet betreden' en (semi-)overheidsinstanties als Staatsbosbeheer en het Zuidhollands Landschap die de komende weken grote delen van hun natuurbeheerprogramma's moeten herschrijven. Alleen particuliere voortuintjes bij eengezinswoningen werden ontzien, maar dat wil niet zeggen dat huizenbezitters met een lapje verzorgd groen, een vijvertje en borders met tuinkabouters in het vervolg veilig zijn voor ons. De voorliefde voor steile trappen die Rob2 verder aan de dag legde leverde ook verrassende omwegen op, waarbij herhaaldelijk het klaaglijk gejammer van Rob1 en ondergetekende - doorgewinterde redacteuren Duin- en Bollenstreek die de regio als hun broekzak meenden te kennen - viel te beluisteren: 'Waar zijn we in hemelsnaam!?', en, belangrijker nog: 'Wat doen we hier!?'. Twee keer ging ik genadeloos op mijn plaat: de eerste keer met een te hard opgepompte voorband in mul zand en de tweede keer op een steile helling met een enorme boomstronk dwars over het pad, waar ik eerst al Rob1 voor me tegen de grond zag gaan. Het heeft altijd iets pathetisch, als vijftigers in een kek fietspakje met een dubbelgevouwen frame tussen hun benen in het lover duiken, maar gelukkig zijn er geen beelden van. En nu lekker de hele week klagen over blauwe plekken (een indrukwekkende op m'n linkerbovenarm en eentje op mijn kuit, inclusief bloederige snee). Want dat heb je met oude mensen, die tekenen nogal snel.

Dinsdag 6 oktober

Voor goed zicht maak ik gebruik van een BBB-fietsbril met meekleurende glazen en een binnenbril die mijn bijziendheid (min 6,25 en een beetje) corrigeert. Normaal kan ik daar goed mee uit de voeten, maar in het donker, in de miezerregen en met een uitdampend lijf leidt dit tot beslagen glazen. Wrijven helpt niet: als je net de buitenkant en de binnenkant hebt schoongepoetst, blijkt er opeens tussen de glazen een soort beduimeld matglas te zijn ontstaan. Tijdens de dinsdagavondrit werd het zicht zo slecht dat ik halverwege zonder bril ben gaan rijden. In de bebouwde kom ging dit nog redelijk, maar in het pikdonkere duingebied - ja, ik weet het: ik stuurde zelf die kant op - reed ik voornamelijk op het knipperende achterlichtje van Rob1 (mijn eigen dubbelloops schijnwerpers van Sigma zitten nog op mijn andere mountainbike, die bij Kees Fietsshop een onderhoudsbeurt krijgt), totdat ik zelfs dat uit het oog verloor en languit op m'n plaat ging in een berg op het fietspad gewaaid zand. 'Ja, ik wilde je nog waarschuwen', aldus Rob1, die verder in het midden liet waarom dat niet gebeurde. Volgende keer neem ik een blindengeleidehond mee. Die schijnen wel betrouwbaar te zijn.

Zondag 4 oktober

Infame critici waren er hedenmorgen weer als de kippen bij om mij te confronteren met mijn eigen uitspraak 'Als je goed bent, rijd je niet lek'. Dus met name voor hen benadruk ik nog maar eens dat ik niet lek reed, op het zondagochtendritje met de HTWV. Bij het op spanning brengen van mijn achterband werd ik rond 8 uur geconfronteerd met een onwillig ventielboutje, dat ik met de oerkracht die in mij huist (een overblijfsel van mijn tijd in het leger) uiteindelijk met iets te veel geweld opendraaide, waardoor ook het binnenwerk gedeeltelijk losschoot. Dat leidde al bij het aanrijden naar mijn fietsmaten tot aanmerkelijk drukverlies, wat met (na even te zijn teruggereden) een tweede pompactie kon worden verholpen (voor wisselen was geen tijd, ik was reeds aan de late kant). De band hield het tot een kwartier voor de koffiestop uitstekend, maar daarna kon ik met goed fatsoen geen bocht meer door omdat ik nagenoeg op de velg reed (nog bedankt voor het wachten, jongens!). Met een beetje bijpompen na de koffie (toen ik die hufters weer had ingehaald) was dit zo weer verholpen en reed ik - probleemloos, want niet lek - naar huis. Voor de critici die niettemin nog niet overtuigd zijn: kijk, zo ziet een lekke band eruit (geeft niks Jan, verder reed je hartstikke goed):

Donderdag 1 oktober

Discipline. Dat is waar het om draait bij het herfstbiken. Hoe verleidelijk is het niet om na de warme prak behaaglijk in de leunstoel weg te zakken voor verantwoord televisievermaak als 'Man bijt hond' en 'De Wereld Draait Door'. De schemering sluit de boze buitenwereld buiten, de pantoffels houden de voetjes warm en moeder de vrouw klapt huiselijk de strijkplank uit. Maar nee mensen, zolang het droog is wordt er door fietsmaat Rob1 en ik gereden, bij voorkeur op dinsdag en donderdag. Voor de afwisseling was het prettig dat de wind dit keer uit het noordwesten kwam, waardoor er een rondje De Zilk in zat. Anderhalf á twee uur op een avond, meer is niet nodig om de conditie een beetje bij te houden, te meer omdat we er allebei overdag al een ritje Katwijk-Leiden en vice versa op hebben zitten. Voor mij voelde het des te vertrouwder aan omdat ik - met een mountainbike die nog steeds met een lekke band in de schuur staat en zaterdag hoognodig naar Kees Fietsshop moet voor een onderhoudsbeurt - ons avondritje op mijn woon/werkbike afwerkte, met verkeerde pedalen waar mijn spd-schoenen voortdurend dreigden af te glijden. Maar afzeggen was natuurlijk geen optie. Discipline is het sleutelwoord.

Dinsdag 29 september

Twijfelweer. Maar twijfel is gaan, op de eerste avond van ons mountainbikeseizoen. En zo hard als 's middags op de weg van Leiden naar huis regent het om half zeven niet meer. Wel om kwart voor zeven, als ik met mijn fietsmaat Rob1 vertrek vanaf het verzamelpunt aan de Zeeweg. Al na een paar honderd meter kijken we elkaar aan. Wat doen we? Teruggaan? Het enige verstandige lijkt doorrijden. We zijn toch al nat. Het beoogde rondje Wassenaar wordt uitgebreid tot Scheveningen als het geleidelijk aan toch weer droog wordt en we kunnen - na een lang wegseizoen - weer een beetje wennen aan de logge bikes die we, zonder fatsoenlijke voorbereiding, voor deze avond gewoon van zolder hebben geplukt. Halverwege het duinpad van Wassenaar naar Katwijk krijg ik het vermoeden dat mijn achterwiel loszit. Of in elk geval een paar losse spaken heeft. Maar het blijkt uiteindelijk gewoon een ouderwetse lekke band waarmee ik, vier kilometer staand op de pedalen om de druk vooral op de voorband te houden, nog net mee thuis kom. De kop is eraf!

De profs rijden vandaag het WK en daarna nog een paar najaarsklassiekers. Dan is het over. Maar wanneer is het seizoen voor ons, fietstoeristen, voorbij? Vanaf januari had ik voortdurend iets om naar toe te werken, een sportieve stok achter de deur, van de Joop Zoetemelk Classic in maart, beide Limburgse klassiekers, Spaanse, Franse en Italiaanse fietsweken tot en met het HTWV-weekeinde in september. Een week geleden reed ik nog 114 kilometer met een uitgedund groepje, maar de rest van de avonden kwam ik met vage smoezen om de fiets maar niet te hoeven pakken. Vanmorgen zou ik de draad weer oppikken, als ik niet sinds gisteravond 19.00 uur tot vanmorgen 3.00 uur achter een glas wijn had gezeten. Nee, niet steeds hetzelfde glas: eerst verscheidene soorten wit, twee dessertwijntjes en - na het restaurantbezoek en tijdens het klaverjassen - rood. 'Je gaat vanochtend toch niet de wekker zetten, hè?', waarschuwde mijn eega toen ik er iets na drieën inkroop. Ik beschouwde het maar als een rijverbod van acht uur. Toen ik, enigszins brak, weer onder de levenden was en door de spleetjes van mijn ogen naar het stralende zonnetje keek, was daar natuurlijk de wroeging. En dan moet het ergste nog komen: het misprijzende gezicht van mijn collega Rob1 morgenochtend op de redactie. Als boetedoening haal ik vanmiddag meteen mijn mountainbike van zolder. Het is uit met het perspectiefloos gelummel. Het seizoen gaat weer beginnen!

Zondag 20 september

Voor de eerste zondagse rit na het uitputtende HTWV-weekeinde gelden ongeschreven regels. Ik kende ze niet, maar werd er onderweg door Maarten op gewezen: of ik niet met 37,4 kilometer per uur tegen de wind in wilde blijven rijden langs de Ringvaart rond de Haarlemmermeer. Neem me niet kwalijk, maar na een week van rust voelde de benen weer als nieuw. Niettemin waren we maar met z'n vieren (behalve Maarten ook Rob1,  Hugo en ik, zei de gek) komen opdagen bij het verzamelpunt in Oegstgeest. De rest van de HTWV'ers lag thuis nog onder de klamme lappen, achter Kaap Kont, waar wij deze ochtend ruim 114 kilometer wegtrapten, met een gemiddelde van (toch nog) boven de 32. Niet dat het de bedoeling was, maar op elke kruising waar we voor een kortere variant konden kiezen, namen we na ampel overleg toch de omweg, zodat we via Aalsmeerderbrug en Uithoorn in De Hoef belandden, waarna het vrij logisch leek om er maar een rondje De Meije aan vast te knopen, met uiteraard een stop op het befaamde wielerterras voor twee koffie met een appelpunt (de vaste aanbieding voor 4,25 euro). Tegen half één pas werd ik door een mopperende eega thuis met de deegroller opgewacht, maar toen ik als excuus opvoerde dat we steeds op Maarten moesten wachten, was het meteen goed. Dat is namelijk een oud-schoolvriendje van haar.

Altijd mooi als wildvreemde renners bij je fiets staan te kwijlen.

Bekijk alle foto's van het HTWV-weekend hier.

Zeg nou niet dat de organisatie van ons HTWV-fietsweekend in de Duitse Eifel geen lering trekt uit gemaakte fouten. Na het routedebacle van gisteren gaan de mannen op safe. Vandaag volgen we de bordjes van de Ourtal-route: grote, niet te missen exemplaren, overzichtelijk aangebracht, kind kan de was doen. En de eerste veertig kilometer is er ook geen vuiltje aan de lucht. Totdat de kopgroep stuit op een T-splitsing met een drukke provincialeweg waar het bordje ontbreekt. We kunnen naar links, we kunnen naar rechts: twee opties waar - inclusief de wachttijd op de midden- en de staartgroep - exact een uur over wordt gediscussieerd. In de winderige kou (het zou volgens chefkok Leo vandaag 23 graden worden: 's morgens 11 en 's middags 12) en, wat later, een lichte motregen.

Naast de bus posteerden zich zes, steeds wisselende wijsneuzen die allemaal wisten waar we heen moesten, maar hun wijsneuzen op geen enkele moment dezelfde richting op kregen. Totdat er gewoon iemand - ik geloof dat het Hugo was - naar rechts fietste, richting St. Vith - waar we toch al een koffiestop hadden gepland - de rest van de groep slaafs volgde en we na een kilometer of vijf weer op de route zaten. Na de koffie besloot ik - het voortdurende koersen met de kopgroep moe - achter Jan 'Pep' te blijven zitten, die met zijn vanwege een nekhernia aangepaste racefiets geen potten kan breken. Dat bleek een misrekening. Geen idee wat ze in zijn koffie hadden gedaan, maar vanaf de eerste meters zette 'Pep' - vanwege zijn houding op de fiets ook wel kapelaan Odekerke genoemd - zich aan kop van de elitiegroep en richtte al op de eerste lange helling een slagveld aan onder de rest van de HTWV'ers. Pas aan het eind van de bijna 120 kilometer lange route ging hij een beetje naar de kloten, zoals dat zo mooi heet, maar dat had van mij veel eerder gemogen. Respect Jan, respect!

Zaterdag 12 september

We leven in het tijdperk dat zelfs vuttende senioren hun fietstochtjes rijden met satellietnavigatie op het stuur of soepeltjes hun weg weten te vinden middels de knooppuntennetwerken die - ja, ook in België - als paddenstoelen uit de grond schieten. Maar de organisatoren van het HTWV-fietsweekeinde van dit jaar - Mart en Jan, deze ereklus valt bij toerbeurt aan de leden ten deel - zweren nog bij een beduimeld A4-tje waarop met een niet al te vaste hand een rondje is getrokken. In tegenstelling tot de rijwielen van vuttende senioren uit een vorige generatie, ontberen onze racefietsen het handige kaartenhoudertje op het stuur, waardoor we bij elke kruising van betekenis van het zadel moeten om te discussiëren over hoe nu verder. De keren dat we dat moment overslaan - vorig jaar reed men hier immers vrijwel dezelfde route, dus we weten het wel - moeten we halverwege keren omdat we bij nader inzien toch verkeerd gaan. Toen we na een uur of drie op die manier nog maar een kilometer of twintig hadden afgelegd, besloot 'Jan Pep' - al heeft hij liever dat ik hem hier 'de bemoeial noem' omdat hij graag anoniem wil blijven - de zwalkende leiding te overrulen om ons met strakke hand een richting op te sturen die achteraf een omweg van minimaal twintig kilometer inhield. Na de koffie met royale punt werd andermaal besloten om gezamenlijk terug te rijden naar ons onderkomen, een voornemen dat al na honderd meter in rook opging. De schuld - ja, deze site doet ook aan waarheidsvinding - kan deze keer niet in de schoenen van Rob2 worden geschoven. Hij volgde slechts. Het was Rob3 die de boel op een lange helling richting Malmedy eerst in de vernieling reed en daarna aan stukken scheurde. Dat onze kopgroep uiteindelijk toch nog thuis kwam, was weer wél te danken aan Rob2, die ons binnen 134 kilometer met vaste hand naar huis leidde. Maar hij heeft dan ook satellietnavigatie op zijn stuur.

Vrijdag 11 september

Het rijden in een grote groep (23-25 man), van sterk wisselende kwaliteiten en in een vreemde omgeving, vergt een aangepaste tactiek. Het grootste deel van de tocht dient de kop van de koers te worden gemeden: alleen vandaag al moesten de meest ambitieuze mannen op dit Duits/Belgische HTWV-weekeinde vele honderden extra meters afleggen omdat ze in volle vaart net die kruising passeerden waar we links of rechtsaf gingen. (Onthoud: de traagsten weten altijd de weg.) Bovendien moet er geregeld op achterblijvers worden gewacht - de eerste uren rijden we sociaal, of wat daar voor doorgaat - waardoor elke voorsprong sowieso zinloos is. Nee, dat er de laatste 20 kilometer pas echt wordt gekoerst, zoals ik van mijn fietsmaat Rob1 hoorde, had ik goed in mijn oren geknoopt. Precies op tijd zat ik op een venijnige helling bij het groepje van drie (rechtsonder op de foto: Rob2, Rob3 en Tonny) dat wegsprong van de rest en de voorsprong in het laatste deel ook niet meer prijsgaf (let op de angstig lege weg achter ons). Ruim 60 kilometer reden we op deze eerste rit door de Eifel, met het stadje Prüm (boven) als verste punt. Morgen een serieuzere tocht van rond de 130 kilometer, voornamelijk door de Belgische Ardennen. Als geen van de mannen dit logje leest - en daar is hier niet veel kans op - kan ik dezelfde tactiek nog een keer gebruiken.

Dinsdag 8 september

Al mijn vrienden - dat zijn er nog maar twee bij de Wielervereniging Katwijk en zelfs daarvan ben ik niet altijd zeker - gingen vanavond mee met de 'middengroep'. En als kuddedier dat gevoelig leek voor het argument van Rob2 - na zondag waren we wel toe aan een hersteltraining - sloot ik me daarbij aan. Maar, om met Herman Kuiphof uit een legendarisch tv-verslag te citeren: Zijn we er weer ingetuind! Een hersteltraining met Rob2 in de gelederen. Dat is hetzelfde als een minuut stilte in het gezelschap van Jochem Myjer. Een rustig zondagmiddagritje in Taliban-gebied. Een vrolijke strandvakantie in Israël met Gretta Duisenberg als reisleidster. Na tien meter wilde mijn fietscomputer al niet onder de 35 kilometer in het uur zakken. Maar voor Rob2 ging het niet snel genoeg. Of we de snelheid niet een beetje rond de 40 konden houden, riep hij naar Captain Rob1. Zelf gaf hij het goede voorbeeld door steeds - wanneer hij op kop kwam - een aardig eindje richting de 50 te trappen. Voor het begin van de training beklaagde hij zich nog dat ik hem in dit wielerlog altijd de schuld gaf als het een keer uit de hand loopt. Die verontwaardiging begreep ik wel. Heb je het gedaan, krijg je nog de schuld.

Zondag 6 september

Als voorbereiding op ons culinaire fietsweekend volgende week in de Duitse Eifel en de Ardennen - we nemen onze eigen kok en sommelier mee - kiezen we een aangepaste locatie om tijdens de HTWV-zondagmorgenrit even te verpozen met cappuccino en appelgebak. 'Geniet' heet het tentje, dat is ingericht in een druivenkas in Huis ter Heide, midden in het Westland. En inderdaad, onder de trossen is het genieten geblazen. Eigenaar Sjaak zet nog een paar bakken druiven voor ons op tafel en voor de taart rekenen ze maar een euro, 'omdat het wat kleinere stukjes zijn'. Niks van gemerkt. Ook anderszins is het genieten op dit winderige rondje Delft-Hoek van Holland met de twaalf HTWV-apostelen, al werd er na Scheveningen ook behoorlijk gemopperd toen Rob2 - ja, alweer hij - de groep op het duinpad behoorlijk uit elkaar trok. 'Bedankt VRIENDEN!', schreeuwde Rob1 ons sarcastisch na op de sluis, waar ik met Rob2 en Hugo uitbollend huiswaarts reed. Maar ik kon er natuurlijk niks aan doen. Ik was blij dat ik een beetje kon volgen na een zware zaterdagavond - ik zal u de details besparen - en om half twaalf onder de douche stond, om weer een half uur later bij mijn moedertje aan te schuiven voor de appeltaart. Voor het derde stuk deze zondagmorgen heb ik beleefd bedankt. Ik ben een matig mens en bewaar m'n trek voor volgende week. Dan zullen de gemoederen wel weer een beetje bedaard zijn. Hoop ik.

Als een dolgedraaide Rudolf Luinge deelde ik zondag op deze plek een rode kaart uit wegens Schwalbe. Maar opnieuw heeft de afdeling nazorg van dit bedrijf mij mild weten te stemmen met de volgende mail:

Geachte heer D. van der Plas

U heeft met de ULTREMO R een bijzonder vervelende ervaring opgedaan. Wij hebben begrip voor uw ergernis en bieden u hiervoor onze excuses aan.

Uiteraard vergoeden wij u de beschadigde producten, in de wetenschap dat wij hiermee uw negatieve ervaring niet ongedaan kunnen maken. Wij stellen alles in het werk om er voor te zorgen dat u in de toekomst weer goede ervaringen met onze banden zult hebben.

Binnenkort wordt de ULTREMO R in de vernieuwde versie R.1 uitgebracht. Hij wordt op de Eurobike in Friedrichshafen geïntroduceerd. De uitvoering die u nu gebruikt wordt momenteel niet meer geproduceerd. Wij kunnen u daarom het volgende aanbieden:

● u ontvangt per direct 2 Durano buitenbanden, zwart, inclusief binnenbanden.
● u ontvangt uiteraard ook 2 ULTREMO R (versie R.1), inclusief binnenbanden, in de Zwarte versie zodra deze band leverbaar is.

Dat is de vervanging voor de door u gemelde beschadigde banden. Wij vragen u om enig geduld totdat de nieuwe versie van de ULTREMO R.1 beschikbaar is.

● Beide leveringen zijn voor u helemaal kosteloos.

Deze situatie heeft voor u 2 voordelen:

● u kunt zo snel mogelijk weer met nieuwe SCHWALBE banden rijden.
● u ontvangt als eerste de update versie R.1 en u bent daarmee verzekerd van de nieuwste ULTREMO R.1

Als u nog verdere vragen heeft dan kunt u zich tot mij wenden.

Tot zover de afdeling Verkoop van Schwalbe.

Mijn fietsmaat Rob1 heeft mij inmiddels van slappe knieën beschuldigd. Maar net als Rudolf Luinge trek ik me niks aan van kritiek op de leiding.

Zondag 30 augustus

Vooropgesteld: ik zondigde tegen regel één van de gevorderde toerfietser. Kijk minimaal een dag van tevoren altijd je materiaal na. Nu had ik - op weg naar de verzamelplek van het clubje HTWV - op de vroege zondagmorgen het idee dat er een steentje aan mijn achterwiel bleef kleven. Maar toen ik dat eraf wilde vegen, bleek dat ik andermaal het slachtoffer was van een Schwalbe. Bijna twee maanden heb ik gedacht dat de fabrikant met de nieuwe serie Ultremo R het productielek boven had, maar ook deze band kreeg na veel te weinig kilometers (zo'n duizend, schat ik), weer zo'n typische bobbel die ik al twee keer eerder opliep. (En dit is dus een exemplaar dat ik, ter genoegdoening, van de importeur kreeg opgestuurd.) Er zat niks anders op dan huiswaarts keren voor een korte pitsstop met bandwissel, maar de HTWV-mannen waren toen al lang en breed op weg richting het Noordzeekanaal. In mijn eentje dus maar een rondje Bloemendaal aan Zee gefietst: tachtig kilometer om te bedenken dat zelfs een merkentrouw mannetje als ik me maar van  Schwalbe moet afkeren. In de laatste Fiets is de Michelin Pro3 goed getest.

Dinsdag 25 augustus

Een apart monument op de Boulevard is er (nog) niet. Maar op de koffiebalie van de Wielervereniging Katwijk lagen vanavond al wel twee beterschapskaarten. Voor hen die vielen. De Europese ziekenhuizen liggen momenteel vol - dit is een weblog, een zekere overdrijving is toegestaan - met leden die een ritje op de racefiets mochten bekopen met gebroken nekwervels en een kapot sleutelbeen. De eerste (Gerald) overkwam dat in de buurt van de Alpe d'Huez (hij ligt in het hospitaal van Grenoble), de ander (Gerard) op het duinpad in Noordwijk. Hij wordt morgen geopereerd in het LUMC in Leiden. Bellen helpt niet tegen loslopende honden en vangrails. Met de schrik in de benen namen mijn fietsmaten Rob1 en Gerard (met zoveel Gerarden in de club moet ik die eigenlijk ook gaan nummeren, dus voortaan Gerard37) hedenavond bij de dinsdagavondtraining het besluit hun toch al kwakkelende wielercarrière af te bouwen in de middengroep, waar ze onmiddellijk werden gestraft met een - collectief gedragen - lekke band. De snelle mannen kregen daarentegen versterking van enkele ambitieuze, doorgestroomde leden, die werden beloond met een gedisciplineerde, veilige rit in een straf tempo. Het 'molentje' dat wij - met 37 tot 40 kilometer in het uur de harde tegenwind trotserend - draaiden langs de Ringvaart, mocht worden gezien als een passend en glanzend eerbetoon aan hen die eeuwen geleden met hun molens de Haarlemmermeer droogmaalden.

Zondag 23 augustus

Never a dull moment with HTWV. 'O ja', klinkt het ergens achteruit de groep, op ons rondje De Meije (110 kilometer), 'de brug die straks komt, daar kunnen we niet overheen. Het ding staat in de steigers. Dat was ik even vergeten.' Wat nu te doen?

Maar daar is gelukkig de provincie Zuid-Holland om ons met een pontje over te zetten, daarmee ook voor eens en altijd aan collega Rob 1 duidelijk makend dat deze bestuurslaag er wel degelijk toe doet. (In kritische stukjes in het Leidsch Dagblad heeft de wakkere verslaggever nut en noodzaak van Provinciale Staten herhaaldelijk aan de kaak gesteld, maar nu stond de opportunist als eerste aan boord. Het 'Leve de provincie!' kwam nog net niet over zijn lippen.) En voort ging het weer, zodat we - op een tijdstip dat leden van de Wielervereniging Katwijk nog op één oor lagen - na een fantastische rit in het vroege zondagochtendzonnetje in De Meije al aan de koffie met appelgebak zaten.

Het mag dan een gelegenheids- en/of vriendenclubje zijn, als je ze over 's Heeren wegen ziet razen in het nieuwe tenue kan HTWV ('Hijgend Trekken Wij Voort') zich qua uitstraling meten met menige pro-tourploeg. Maar onderweg is er ook nog tijd voor Gerben Kartens-achtige jolijt: als Maarten en Mart op een lange polderweg in een waaier op het kantje worden gereden en een paar honderd meter moeten lossen, duikt de rest van het gezelschap na een bocht achter de bosjes om het tweetal in grote verwarring en verontwaardiging ('Waar zijn die klootzakken nou?') achter te laten. Het humeur werd er niet veel beter op, toen we ze na een kwartier weer achterop reden. Ja, ik zei het al: Never a dull moment with HTWV!

Zaterdag 22 augustus

Als jongste telg in een wielergezin, moet je het altijd doen met de afdankertjes. Reed mijn zoon al in het (voor haar te klein geworden) Alpe d'Huez-tenue van zijn zus, nu heeft hij ook nog mijn oude bril op zijn neus. Maar wel met zijn eigen geslepen glazen, voor helder zicht rondom. Na weken van zalig nietsdoen kon hij vanmiddag weer eens lekker - en af en toe mopperend - aan de bak. Meer dan vijftig kilometer gereden: via de paden rond het Valkenburgse Meer naar Wassenaar, toen naar Voorschoten (onder het spoor rechtsaf naar de Horsten), Leidschendam, via de sluizen en de Vliet naar Leiden, door de Stevenshof en over de Kleipettenlaan weer terug naar Katwijk. Onderweg herinnerde hij er mij fijntjes aan dat volgende week vrijdag de basketbaltraining weer begint. Maar zolang er op zaterdag nog geen wedstrijden op het programma staan, blijf ik hem op de racefiets zetten. Net weer geïnvesteerd in een mooie bril, tenslotte.

Vrijdag 21 augustus

Als ik van tevoren had geweten dat het bij de Wielervereniging Katwijk thema-avond 'Beroerde fietspaden' was, had ik mijn banden een paar bar zachter gezet. De wegkapitein van dienst schiep er behagen in ons over het slechtste plaveisel van Leiden en omstreken te jagen, met als dieptepunt de doorgaande route door Stompwijk, waar nog nooit een asfalteringsmachine de dorpsgrenzen heeft gepasseerd. Bovendien reden we vrijwel nergens meer dan honderd meter rechtuit op dit waanzinnige doolhofrondje Randstad, wat bij een gemiddelde snelheid van ruim boven de dertig op smalle paden met veel zomeravondfietsers leidde tot een hele reeks van bijna-doodervaringen. Ja, wij van de Wielervereniging Katwijk laten onze nieuwe bellen liefst gelijktijdig een keer of twintig agressief overgaan, om eerzame ouden van dagen de stuipen op het lijf te jagen. Wel lekker getraind, overigens, want anderhalf uur afremmen, als een waanzinnige optrekken en op de macht gaatjes dichtrijden, is beter dan zo'n uitgebalanceerd intervalschema. En in elk geval minder saai.

Waar ik dan wel zin had (zie het log van gisteren), na drie weken van klimmen in Noord-Italië? Gewoon, lekker vijftig kilometer malen met een gemiddelde van ruim boven de dertig. Vanavond dus maar in m'n eentje een rondje Katwijk-Vogelenzang-Bennebroek-Ringvaart-Kaag-Sassenheim-Rijnsburg-Katwijk gereden. Stiekem trainen, noemen ze dat, ware het niet dat ik op het eind van mijn tochtje werd gezien door secretaris Christiaan Weegink van de Wielervereniging Katwijk. Een mens is nergens meer veilig.

Dinsdag 18 augustus

Als je alleen wilt rijden waar je zelf zin in hebt, moet je in je eentje gaan trainen, heb ik een oudere en wijzere fietsmaat ooit horen zeggen. Dus schikte ik me vanavond, tijdens het eerste après-vakantieritje bij de Wielervereniging Katwijk, zonder morren in mijn lot: een rondje met alles waar ik een hekel aan heb. Eerst naar Wassenaar voor vier keer dezelfde heuvel in de villawijk Rijksdorp, daarna via de duinen naar Noordwijk, voor de venijnige, korte klimmetjes in de villawijk De Zuid - bekend van de opstallen van Freddy Heineken - over plaveisel dat zo in het Bos van Malherbe - bekend van Parijs-Roubaix - kan worden neergelegd. Bij snelheden tegen de veertig kilometer per uur in dit rijkeluisdoolhof - waarbij wegwijzer Rob 2 steeds pas op het laatste moment 'links' of 'rechts' zei - rammelden onze fietsen zo door elkaar dat Graham de bidonhouder van zijn De Rosa opnieuw moest vastzetten. En op het enige comfortabele stukje in de route - de Katwijkse Boulevard - protesteerde het oude karretje van Dirk door een lekke band voor te wenden. Nee, ik was echt niet de enige die een hekel aan dit rondje heeft.

Woensdag 12 augustus, Levico Terme

Normaal halen we over de landsgrenzen onze neus op voor aangelegde fietspaden, maar nu zijn er voldoende redenen om de route langs de rivier de Brenta te volgen. Het is - de dag na Venetië - al drie uur in de middag als we aan fietsen toekomen, het is behoorlijk heet (ruim boven de 30 graden) en we zijn wel toe aan een 'overgangsetappe' om weer wat kilometers in de benen krijgen voordat we vrijdag naar het vlakke Nederland afreizen. En langs de snelstromende Brenta kunnen we in een paar uur tijd al gauw honderd kilometer wegtrappen. Het pad maakt deel uit van een langere fietsroute die loopt van Monaco tot aan Venetië, is van uitstekende kwaliteit, goed bewegwijzerd en ruim voorzien van picknickplaatsen, waterkraantjes en uitspanningen die zich helemaal hebben toelegd op fietsers. Wij rijden het gedeelte tussen Levico Terme en Bassano en beginnen na ruim vijftig kilometer aan de terugweg, om niet te laat te komen voor de avondbarbecue. Aan weerskanten van het pad rijzen de bergketens hoog op, maar wij hebben voornamelijk te maken met vals plat. En dat is erg genoeg, als je de teller steeds rond 35 kilometer in het uur houdt. Neef Raymon koestert het stoute voornemen om morgen - als afscheid - nogmaals de Panarotta te beklimmen. Ik heb gevraagd om ook namens mij op 1800 meter de groeten te doen.

Zondag 9 augustus, Levico Terme

Tijdens onze eerste fietstocht hier in Italië was hij ons, op de top van de Panarotta, ontraden door een al wat oudere, Nederlandse wielrenner. 'Niet aan beginnen, aan de Kaiserjägerstrasse. Dat ding is zo steil, daar kun je alleen met een mountainbike omhoog.' Maar omdat hij ons door campingbuurman Wil en mijn Katwijkse fietsclubgenoot Graham was aangeraden - en we hier bergop alleen maar bijna stilstaande mountainbikers met een wijvenverzetje inhalen - was dit het doel van ons zondagochtendritje: de Kaiserjägerstrasse richting Monterovere. En inderdaad, een gruwelijk pittig klimmetje, dat kilometerslang een stijgingspercentage van 15 procent aanhoudt naar ruim 1250 meter. Onderweg weer veel geparkeerde bikers gezien, op weg naar de hoogvlakte waar veel onverharde routes zijn uitgezet. Het totale rondje via Carbonare - de langere versie via Folgaria met daarna de drukke provincialeweg naar Matarello en de gruwelijke klim naar Vigolo Vattaro kwam ons wat onaantrekkelijk voor - was met 45 kilometer vrij kort, waardoor we naar de camping stuurden voor koffie met taart, én om zwager Hans aan zijn belofte te houden om met ons de klim naar de Panarotta te doen.

De Italianen zijn apentrots op hun Panarotta: onderweg en op de top zijn de vergelijkingen met de Alpe d'Huez niet van de lucht. Uit vergelijkende grafieken - aan de finish trots ingelijst - blijkt dat hún berg langer, steiler en hoger is. En het moet gezegd, het is een mooie klim, die helaas - alle statistieken ten spijt - het legendarische van de Alpe d'Huez ontbeert. Maar voor zwager Hans - meer een hardloper - was het zijn eerste grote fietsuitdaging op deze vakantie, die hij met verve volbracht. Het bood 'meester' Raymon bovendien de mogelijkheid om onderweg zijn didactische eigenschappen uit te venten, waardoor de klim uitliep op een drie uur durende fietsles in 'stijgen en dalen', inclusief het analyseren van twee levensgevaarlijke slippartijen in de lange afdaling naar Levico Terme. Want ja, zo goed is het Nederlandse onderwijs niet meer. Dat blijkt ook uit alle statistieken.

Woensdag 5 augustus, Levico Terme

Nu onze campingbuurman weer is afgereisd naar Brabant, staan we er met onze fietsrondjes alleen voor. Rustig aan beginnen dus maar, en niet op het onzalige tijdstip (half acht!) waarop Wil altijd met ons afsprak. Rond 9.15 uur vertrek ik met neef Raymon - zwager Hans durft het niveau nog steeds niet aan en rijdt zijn eigen oefenrondjes - voor een tochtje door de Valle del Mocheni: vanuit Pergine loopt een gele route recht omhoog op de kaart, maakt dan een keurig bochtje bij het gehucht Jorgar en keert na een mooie afdaling weer terug in Pergine. Ook zonder Wil kunnen we de was doen. De naam vallei is bovendien bedrieglijk. De weg loopt over een kilometer of twintig op van 500 tot bijna 1400 meter, en dat is toch een lekker klimmetje. Een belangrijk deel van de route hebben we verder voor ons alleen, want kantonniers hebben de route afgesloten om hun dingetje te doen. Maar wij, domme Nederlanders, doen net of we gek zijn en behalve een slalom rond een dwars op de weg geparkeerde kraanwagen, ergens halverwege, hebben we nergens last van. Ook niet van autoverkeer. Zo zie je maar. Waar geen Wil is, is toch een weg.

Zondag 2 augustus, Levico Terme

Het begrip haalt ongetwijfeld pas volgend jaar de Van Dale, maar tot die tijd gebruik ik het gewoon: het Kenny van Hummel-momentje. Nu mijn gelijkwaardige gelegenheidsfietsmaat Peter weer ergens aan het Gardameer hangt, rijd ik mijn rondjes met campingbuurman Wil en neef Raymon: de één een oersterke Brabander die op de macht omhoog gaat, de ander een jong broekie dat nog niet tot het inzicht is gekomen dat hij af en toe gas moet terugnemen. Om zijn oom Dick te laten aanhaken, bijvoorbeeld. Nu zie ik ze op elke berg van betekenis - terwijl ik nog terugschakel naar het kleinste verzetje van mijn compact - van me wegrijden, om pas op de top weer met ze te worden herenigd. Onderweg ben ik dus op mezelf aangewezen en dat is best lang, op de klim naar de Passo del Manghen op 2042 meter. Het enige verschil is dat ik niet uit koers wordt genomen bij tijdsoverschrijding, dus ik laat de mannen lekker wachten achter een colaatje en een stuk apfelstrüdel bij een Oostenrijks georiënteerde uitspanning die altijd wel op de top van zo'n Dolomietenreus is te vinden. Schitterende klim, overigens, met halverwege redelijk vlakke stukken om weer een beetje bij te komen, maar ook kilometerslang stijgingspercentages van rond de 15 procent. En vooral de laatste kilometers wegen dan zwaar. Na de afdaling rijden we via de Val de Cembra nog naar Baselga di Pine: bekend van het langebaan schaatsen maar voor altijd in mijn geheugen gegrift door het stijgingspercentage van een procent of 17 (in de brandende zon en met al een paar lamme poten) op de lange helling naar de hoogvlakte. Uiteindelijk staat er 109 kilometer op de teller, met in totaal 2049 hoogtemeters. Een passend afscheid voor campingbuurman Wil, die dinsdag weer naar Nederland moet. Mijn Kenny van Hummel-momentjes deel ik vanaf nu alleen nog met neef Raymon.

Vrijdag 31 juli, Levico Terme

Even lijkt er geen zegen te rusten op onze fietstochten met campingbuurman Wil. Er trekt in de nacht van donderdag op vrijdag een hevig onweer het dal in, met zware slagregen: de voorbode van ander weer. Rond half acht in de ochtend is het weliswaar bewolkt, maar droog en we vertrekken behalve met Wil ook met campinggast Ad en neef Raymon naar ergens voorbij Aldeno, waar we fietsclubmaten van Wil oppikken die vanaf een camping in het noorden van het Gardameer komen rijden om met ons gezamenlijk de Monte Bondone te beklimmen. Onderweg pikken wij vieren ook nog de pittige helling (heen 4 kilometer, terug 6 kilometer met een beginnetje van 17 procent) naar Vigolo Vattaro mee. Omdat de Gardameerklanten door een fout afgestelde wekker wat later zijn vertrokken dan wij, ontmoeten we elkaar veel zuidelijker, waardoor onze poging om vanaf dat punt naar de top van de Bondone te rijden (1650 meter) halverwege uitmondt in een afdaling die ons van bijna 900 meter weer naar 500 meter terugbrengt. Nou ja, afdaling: het is min of meer een vrije val met snelheden tot 85 kilometer per uur die de velgen van onze wielen bijna tot het kookpunt brengt. Dat voelen we als we onderaan de lekke band van Peter moeten vervangen. Omhoog dan maar weer, waarbij blijkt dat die Peter en ik er hetzelfde klimtempo op na houden. Dat is wel zo gezellig als je de rest van het knoestige, overwegend Brabantse gezelschap in rap tempo uit het zicht ziet verdwijnen op deze bergrug met pittige stijgingspercentages tot 13 procent. In de buurt van de top begint het zachtjes te regenen, waardoor na de cappuccino en warme apfelstrudel de mooie, maar lastige afdaling naar Trento vrij gevaarlijk wordt. Dat merkt Wil in elk geval als hij op een uitgelopen oliespoor in een bocht onderuit gaat, met behalve wat vegen op zijn shirt verder geen gevolgen. Na het drukke Trento te hebben doorkruist wacht ons nog een verradelijk toetje (de al eerder gememoreerde klim naar Vigolo Vattaro), waardoor de teller uiteindelijk op 125 kilometer komt (het aantal hoogtemeters moet ik nog nakijken, maar dat zal ook fors zijn). Neef Raymon en ik brengen de rest van de middag in elk geval met open mond slapend in een ligstoel door. Ja, daar zijn foto's van gemaakt, maar aangezien die niet maatgevend zijn voor deze tocht hebben ze dit weblog niet mogen halen.

Helemaal klaar, waren we ervoor. Banden opgepompt, kettingen ingevet, wielerkleding bij elkaar gezocht en ontbijt klaargezet om de rest van het vakantiegezelschap om 7 uur in de ochtend niet wakker te maken voor onze eerste tocht met campingbuurman Wil en nog een paar andere loslopende renners. Maar nog voor de wekker van mijn Iphone me rond die tijd kon wekken, zat ik al stijf overeind in bed van een spectaculair onweer dat over de bergen door ons dal trok. Tegen beter weten in liep ik nog even naar buiten, maar uiteindelijk alleen om tussen de hevige slagregens door het wasgoed en de stoelen onder de luifel te slepen. Dit was zelfs buurman Wil te gortig, gebaarde hij, terwijl hij verzopen op zijn Orbea van de douches terugkeerde. Toen het een paar uur later weer Italiaans tropisch werd, toch nog alleen met neef Raymon vertrokken voor de beklimming van de Monte Panarotta, de als 'Alpe d'Huez' aangeprezen puist pal tegenover onze camping. Niks teveel gezegd, vonden wij, na de klim van een kilometer of achttien die voortdurend varieert in zwaarte: dan weer rijd je met zes, dan weer met acht of twaalf procent omhoog. Maar wel prettig in de schaduwzijde, vooral onder de bomen. De top ligt op iets boven de 2000 meter, maar dat laatste stuk naar de zendmasten is alleen via een onverharde weg of per kabelbaan af te leggen. Ons moment van glorie kon alleen op mijn Iphone worden vastgelegd omdat de accu van mijn fototoestel onderweg leeg bleek. En vervolgens weigerde mijn oude laptopje de usb-verbinding met mijn hypermoderne telefoon tot stand te brengen. Vandaar de volgende primitieve oplossing: een foto van de foto op mijn Iphone:

Vrijdag 24 juli

De kleding van de gelegenheidsclub HTWV (Hijgend Trekken Wij Voort) is binnen. Vooral dankzij de inspanningen van Rob van den Oever (tevens mede kledingsponsor en in dit log beter bekend als Rob 2), kan ons in herfst, winter en voorjaar niks meer gebeuren: het pakket omvat namelijk korte broek, lange broek, shirt met korte mouwen, vierseizoenenshirt met lange mouwen, windstopper en winterjack. Alleen voor hoogzomer moeten we - net als Cervélo - nog een witte uitvoering van de korte broek en het shirt met korte mouwen hebben, maar nu het ontwerp gereed is, lijkt dat een fluitje van een cent. Meteen een tippie voor de Wielervereniging Katwijk: wat doen we in de herfst- en wintermaanden met het tenue? Rob 2 tot voorzitter van de materiaalcommissie bombarderen?

Donderdag 23 juli

M'n racefiets deze week nog steeds niet aangeraakt, of het moet zijn om er een nat doekje over te halen. Maandagavond had ik een vergadering, dinsdagavond moest ik naar de film, woensdag naar Amsterdam, vanavond heb ik een verjaardag en vrijdagavond is gereserveerd voor inpakken en vroeg naar bed omdat we zaterdagmorgen op een ontijdig uur naar Italië afreizen. Maar in gedachten ben ik al in de bergen rond Levico Terme, niet in het minst door de enthousiaste verhalen van clubgenoot Graham die mijn vakantiebestemming - waar hij drie jaar achtereen heeft gereden - omschrijft als 'het mooiste trainingsgebied dat ik tot nog toe heb gevonden'. De aantrekkelijkste routes heeft hij voor mij beschreven en op de inmiddels aangeschafte Kompass kaart nr. 75 verlekker ik me al elke avond aan indrukwekkende klimmetjes over de Passo Manghen en naar dorpjes als Baselga di Pine (waar een van de snelste buitenbanen voor schaatsers ligt). Na anderhalve week rust ben ik de komende drie weken zo scherp als een speer, dat leidt geen twijfel. Wie jaloers is aangelegd, moet dit log maar even mijden.

Een zomerdip wil ik het niet noemen, eerder een korte rustpauze tussen een hectisch voorseizoen en een veelbelovend najaar, dat volgende week al begint met een drie weken durend verblijf op een camping aan de voet van de Dolomieten. Bij Mart Smeets hoorde ik gisteravond Raborenner Sebastiaan Langeveld nog uitleggen hoe goed het is, om even afstand te nemen van het peloton. Toen ik vanmorgen om zeven uur in bed lag te overdenken wat ik vandaag allemaal nog moest doen - drie uur racefietsen met de Noordbikers, koffiedrinken bij mijn moeder, mijn krantencolumn schrijven, niks missen van een enerverende (eindelijk!) Touretappe, werken aan het visserijboek en ook nog (vanuit huis) een avonddienstje draaien - besloot ik spontaan om het racefietsen te schrappen. Bovendien, hoorde ik het daar niet regenen? Ja, nu ik dit optik met het zonnetje dat door de ramen schijnt, heb ik spijt, natuurlijk. Maar mijn krantencolumn is af, ik lig nog steeds drie uur voor op schema. Kom daar vanmiddag in de Tour maar eens om.

Dinsdag 14 juli

Na afloop stoppen ze de zakken van je wielershirt vol met veiligheidsinstructies - dat krijg je in een wielerclub met een hoog notarisgehalte - maar vooraf trekken ze een amper van de Marmotte herstelde oude man een witte armband met de 'C' van Captain om de arm en bombarderen hem tot leider van de 'snelle groep'. Onbewust ga je dan toch bijna 70 kilometer lang gebukt onder de verantwoordelijkheid, doet veel meer kopwerk dan goed is voor een jongbejaarde en als de meute van jonge honden achter je net over de helft van de tocht op hol slaat moet je ook nog de indruk wekken dat je alles met gemak bijtrapt en de zaak volledig onder controle hebt. Vragen om moeilijkheden, heet dat. Niettemin, de tocht der tochten bleek vrijwel geheel uit mijn benen verdwenen en de zwoele zomeravond droeg in hoge mate bij tot het weer volledig in de armen sluiten van mijn racefiets - na een week waarin de relatie tussen mens en carbon toch een beetje op gespannen voet was komen te staan. Zo'n 66 kilometer reden we, van Katwijk naar Scheveningen en via Nieuwe Wetering weer terug, met een gemiddelde van bijna 33 in het uur. Nu moet ik mijn rijwiel alleen nog zover zien te krijgen dat het de door de notarissen verplicht gestelde bel accepteert. Er zijn tenslotte ook paarden die niet aan een bit kunnen wennen. Daar moet één van die klerken dan maar een uitzonderingsbepaling voor in de veiligheidsinstructies opnemen. Tot nog toe riep ik namelijk - als de enige wielrenner in Nederland - gewoon heel vriendelijk 'pardon' als ik er niet door kon. Of ik wachtte even geduldig. Er is namelijk niks zo agressie-opwekkend als een wielrenner die twintig keer als een manische Quasimodo aan zijn belletje trekt als hem niet snel genoeg ruimte wordt gegund.

Maandag 13 juli

De mannen van de Duitse bandenproducent Schwalbe hebben het niet gemakkelijk. Na het gedoe rond de spontane bulten in hun paradepaardje - de Ultremo R - als gevolg van een productiefout, kwam daar in de recentste uitgave van het blad Fiets ook nog eens een vernietigende recensie van deze band (slechts twee sterren, wegens te vaak lekrijden) overheen. Zelf was ik wel slachtoffer van de productiefouten maar reed ik dit seizoen op mijn Ultremo's nog maar één keer lek. Wel zodanig dat ik de band meteen kon weggooien, maar niettemin durfde ik het wel aan om op mijn Schwalbe's de Marmotte te rijden. Al mijn exemplaren met een bult waren keurig door de importeur vervangen (zelfs de binnenbanden, die niet eens stuk waren) en met zulke service is een beetje merkentrouw niet teveel gevraagd. Een dag voor de tocht der tochten verving ik echter - voor de zekerheid - alsnog mijn achterband door een nieuwe (weer een Ultremo, uiteraard, ik heb er nog genoeg) omdat het rubber op de naad begon los te laten (zie inzetje; ik heb het een beetje weggetrokken om het voor de foto duidelijker te maken). Dit euvel was bij Schwalbe nog niet bekend, dus de band is inmiddels op weg naar de technische afdeling. Als dank voor de moeite kreeg ik weer twee nieuwe banden (de kilometervreter Durano dit keer), plus een buitenmodel calculator (20 bij 30 centimeter). Want op Schwalbe kan ik rekenen, luidt de boodschap. Zeker als ze in dit tempo nieuwe bandjes blijven sturen.

Zaterdag 11 juli

Precies een week na de Marmotte stap ik weer op de racefiets. Zo lang heb ik ook nodig gehad om m'n lijf te laten herstellen. De eerste dagen dacht ik nog dat ik me aanstelde - na met wind tegen een half uurtje van werk naar huis te hebben getrapt - maar toen ik op internet zocht naar de ervaringen van lotgenoten begreep ik dat een man op mijn leeftijd na zo'n tocht toch een jasje uit doet. Ik bleek meteen ook vatbaar voor keelpijn en verkoudheden, waardoor mijn racefietsloze periode kon worden ingevuld met blafhoest, snotneuzen en moeizaam slikken. Toch nog een hobby. Maar vandaag - op het tochtje met zoon Steven van 40 kilometer door de noordelijke Bollenstreek, waar we onderweg even stoppen om naar het bollenrooien en de middeleeuwse spelen in het centrum van Noordwijkerhout te kijken - herinnert helemaal niets meer aan de Marmotte. Of het moeten de bescheiden letters op mijn nieuwe wielershirt zijn:

Donderdag 9 juli

Je kunt er natuurlijk wel hele weblogs over vol schrijven, over die Marmotte, maar het beeldverslag van de mannen van Photobreton zegt meer dan duizend woorden:

Met Wilco in de beklimming van de Col du Glandon, de eerste berg van de dag. Nog een soepele pedaaltred, ontspannen gelaatstrekken.

De verschrikkelijke Galibier, waar de sneeuw op 2600 meter nog hoog langs de weg ligt. Het gezicht van de renner begint al te tekenen van de inspanning.

De afdaling van de Galibier. Windstopper aan tegen de snijdende kou. Fietsen gaat weer even vanzelf.

De Alphe d'Huez. De helm aan het stuur, om het hoofd wat koeler te houden. Mond open om zoveel mogelijk zuurstof te happen. 'Zijn er geen foto's waarop je moest lopen?', wilde een collega weten. Nee, natuurlijk niet. Als je al een paar keer die berg bent opgereden, weet je precies waar de fotografen van Photobreton staan.

De dinsdagavondtraining van de Wielervereniging Katwijk maar laten schieten. Op de fiets van de garage in Leiderdorp - auto weggebracht voor een grote beurt - naar de redactie in Leiden voelde de tegenwind voor mijn benen nog steeds aan als de eerste vijf bochten van de Alpe d'Huez. Bovendien begint een keelontsteking op te komen, dus maar een beetje rustig aan doen, de komende dagen. Hierbij mijn twee krantencolumns over La Marmotte, waarvan de eerste tijdens mijn verblijf al in uitgeknipte vorm opdook in de Ozzie Bar van Le Hors Piste: voor de eigenaar meegebracht door Noordhollands Dagblad-lezers. 

Neef Raymon gespannen aan de start voor de 'Tocht der tochten'.

La Marmotte (1)
 

Eeuwige roem zit er niet in. Startnummer 3401 maakt net zoveel kans op de overwinning in La Marmotte als Rita Verdonk op het premierschap. Het hoogst haalbare is een diploma. Het bewijs dat ik deze tocht over vier Alpenreuzen heb volbracht. Een certificaat met mijn naam erop. Daarom is het zo onuitstaanbaar dat die verrekte Fransen van deze Grand Trophee des Cyclosportives mij in alle officiële bescheiden hardnekkig ' Van der Pals, Dick' blijven noemen.

Heimelijk jaloers op de Rijnreisjes en excursievakanties die mijn
moeder met haar vriendinnen het hele jaar door onderneemt, hebben neef
Raymon en ik gekozen voor een geheel verzorgde Marmotte-reis. Lekker
in de bus zitten, op tijd je natje en je droogje, nergens anders aan
denken dan aan fietsen. Net als thuis, mag mijn eega dan venijnig
opmerken.

Maar - dat was even weggezakt - alle groepsreizen beginnen in
uithoeken van het land met het onvermijdelijke verzamelen op
onmogelijke tijdstippen. Voor ons was dat gistermorgen op een
bedrijventerrein in Breda, om vijf uur in de ochtend. Wekker om half drie, ontbijten, fietsen en koffers inladen en slaaprijdend naar het
zuiden. Alternatieve opstapplaatsen waren er ook: om zes uur in
Eindhoven, zeven uur in Maastricht.

Ben je er klaar voor? Dat is de vraag die mij de afgelopen dagen het
meest is gesteld. Nee, natuurlijk niet. Ik had nog zeker vijf kilo
moeten afvallen. De wijn, de Leffe Blond en het vette voedsel moeten
laten staan. Veel meer kilometers moeten maken, buiten de
trainingstripjes naar Spanje, Limburg en de Ardennen om. De angst dat
ik van het thuisfront dan een enkele reis naar een Alpentop had mogen
boeken, weerhield mij.

Wat doen mannen van mijn leeftijd om het gebrek aan trainingsarbeid te
compenseren? Vluchten in het materiaal. Een racefiets van drie keer
modaal. Wondergelletjes voor onderweg. Een fietsbroekje van 165 euro
waarover mijn eega de afgelopen dagen (en ik vrees: ook de komende
weken) niet uitgepraat zal raken. Alsof het argument dat mijn gezin al
een jaar of twaalf compleet is er toe mag leiden dat ik na ruim negen
uur gerust met een derde bal of een door bacteriën aangetaste
bilspleet van het zadel mag komen.

Aan het begin van de avond kwamen we gisteren aan in Résidence Club
Alpine 'Le Hors Piste' in het gehucht Oz en Oisans, met net zulke
dikke enkels als mijn moeder altijd van lange busreizen krijgt.
Vanmorgen is de eerste trainingsrit, naar de top van Les Deux Alpes.
Aan het eind van de dag mogen we ook de Alpe d'Huez oprijden, even
kijken hoe dat ook alweer voelt. Morgen staat een trainingsrit naar de
Col de la Berarde op het programma, donderdag naar de Croix de Fer en
vrijdag is een rustdag om de startnummers op te halen. Zaterdag moet
het gebeuren.

La Marmotte is 174 kilometer lang, maar de echte pijn zit hem in de
hoogtemeters. Zo'n 5000 zijn dat er, verdeeld over de Croix de Fer, de
Col de Telegraph, de verschrikkelijke Galibier en, aan het slot, de
legendarische Alpe d'Huez. Het hele rondje heb ik, vijf jaar geleden,
vanaf de camping al een keer gereden. Op het gemakkie. Het doel is nu
om het binnen de negen uur en 15 minuten te doen. Dat is goed voor het
Brevet d'Or, goud in mijn leeftijdsklasse van 40 tot 49 jaar. Qua
conditie moet dat lukken. Alleen de omstandigheden - hitte, regen,
sneeuw (alles is mogelijk met toppen van ver boven de 2000 meter),
lekke banden, iemand die in het ravijn rijdt of anderszins het leven
laat - kunnen roet in het eten gooien.

Als het allemaal lekker loopt, gaat Dick van der Plas voor goud.

Mocht het minder worden, dan heeft ' Van der Pals, Dick' een slechte dag gehad.

Met hem wil ik niks te maken hebben.

La Marmotte (2)

De laatste peptalk van mijn vrouw bereikt me per sms: 'Je gaat toch
niet voor dat stomme goud? Ik heb liever dat je heel terug komt.'
Natuurlijk ga ik niet voor goud. In mijn leeftijdscategorie (40-49)
ben ik een oude man, te zwaar voor de klim, te angstig in de afdaling. Alleen voor het geval dát heb ik achter in mijn wielershirt, tussen de energierepen en de gelletjes, het schema dat mij binnen de 9.15 uur aan de finish moet brengen. Goed voor goud!

Wat is er leuk aan La Marmotte, een van de zwaarste fietstoertochten
ter wereld? Alles, zo lang je nog aan de start staat in Bourg
d'Oisans, waar 8000 renners zich in straten en op pleinen verzamelen
om 174 kilometer te trappen over vier fameuze cols uit de Tour de
France: de Col du Glandon (vlak voor de top van de Croix de Fer een
stukje linksaf), de Telegraph, de Galibier en, als sluitstuk, de Alpe
d'Huez. Je hoort er Frans, Italiaans, Deens, Duits, Engels, sappig
Vlaams en veel, heel veel Nederlands. Na de 400 wedstrijdrenners
worden wij, ambitieuze wielertoeristen, rond half acht in rotten van
2000 weggeschoten.

Vergeten is het advies van de wegkapiteins Ton en Maurice van
Klimexperience, die onze trainingsgroep van twaalf man - variërend in
leeftijd van 21 tot 61 - vooral heeft voorgehouden rustig te beginnen.
Maar na een rustdag voel ik me top. Op de klim naar de Glandon los ik zelfs mijn gelegenheidsfietsmaat Wilco, die zich nog zo had
voorgenomen de hele dag in mijn wiel te zitten. Maar dankzij twee
afdalinkjes sluit hij vlak voor de top weer aan. Onze euforie stijgt:
20 minuten voor, liggen we, op het schema voor goud. In de gevaarlijke
afdaling haakt hij weer af, als ik zigzag over wat een slagveld uit de
Eerste Wereldoorlog lijkt. Ondanks de waarschuwingsborden en mannen
met gele vlaggen, buigen hulpverleners zich in vrijwel elke
haarspeldbocht over bebloede renners.

Ik kom heel beneden en vind een groepje dat me over het redelijk
vlakke stuk naar de voet van de Telegraph loodst. Rond 12 uur kom ik
daar op de top, opeens een kwartier achter op schema maar met de
wetenschap dat Ton dit ijkpunt zelf ook al niet betrouwbaar vond. En
dat blijkt: om precies 13.50 uur ben ik weer helemaal bij op de top
van de Galibier. Het is bewolkt op 2646 meter, het waait en in de
verte knettert het onweer angstaanjagend uit gitzwarte kruinen boven
de omringende bergen. De windstopper gaat aan, voor de lange afdaling
naar Bourg d'Oisans, met snelheden van boven de 60 in het uur op
hobbelig asfalt, langs campers en auto's met caravans, door slecht
verlichte tunnels waar een donkere fietsbril het zicht helemaal op
zwart zet. Ook hier weer de onvermijdelijke valpartijen, ambulances,
paniekerige mannen met gele vlaggen.

Maar ik kom zonder een schrammetje aan bij de touringcar waar Gé, onze
chauffeur, langs de weg staat met volle bidons en een laatste
energiegelletje. Nog 1.35 uur heb ik, voor de beklimming van de Alpe
d'Huez, die ik eerder in de week op het gemak in 1.15 uur opreed tot
de finish van La Marmotte, een kilometer voorbij het dorp. Maar al na
twee bochten voel ik dat ik - zoals wielrenners dat zo plastisch
kunnen uitdrukken - spectaculair naar de kloten ga. Mijn hartspier
zegt 'bekijk het maar' na acht uur kloppen met 160 slagen per minuut
en zet de begrenzer op 140. En geen slag meer. Mijn beenspieren
verklaren zich solidair. En bij het voortkruipen van de kilometers
reken ik uit dat ik op deze manier net vijf minuten te kort ga komen
voor goud. Vijf minuten! Erger kan bijna niet.

Maar er is niks dat ik eraan kan doen, behalve mezelf overgeven aan
die opeens machteloze benen, mijn stotende gehijg en de moordende
hitte: 45 graden, geeft mijn computer in de zon aan, en geen zuchtje
wind. Ik zet de fiets neer, zak op een houten hekje en laat me door
omstanders overgieten met koud water. Ik sukkel naar boven, zoals ik
de Alpe vijf jaar geleden met mijn twaalfjarige dochter opreed: na
elke twee bochten even stoppen, uithijgen boven mijn stuur, wat
drinken en weer verder. Bij de laatste keer opstappen val ik,
wielerheld, met fiets en al om.

Na 9.39 uur kom ik over de finish, bijna anderhalf uur voor op het
langzaamste schema voor zilver. Want zo kun je het ook bekijken. In de
file net na de elektronische matten van de tijdregistratie, bel ik,
schor van het hijgen, mijn vrouw met het goede nieuws.

Ik ging dood, maar ik leef nog.

Pas volgend jaar, als jong broekie in de leeftijdscategorie 50-59 die
er 21 minuten langer over mag doen, ga ik voor goud.

Dat wordt een makkie.

Dinsdag 7 juli

Onze Marmottegroep blijft nog wel even - via de mail - wetenswaardigheden uitwisselen. Dit was handig geweest voor het thuisfront, ontdekte Pieter-Jan drie dagen na dato: door afgelopen zaterdag mijn startnummer op de website van de organisatie in te tikken, hadden ze me het hele rondje kunnen volgen. 'Je denkt toch niet dat ik dat gedaan had, hè?', zei mijn eega ongelovig, toen ik haar enthousiast op deze noviteit wees. 'Ik had wel wat anders te doen.' Wat rest zijn de tussentijden.

Met chauffeur Gé bij de start. Uiterst rechts: fietsmaat Kees in opperste concentratie.

Zaterdag 4 juli - maandag 6 juli

Hoewel ik die Tocht der Tochten nooit heb gereden, moet ik toch denken aan een Elfstedensfeertje, op het pleintje in Bourg d'Oisans waar wij in het vak met de nummers 2000-4000 verzamelen voor de start. Anders dan andere cyclo's die ik heb gereden - Amstel Gold Race, Limburgs Mooiste, de Joop Zoetemelk Classic en noem maar op - vertrek je in La Marmotte allemaal tegelijk voor dezelfde afstand. Het geeft een kick om die eerste tientallen kilometers op dan nog min of meer autovrije wegen in een enorme stroom fietsers door het imponerende berglandschap te rijden. Ook op de rest van de route weet je je - hoewel de ergste drukte er gaandeweg wel vanaf gaat - altijd omringd door lotgenoten. La Marmotte is ook zwaarder dan de Elfstedentocht, verzekert fietsmaat Sjaak - met 61 jaar de nestor van onze groep maar nog fietsend als een jonge vent - ons. Hij reed een keer of veertien de alternatieve versie van 200 kilometer op de Weissensee. Op deze dag is ook onze chauffeur Gé in wielertenue gehesen, voor de herkenbaarheid als hij ons vlak voor de voet van de Alpe d'Huez verse bidons en eten aanreikt. Ook bij de start komt hij van pas: om windstoppers, jackjes en armstukken aan te nemen. Met verwilderde ogen kijkt hij - als hij ons eenmaal heeft gevonden - tussen de duizenden renners om zich heen: 'Waar is m'n fiets! M'n fiets is gestolen!' Ja, met Gé kun je lachen. Als voor ons het startschot klinkt, is het dringen geblazen in het nauwe straatje dat naar de streep leidt. Vlak naast de opblaasbare boog speelt een Frans dweilorkest.

De beklimming van de Col du Glandon.

De eerste vijftien kilometers zijn vlak en gaan in een flink tempo. Dan begint de beklimming van de Col du Glandon: meteen al met een procentje of tien. Versnellingen klikken in hoog tempo tandjes lager, de ademhaling en de hartslag gaan omhoog. Vijf kilometer klimmen, dan weer een stukje dalen, weer steil omhoog en geleidelijk verder stijgen tot de top op 1924 meter, ruim 36 kilometer afgelegd. Snel even wat eten, de bidons vullen en dan naar beneden, in wat ons is voorspeld als een gevaarlijke afdaling. Toch zijn er tientallen renners die borden en gele vlaggen aan hun laars lappen en zich als een dwaas in de haarspeldbochten storten. Bij bosjes zie je onderuit gaan, of al hun wonden likken aan de kant, vaak in gezelschap van ambulancebroeders of EHBO'ers. Ik slalom door een aflevering van Mash.

De afdaling is lang, maar voor wie een beetje voorzichtig in de bochten is, goed te doen. Het stuk tot 81 kilometer is min of meer vlak. Min of meer, zeg ik, want er zijn kilometers vals plat bij, waarbij je moet zorgen dat je in een groepje zit dat je meesleept. Dan begint de klim naar de Col du Telegraph, die veel renners mooi en gelijkmatig vinden. Ik vind het een rotding, juist omdat hij bijna overal met hetzelfde percentage omhoog gaat. Nooit een moment om even de benen te strekken of de rug te rechten. Op de top - 1570 meter - proberen honderden fietsers hun bidons te vullen onder een klein pisstraaltje van een watertappunt, maar vijf kilometer verderop, in Valloire, is een grote bevoorradingspost met bananen, sinaasappels, koeken en wafels. Eten doe ik niet veel - ik krijg het gewoon niet weg - maar drinken des te meer. Op naar de Galibier, met een aanloop die min of meer vlak lijkt door het meestijgende landschap, maar toch kilometers lang met tien procent omhoog gaat. Een Nederlander die naast me rijdt, is dolbij met die mededeling. 'Man, ik dacht dat ik uit mezelf amper vooruit kwam. Is dit echt 10 procent? Je maakt m'n hele dag goed!' Graag gedaan.

Naar de top van de Galibier.

Na een haakse bocht in de weg begint de eigenlijke klim, die kilometers doorloopt in een kaal landschap. Ver boven je zie je renners als stipjes tegen de berg opkruipen, een weinig bemoedigend beeld. Voor het eerst stap ik even af, om wat te drinken en te eten. Als ik dat bergop rijdend doe, raak ik in ademnood, heb ik gemerkt. Maar het is ook een goed excuus om even dat stomme gemaal op de pedalen te onderbreken. Ik rijd bovendien mooi vlak op schema, hou goed de borden met het aantal kilometers naar de top in de gaten en kijk voortdurend op mijn computer of het tempo niet inzakt of mijn hartslag niet te laag wordt. Tegen de 160 is min of meer mijn omslagpunt, dat moet ik uren kunnen volhouden. Als ik lager ga, doe ik niet genoeg m'n best. Het wordt hier ook gelukkig steeds koeler, bovenop zelfs uitgesproken fris, terwijl boven de bergen achter me de donkere onweerswolken samenpakken en spectaculaire knallen en lichtflitsen produceren. Maar ik rijd voor de bui uit, ook later, op de Alpe d'Huez. Anderen zijn minder gelukkig. Op de top - 2642 meter - stop ik kort, om even een windstopper aan te trekken. Water en eten heb ik nog genoeg, mijn achterzakken puilen uit van de reepjes en de cakejes. Nog steeds geen trek. Ik pak wat stukken banaan en bijt in wat sinaasappelpartjes. Dan zo gauw mogelijk omlaag, eerst weer met gevaarlijke haarspeldbochten, dan op lange rechte stukken met veel autoverkeer en donkere tunnels. Opnieuw valpartijen, bebloede koppen, ambulances. Zelf heb ik vooral oog voor mijn teller en mijn horloge. Rond 15 uur moet ik bij de bus van Gé zijn, om voldoende over te houden voor de klim naar Alpe d'Huez. Om tien over drie kom ik daar aan, gehaast maar opgewonden over het naderende goud: nog 1.35 uur om boven te komen. Moet te doen zijn.

Bovenop de Galibier nog even omlaag kijken. Rechts: finishen op de Alpe d'Huez.

Maar dan blijkt het ware venijn van deze Marmotte vooral in de staart te zitten. Mijn benen zouden nog wel honderd kilometer vlak kunnen malen. Ze willen alleen niet meer omhoog. Daarom haken duizenden deelnemers ook af aan de voet van deze berg en nemen genoegen met een diploma van La Marmotton, de Marmotte zonder de Alpe d'Huez. Uiteindelijk finishen er zaterdag maar 5300 van de 8000 op de top. Na mijn lijdensweg omhoog - even zitten, stukje fietsen, even zitten, stukje fietsen - word ik in het eindklassement 2694ste, en 993ste in mijn leeftijdsklasse van 40-49 jaar. (Neef Raymon wordt - heel knap - 1581ste, met 8.50 uur. Maar omdat hij nog zo jong is, wordt ook dit niet meer dan zilver in de categorie 18-29.) Volgend jaar - als ik het weer kan opbrengen en mijn vrouw ermee instemt - mag ik een categorie hoger. Het jaar waarin je 50 wordt - voor mij op 24 juli 2010 - geldt voor de organisatie van La Marmotte als je leeftijd. Voor goud wordt dan mijn eindtijd 9.36 uur. Zeker nu ik weet waar het fout ging - te weinig ritten boven de 150 kilometer gedaan - ligt in mijn jubeljaar een gouden Marmotte in het verschiet.

Kijk hier voor een fotoreportage van onze Marmotteweek met Klimexperience, dat het motto 'Klimmen met plezier' voor mij in elk geval meer dan waarmaakt. Ik wil Ton, Maurice (organisatie), Frans (masseur), Gé (chauffeur) en mijn fietsmaten voor één week  (Dennis, Wilco, Kees, Sjaak, Pieter-Jan, Dirk-Jan, Ton, Rob en neef Raymon) ontzettend bedanken voor hun steun, kameraadschap, gezelligheid, foute grappen en smerige winden. Het was onvergetelijk.

Het 'dak' van La Marmotte, de Galibier. In de verte knetterd het onweer boven de bergen.

Zaterdag 4 juli

Tot Alpe d'Huez was ik geweldig. Alles klopte op mijn eerste Marmotte. Op het schema van wegkapitein Ton dat voor mij naar goud moest leiden, lag ik op de top van de Glandon al zo'n twintig minuten voor en ook op de toppen van de Telegraph en de Galibier was er nog niks aan het handje. Het 'dak' van deze Marmotte (2600 meter en een beetje) passeerde ik om precies 13.50 uur, als een intercity zo stipt volgens het boekje. In de vliegende afdaling naar Bourg d'Oisans - soms met 60 in het uur, tussen auto's en campers en door lange, onverlichte tunnels - had ik uiteindelijk nog 1.35 uur om de Alpe d'Huez te beklimmen en te finishen binnen een gouden tijd van 9.15 uur (in mijn leeftijdscategorie). Moest te doen zijn, want eerder deze week reed ik hem op het gemakkie in 1.15 uur. De eerste vier, zwaarste bochten leek er nog niks aan de hand: het ging moeizaam, maar dat gaat het op dit gedeelte altijd. Maar daarna wilde m'n snelheid en m'n hartslag niet meer omhoog, stroomde er pap in m'n benen en bleek halverwege volgens mijn meest optimistische planning dat ik - als ik mezelf helemaal naar de kloten zou rijden, zoals dat in wielertermen heet - op de eindstreep vijf minuten tekort zou komen. Dat bleek de mentale nekslag te zijn: het leidde in elk geval tot het besef dat ik best (nog) rustiger aan kon doen omdat ik voor 'zilver' (een Brevet d'Argent) nog wel twee uur later zou mogen finishen. Dus reed ik als een toerist: alle bevoorradingsposten aandoen, soms even op een hekje zitten en me uitgebreid met water laten besproeien door dames in bikini. Kortom, onderweg bloemetjes plukken, zoals fietsmaat Wilco het uitdrukte (die hetzelfde overkwam, net als de grote meerderheid van onze groep, inclusief neef Raymon, ook zicht op goud, maar na de Alpe toch zilver). Uiteindelijk kwam ik binnen op 9.39 minuten, waar ik - na de eerste teleurstelling - vrede mee had. Ik reed goed, maar op een gegeven moment was het gewoon op. En ik stelde me niet eens aan. Dat gevoegd bij de wetenschap dat gewoonlijk 2000 van de 8000 deelnemers de tocht niet eens uitrijden, en weer anderen eindigen in de ambulance of het lijkenhuis, is het uitrijden van zo'n slopende tocht met nog niet eens een lekke band de bekroning van een geweldige fietsweek in de Alpen. En, eerlijk waar, tot Alpe d'Huez was ik geweldig.

De top van de Glandon.

Sjaak (links) en Dennis met hun stuurplaatjes en andere startbescheiden.

Vrijdag 3 juli

Het gebied rond de Alpe d'Huez raakt in Marmottesfeer. De hele week zien we al grote groepen fietsers trainen voor de tocht, maar met het opzetten van het tentenkamp en het afhalen van de startbescheiden komt iedereen op scherp te staan. Zijn we er klaar voor?, is opnieuw de meest gestelde vraag. Er zijn deze week dagen geweest dat ik dacht van niet. Deze cols voelen in de benen toch heel anders aan dan de Limburgse heuvels en zelfs het Spaanse middelgebergte bij mijn rentenierende vriend. En daar komt de hitte dan nog eens bij. Zonder wind, in een kaal landschap, bij een graadje of veertig naar 2000 meter hoogte (en meer) trappen. Wie verzint zoiets? En dan liggen er morgen zo'n vier van die smerige dingen op ons te wachten. 'Je gaat toch niet voor dat stomme goud?', luidde de peptalk van mijn eega gisteren in een telefoongesprek. 'Ik heb liever dat je heel terugkomt.' Niet alleen daarom is mijn voornemen om La Marmotte morgen vooral met mijn verstand te rijden. Ik houd voortdurend één oog op de hartslagmeter, ga mezelf niet over de kop trappen en mocht ik uiteindelijk de 174 kilometer en 5000 hoogtemeters toch binnen de 9.15 uur hebben afgelegd, dan is dat mooi meegenomen. Maar meer ook niet.

Opnieuw klimmen met plezier. Ruimte genoeg voor renner en fiets.

Donderdag 2 juli

Steeds inventiever worden we, om de nare klim van acht kilometer naar ons hotel te vermijden. Na de beklimming van de Alpe d'Huez - viel niet tegen, lekker tegen hartslag 160 opgereden in vijf kwartier tot aan de Marmotte-finish - maakten we handig gebruik van de wetenschap dat chauffeur Gé en masseur Frans deze route van ons hotel in Oz en Oisans naar het dorpje Alpe d'Huez al eens per kabelbaan hadden afgelegd. 's Winters vervoeren de ruime gondels skiërs naar de top, 's zomers vooral mountainkbikers - die zich dan via kleine paadjes omlaag storten - en wandelaars. En nu ook racefietsers, dus. Nadat we onze startbewijzen voor La Marmotte hadden opgehaald en een terrasje hadden gepakt, gleden we voor 13 euro met een adembenemend mooi uitzicht omhoog en stapten daar - op hetzelfde kaartje - over op de kleinere gondel die ons vrijwel voor de deur van het hotel in Oz afzette. Precies op tijd voor het pastabuffet van vier uur. Alleen Ton en neef Raymon (hoogtevrees!, dat heb ik ook, maar ik ben niet gek en ik heb bovendien legerervaring om zelfs de grootste angst te onderdrukken) verkozen de Alpe d'Huez per fiets af te dalen, de twintig kilometer van Bourg d'Oisans naar de voet van de Oz-berg te trappen en vandaar in de bloedhitte de gruwelijke klim naar het hotel te ondernemen. Bange helden, dat zijn het, die we op het terras van het restaurant (een uur te laat, dat wel) niettemin met applaus onthaalden. De pasta was nog warm.

Het dorpje Alpe d'Huez verdwijnt in de verte. We zijn op weg naar de top. Links wegkapitein Ton en kopman Dennis in de kleinere gondel naar Oz.

De laatste etappe: van de absolute top van de Alpe d'Huez naar Oz-station. Ons hotel ligt aan het eind van de kabel.

Na de afdaling vanuit Oz en Oisans verzamelen bij het stuwmeer.

Woensdag 1 juli ('s avonds)

'Klimmen met plezier' is het motto van Klimexperience dat onze Marmottereis organiseert. En onderweg schreeuwt dat geregeld om aanpassingen. 'Doodgaan met plezier' maakte fietsmaat Wilco er vandaag van in de beklimming naar het skioord Les Deux Alpes, waar we (opnieuw) reden met 33 graden in de schaduw en 43 in de zon. En we rijden bijna altijd in de zon. Na een dagje aftasten kennen we in de groep elkaars sterke en zwakke kanten wel zo'n beetje. Ik heb ontdekt dat ik met de beteren meekan als mijn hartslag in de klim tussen de 160 en 170 ligt. Maar aangezien ik dat geen Marmotte ga volhouden, experimenteer ik met een tandje lager. Sinds Wilco heeft ontdekt dat ik akelig regelmatig klim, doodstil op de fiets zit en ook geen gekke stuurbewegingen maak, wijkt zijn voorwiel geen centimeter van mijn achterwiel. Praten doen we onderweg niet veel. Klagen wel. Na de eerste vijf steile bochten van Alpe d'Huez sloegen we vanmorgen rechtsaf bij La Grave, waar wegkapitein Ton ons een mooie, alternatieve route naar Les Deux Alpes had beloofd. Mooi was ie zeker, maar hij liep ook voortdurend omhoog, waardoor we er uiteindelijk toch nog een soort Huez aan vastplakten. Ook Les Deux Alpes mocht er zijn: negen kilometer in evenzoveel bochten omhoog tot de skiliften op 1650 meter. Maar de afdaling was super. Voor de terugweg kwam chauffeur Gé met de bus om ons de steile klim naar het hotel te besparen. Terwijl we in de met racefietsen volgepakte touringcar op de berg de ene na de andere zwoegende renner passeerden, kon ik toch nog wat respect opbrengen voor het motto van Klimexperience: Kijk, dit is nou klimmen met plezier.

Langs het stuwmeer (links) en een fotoshoot voor de Wielervereniging Katwijk (rechts).

Eindelijk klimmen met plezier.

Woensdag 1 juli

Vanaf vandaag wordt alles - tot aan de dag van La Marmotte, tenminste - gemakkelijker, hebben Ton en Maurice van Klimexperience ons verzekerd. Gisteren was niet alleen vanwege de hoogtemeters en de hitte een loodzware rit. Onze lijven moesten ook wennen aan het verblijf op grote hoogte. Vandaag dalen we weer af van ons hotel op 1500 meter, om via Bourg d'Oisans de eerste vijf - zwaarste - bochten van de Alpe d'Huez te doen. Dan slaan we bij het dorpje La Grave rechtsaf en rijden we naar Les Deux Alpes voor de belangrijkste klim van deze woensdag. Rustig aan, is ons verzekerd, voor wat het waard is. Na de afdaling wacht de bus beneden op ons voor een comfortabele klim naar het hotel en het pastabuffet.

Dinsdag 30 juni

Ons hotel ligt op ruim 1500 meter aan een doodlopende weg. Het grote voordeel daarvan is dat elke fietstocht begint met een heerlijke afdaling. Over het grote nadeel later meer. Na een korte instructie van wegkapitein Ton lieten we ons dus een meter of zeshonderd omlaag vallen, om vandaar via de rustige achterkant Alpe d'Huez op te rijden. Op vier kilometer van de top kwamen we de voor Hollanders zo legendarische klimroute op en toen was de verleiding om meteen maar naar boven te trappen natuurlijk niet te weerstaan. Voor de finish van de Tour de France, en straks ook van La Marmotte, moet je het dorp door en nog een kilometer verder naar boven, waar een schamel erepodium vooral dienstdoet bij fotoshoots van bij voorbaat kanslozen, zoals ondergetekende. Vandaar ging het omlaag naar Bourg d'Oisans voor een terrasje, met daarna de klim naar de voor mij onbekende Berarde. Les Deux Alpes, die eigenlijk voor vandaag op het programma stond, bewaren we voor morgen. De grootste vijand van vandaag - de hitte - en het besef om in de aanloop naar La Marmotte niet al het kruit te verschieten deed ons halverwege deze lange, een beetje glooiende klim omkeren, om de dagtrip niet te ver boven de 90 kilometer te laten uitkomen. Want voordat we ons in het chalet konden overgeven aan de goddelijke handen van masseur Frans, wachtte nog een helse klim met stijgingspercentages tot 12 procent en temperaturen van tegen de 40 graden in de volle zon. Ja, dat bedoelde ik met het grote nadeel van een hotel dat op ruim 1500 meter aan een doodlopende weg ligt. Morgen zetten we de bus beneden.

Niet eens een droom, gewoon een onwaarschijnlijk beeld.

Na gedane arbeid aan de cola (!) - aan meer was even geen behoefte - bij Ozzie's Bar.

Maandag 29 juni

De eerste dag van de Marmotte-week is al een loodzware. De wekker staat om 2.30 uur (!) om het volgende schema af te werken: om 3.00 uur neef Raymon oppikken, fietsen opladen, rond 04.30 uur aankomst in Breda, fietsen en koffers uitladen, overstappen in de bus met fietsaanhanger die ons via tussenstops in Eindhoven en Maastricht aan het begin van de avond bij hotel Le Hors Piste in Oz en Oisans moet afleveren. Voor de volgende dagen staat ons het volgende te wachten (klik om te vergroten):

Geen idee hoe de internet-infrastructuur in dit afgelegen oord is, maar op momenten dat er verbinding kan worden gelegd staan op deze site verslagen van trainingsritten en andere voorbereidende activiteiten op de tocht der tochten.

Onze Marmotte-week is georganiseerd door www.klimexperience.nl. Kijk op de site naar het buitenlandprogramma.

Zaterdag 27 juni

De laatste voorbereidingen voor La Marmotte. 's Morgens nog een stukje gefietst met mijn zoon Steven - die vanwege mijn Spanje-reis, Limburgs Mooiste en de Ardennen al vier weken niks had gedaan - en daarna naar Kees Fietsshop om nog wat noodzakelijkheden in te slaan. Een buitengemeen goede fietsbroek van Assos (inclusief smeerseltjes om het een uur of negen op het zadel uit te houden), sokken, handschoenen, remblokjes (je weet maar nooit) en energiegelletjes in allerlei soorten en maten. En natuurlijk bij een kop koffie de waardevolle adviezen van Kees en Berry, beiden ervaren Marmotte-rijders. Bij het weggaan moest ik nog een gewetensvraag beantwoorden: 'Je gaat toch niet in dat pakje van Nico's Fietsplus (het tenue van de wielervereniging Katwijk, DvdP) de Marmotte rijden, hè? Op trainingsdagen, oké, dan kun je aantrekken wat je wilt. Maar de Marmotte rijd je in het Kees Fietsshop-shirt van de Noordbikers.' Ik kan (dus) niet anders. La Marmotte is de (voorlopige) bekroning van de fietslessen die ik jaren bij de Noordbikers heb gehad.

Vrijdag 26 juni

Het is een wrak. Hij komt niet meer vooruit. Zit er helemaal doorheen. Het wordt niks meer met hem, dit seizoen. Aldus fietsmaat Rob 1 over Rob 2 die 'zwaar overtraind en mentaal gebroken' niks meer van zijn fiets zou willen weten. In een telefoongesprek tussen de Robben had Rob 2 geklonken als Michael Jackson kort voor het bewuste 911-telefoontje naar de alarmcentrale. Een beetje verbaasd was ik dus wel, toen hij vanavond opdook bij de clubtraining en als wegkapitein vertrok van de groep snelle mannen. En die verbazing nam tijdens de rit alleen maar toe. Eén moment in het bijzonder staat me nog bij: een Rob 2 die het tempo van kop af voor de zoveelste keer tot ver boven de vijftig kilometer per uur trekt en - superieur en licht geërgerd - achterom kijkt naar mij, het mannetje in zijn wiel dat maar niet overneemt. Alleen na afloop op het clubterras kwam er weer iets van de klager in hem naar boven: 'Mijn hartslag wilde niet boven de 145, een teken dat er iets helemaal niet goed zit.' Zo overtraind wil ik volgende week zaterdag wel aan La Marmotte beginnen.

Hij heeft de training weer hervat: Mart M. (links), die liever anoniem wil blijven totdat hij die tien kilo overgewicht kwijt is. Binnen twee maanden, heeft hij beloofd.

Het rennersterras van clubgebouw De Goerie: koffie met wielerlatijn.

Dinsdag 23 juni

Een beetje rustig aan doen, deze week, in de aanloop naar La Marmotte. Dat was het plan. Misschien helemaal niet fietsen, dacht ik eerst, lekker 's avonds met de beentjes omhoog zitten. Om verschrikkelijk gretig te worden. Te mijmeren over supercompensatie op de flanken van de Galibier. Maar toen ik rond een uur of zeven al voor de tv bij Lingo in slaap dreigde te vallen, toch maar naar de club getrapt. Want ach, zo'n dinsdagavondritje met de Wielervereniging Katwijk is misschien wel goed als hersteltraining, na de Ardennentocht van zaterdag. Maar bij het indelen van de groepjes bleken de snelle mannen sterk onderbedeeld, waardoor ik mezelf er, na ampele momenten van aarzeling, op het laatste moment toch weer achteraan zag hobbelen. Bijna 65 kilometer gereden, derhalve, tegen een gemiddelde van ruim boven de 32, met een noordoostenwind die langs de Ringvaart kracht zes had. Misschien kan ik de rest van de week maar beter uit de buurt van m'n fiets blijven. Elke keer als ik op het zadel ga zitten, loopt het toch anders dan ik had gepland.

De vraag is of dit ooit een wervende poster gaat worden voor de Wielervereniging Katwijk: twee oudere heren - door de vertekening van de lens lijkt het alsof ze worstelen met licht overgewicht, maar niets is minder waar - die in Limburgs Mooiste amechtig hijgend de steile Eyserbosweg proberen te beklimmen. Zelf heb ik deze opname (gratis van de LM-site te downloaden, waarvoor hulde aan de organisatie van deze toertocht) op mijn harde schijf opgeslagen onder de titel 'Wieltjesplakker', zonder daarmee mijn fietsmaat en collega Rob 1 tekort te doen, uiteraard. Maar ik moet al die foto's een beetje uit elkaar kunnen houden. Mocht Max, de Zonnebloem of een andere organisatie die zich bezighoudt met activiteiten in de laatste levensfase interesse tonen voor dit  promotiemateriaal, dan houden wij ons (tegen een redelijke vergoeding) aanbevolen.

Zaterdag 20 juni (avond)

Uiteindelijk zit je langer in de auto dan op de fiets, maar je moet er wat voor over hebben om leuke klimmetjes te pakken uit de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Bovendien hoefde ik niet te rijden, waardoor je onderweg minstens twee uur (heen en terug) in vergetelheid kunt wegzakken in het busje van Jan 'Pep'. Het was voor het eerst dat ik echt een volledig rondje Ardennen reed, en niet als aanhangsel van een Limburgs Mooiste, Boogie's Extreme of een cyclo-Touretappe. Maar de mannen met wie ik mocht rijden waren veteranen in dit gebied, die elke bult bij naam en eigenaardigheid kennen. Zoals de Côte de Rosier, de Côte de Wanne en - als toetje - de Côte de Stockeu, met bovenop het beeld van Eddy Merckx. Dit is ook het gebied van het Ardennenoffensief, met in elke dorpskern nog een tank of een rupsvoertuig om aan die bloedige periode te herinneren. Onze route voerde dwars door de grootste markt met oorlogsspullen die ik ooit heb gezien, met enge types in uniform die net iets te enthousiast Duitse legerhelmen op hun hoofd zetten of met hun vingers strelend over onschadelijk gemaakte handgranaten gingen. Brrrr. Ik durfde er niet eens een foto van te maken, zo'n sfeertje hing er. Tegenwoordig zijn de Ardennen vooral een wielrennersparadijs, gelet op het aantal pelotons dat we tegenkwamen. Een kleine honderd kilometer reden we vandaag, met overwegend mooi weer, op een flinke bui van een uur na die de temperatuur met een graadje of tien deed dalen. Rond een uur of drie waren we weer in Stavelot, vroeg genoeg om kannibaal Merckx met een extra lusje eer te bewijzen aan het eind van een gruwelijk steil hellinkje. Van ons groepje dappere klimmers ben ik het best voorbereid op La Marmotte, dat was wel duidelijk. Maar het (of misschien wel mijn) probleem is: zij gaan niet naar La Marmotte.

Niet gepland, een week na Limburgs Mooiste, maar toch leuk: vandaag met wat HTWV'ers (Hijgend Trekken Wij Voort) naar de Ardennen om vanuit Stavelot de Route des Ambleve te rijden. Vanavond of anders morgenochtend een verslag. Klik hier voor de route.

Vrijdag 19 juni

Vanmorgen al een mailtje van Schwalbe:

Donderdag 18 juni

Zo ziet een Schwalbe Ultremo R met een productiefout eruit. Het is m'n tweede exemplaar in een paar weken tijd dat tijdens de rit spontaan een kamelenbult krijgt. De leverancier beweert op de site dat 'een beperkt aantal exemplaren' is afgeleverd waarbij de weefsellagen onvoldoende van rubber zijn voorzien. Kennelijk ben ik dan de grootste pechvogel die op Ultremo's rondrijdt omdat - sinds ik dit jaar Ultremo gebruik - al mijn banden van dit merk dit mankement vertonen. En altijd halverwege een lange rit. Mijn eerste band is keurig onder garantie door mijn huisdealer Kees Fietsshop in Noordwijk vervangen, maar voor dit tweede exemplaar heb ik maar contact gezocht met Schwalbe zelf, vooral om te horen hoe groot het risico is dat dit me straks halverwege La Marmotte ook overkomt. Na het mailen van een fotootje en een productiecode (aan de binnenzijde van de band) stuurt Schwalbe mij 'per ommegaande' een goede band, opdat ik 'met een goed gevoel La Marmotte in Frankrijk kan gaan rijden'. Belooft de afdeling Verkoop. Als mijn Marmotte op 4 juli niettemin alsnog in een Camel Trophy verandert, rijd ik nooit meer op een Schwalbe. Dat beloof ik dan weer, op mijn beurt.

Bij de minste of geringste vorm van tegenspraak, roept hij theatraal dat 'de emmers stront weer over hem worden uitgestort'. Zo ook vanmorgen weer, op de redactie, na het lezen van mijn logje van 16 juni. Vandaar dat ik hier maar - voor wat het waard is - even doorgeef dat mijn collega en fietsmaat Rob 1 gisteravond - 'heus waar, heus waar' - nog was teruggereden om te kijken waar ik bleef, maar dat de politie hem er niet meer doorliet. En - zou je net zien- had hij altijd z'n politieperskaart in z'n portemonnee zitten, en uitgerekend deze keer niet. Nee, ik onthoud me van een waardeoordeel over deze lezing. Anders zit ik morgen weer met dat gejank, over die emmers stront.

Dinsdag 16 juni

Nee, dit zijn niet de organisatoren van een louche Belgische kermiskoers die na afloop de startgelden zwart uitkeren. De leden- en NTFU-pasjes van de Wielervereniging Katwijk zijn binnen en secretaris Christiaan Weegink toont, voor het begin van de dinsdagavondtraining, de bescheiden van Lidnummer 12: Dick van der Plas. Vooral de Toerfietskaart van de NTFU is handig om - zoals een soldaat zijn registratieplaatje - bij je te dragen omdat het alle relevante gegevens bevat die je zelf niet meer aan hulpverleners kunt doorgeven als ze je van het asfalt schrapen. Na enkele weken te hebben verzuimd was het weer even wennen in het peloton van de club, waar de jonge honden van het bestuur de mannen van de snelle groep opzweepten met kreten zoals de oudste generatie (waartoe ik behoor) die nog wel kennen van de veedrijvers uit series als Rawhide. Met halverwege opnieuw een nare bobbel in mijn Ultremo R-achterband (de tweede al, in drie weken tijd) was het lastig volgen, maar op m'n tandvlees lukte het nog er snelheden tot 47 kilometer per uur uit te persen (advies van fabrikant Schwalbe voor slachtoffers van deze productiefout: onmiddellijk luchtdruk reduceren en de tocht met een gering tempo en voorzichtige rijstijl voortzetten.) Op de terugweg stuitten we bij Warmond op de passagiers van een gestrande trein (morgen op de voorpagina van het Leidsch Dagblad, lees die krant!), waarna mijn verslaggeversbloed begon te borrelen en ik de groep moest laten gaan om wat geïmproviseerde interviews af te nemen. In de verte zag ik mijn fietsmaat maar ook Duin- en Bollenstreek-redacteur Rob 1 met een 'Na mij de zondvloed'-gezicht nog eens aanzetten en ijzerenheinig uit mijn blikveld verdwijnen. Puntje voor zijn komende functioneringsgesprek, dunkt me.

Zondag 14 juni

Ook het trainingslogboek van Limburgs Mooiste geeft aan dat de 2009-versie - in elk geval voor mij - zwaarder was dan de Amstel Gold Race. Met veel meer kilometers in de benen dan op 18 april in de 'Amstel' was mijn gemiddelde hartslag in de 'Mooiste' met 132 toch 6 slagen hoger. Hetzelfde geldt voor het Energieverbruik (5069 tegen 4849 kcal). Van de totale rit reed ik 8 procent in het 'rood' (6 in de Amstel). Maar al met al, toch geen cijfers die er op duiden dat ik voluit ben gegaan. Laat ik dus maar moed putten uit het feit dat er nog zoveel rek in zit dat ik La Marmotte met enige vertrouwen tegemoet zie. Op de hellingen van de Croix de Fer, de Telegraph, de Galibier en de Alp d'Huez moet de gemiddelde hartslag toch zeker tussen de 150 en 160 komen om niet andermaal van een zondagmiddagritje te hoeven spreken.

Zaterdag 13 juni

Limburgs Mooiste is een femme fatale. Wreed, maar onweerstaanbaar. Dat gold met name voor de uitvoering van 2009. Want waar die andere grote Limburgse toertocht - de Amstel Gold Race - zijn kracht voornamelijk ontleent aan de voorspelbaarheid (toerfietsers volgen het spoor van de profs), legt Limburgs Mooiste van jaar tot jaar een behoorlijke grilligheid aan de dag. Deze uitvoering vonden wij - neef Raymon en ik, die deze femme fatale al eerder bereden - de zwaarste tot nog toe. En fietsmaat Rob - tot vanmorgen een 54-jarige maagd, wat Limburgs Mooiste betrof - sprak ons onderweg niet tegen. De gekste klimmetjes reden we op, met illustere namen als de Grijze Rots, de Kosenberg en het Kersenpad, en als een helling (zoals de Fromberg) ons eens vertrouwd voorkwam, had de organisatie ergens halverwege wel een afslag gevonden met een smokkelaarspaadje dat via een stijgingspercentage van 16 procent of meer ook nog naar de top voerde. Ook anderszins was dit een uitvoering die er wezen mocht. De laatste nieuwsbrief van de organisatie bevatte een tip om de gebruikelijke file op de aanvoerroute te vermijden die alleen wij leken te hebben nagevolgd (we reden als enigen via Brunssum en konden in Landgraaf op zo'n vijftig meter van de startstreep probleemloos parkeren) en waar de organisatie in het verleden nog weleens steken liet vallen bij de bevoorrading en de controleposten, liep alles nu voorbeeldig. Hoewel dat misschien ook wel kwam doordat wij om hiervoor geschetste reden al om 8.10 uur in het zadel zaten en hele stukken van het parcours met ons drieën aflegden alsof er geen 16.000 andere deelnemers op pad waren. Niettemin: vier keer krentenbollen, bananen, sportdrank en energierepen bovenop de degelijke basis van zes (neef Raymon) en zeven (ik, zei de gek) van te voren geprepareerde broodjes bal, maakten dat de hongerklop verre van ons bleef. Maar het mooiste van Limburgs Mooiste was wel het glas bier dat we direct na de finishlijn kregen overhandigd. Jazeker, deze femme fatale weet hoe zij mannen moet behagen.

Hoe zwaar Limburgs Mooiste soms was...

Vrijdag 12 juni

Hoe vertel ik het mijn vrouw?, was de centrale vraag op ons voorbije trainingskamp in Spanje. Hoe vertel ik wat? Dat we twee dagen na thuiskomst alweer moeten afreizen naar Landgraaf om van start te gaan in Limburgs Mooiste. Rinus en Frank vertrekken vanavond al, zelf ga ik pas morgenochtend vroeg met neef Raymon en fietsmaat Rob. We volgen de gebruikelijke routine van om een uurtje of vijf vertrekken en rond half negen op het zadel zitten. Ook dit keer doen we weer de 150 kilometer, de meest courante afstand met toch alle leuke klimmetjes. Qua hoogteprofiel (boven) ziet dat er zo uit. De belangrijkste verschillen met de Amstel Gold Race zijn de volgorde waarin je ze voor de kiezen krijgt en de Belgische 'lus' (zie het kaartje onder) die Limburgs Mooiste net weer even anders maakt. Zaterdagavond - of als het tegenzit: zondagmorgen - op deze site een verslag van de rit. De vrouw weet het inmiddels ook. Ze reageerde zoals de vissersvrouwen in Kniertje, als de mannen weer naar zee moesten: berustend.

Woensdag 10 juni

Vaste volgers van dit wielerlog kennen ze wel: de hoogteprofielen die de Hac4-fietscomputer van mijn rentenierende vriend uitspuugt. Op dagen dat hij met ons meefietst, voorzien ze ons na afloop van - voor statistici onmisbare - informatie over hartslag, snelheid, hoogtemeters en alles wat je verder nog over de rit wilt weten (en ook wat je niet wilt weten). Maar nu hij afgelopen week een aantal keren verstek moest laten gaan om bouwvakkers aan te sporen, vanwege rugklachten en het bezoeken van zijn vriendin in het ziekenhuis van Benidorm, zitten er ook lacunes in de informatievoorziening. Daarom kan ik hier alleen bij benadering zeggen hoeveel we hebben getrapt, de afgelopen week. Een kilometer of 650, schatten we in. Het aantal hoogtemeters? Geen idee. Maar het moeten er duizenden zijn geweest. Tientallen bidons zijn er geleegd en evenzoveel bocadillos weggewerkt. Liters bier, rode wijn en carajillos, met - voor los maricones - blikjes coca cola en kopjes Americanos. Was het genoeg voor La Marmotte, waarvoor dit voor mij een voorbereidingsweek was? Die vraag kan ik pas beantwoorden op zaterdag 4 juli, als ik ergens halverwege de Galibier omhoog kruip. Hoewel, dat kan ik eigenlijk ook nu al: op dat soort momenten is het altijd te weinig.

De klim naar het bergdorpje Guadalest (boven in beeld).

Dinsdag 9 juni

Op papier heette het de koninginnenrit te zijn, maar eigenlijk vond ik de tocht van afgelopen vrijdag met Gareth (over de Tudons) veel zwaarder. Maar toen waren Rinus en Frank halverwege omgekeerd. Nu reden ze wel mee naar het bergdorpje Guadalest, de nummer 1 attractie van toeristisch Spanje. Voordat we aan de serieuze klim begonnen hadden we al de Col de Rates en het hoogteverschil op de weg naar Tarbena bedwongen, maar wat na Guadalest nog kwam was ook niet misselijk. De weg golfde voortdurend omhoog richting Confrides en ook op de route van Gorga naar Castell de Castells kregen we voortdurend steile klimmetjes voor de kiezen. Frank had het er maar zwaar mee, zeker toen hij - die hier ook vooral was gekomen om mijn zwager Rinus eens een fietslesje te leren - in de afdalingen vanaf Guadalest ook voortdurende reglementair uit het wiel werd gereden zonder zich te kunnen verschuilen achter zijn vaste excuses te steil en/of te warm (want er stond een lekker windje). Nee, hij was zelf zo sportief om een passende benaming te bedenken voor dit rondje Guadalest: een kwade les. Zijn lijf schreeuwt om revanche, maar de evaluatiecommissie zal zich de komende maanden moeten beraden over de vraag of hij er volgend jaar al aan toe is om wederom met de grote mannen mee te trappen.

De 'hoofdweg' naar Guadelest.

De Bernia. Links op de voorgrond ligt de 'rots van Calpe'.

Maandag 8 juni

Het is nog steeds zo dat we hem op elke verkeersdrempel op achterstand rijden, maar we zouden onze fietsmaat Frank tekort doen wanneer we op deze plek niet onze respect uitspraken voor de manier waarop hij vanmorgen de Bernia opreed. Op het vlakke gedeelte van de prachtige klim naar deze bergrug - die midden in het dorp Jalón begint - reden zwager Rinus en ik (Edwin was Cokky uit het ziekenhuis ophalen) zelfs een tijdje achter Frank aan. We werden er verdorie een beetje verlegen mee. Na de almuerzo in bar Juan's - waar ik de agenten nog steeds niet kan verleiden tot wijn of bier bij hun bocadillo lomo, queso y tomates (stokbrood met varkensvlees, kaas en tomaten) - deden we de min of meer vlakke route langs de kust, via Calpe, Moiraira naar Javea, waar je in februari altijd wel trainende profploegen tegenkomt. Ook hier - zeewindje, met een graadje of 26 nog niet te warm - kan de bikeragent goed uit de voeten. Morgen, op onze laatste koninginnerit door het hooggebergte, wordt het tijd om zijn groeiend zelfvertrouwen weer de kop in te drukken. Het vuur van de wraak moet de hele winter bij hem blijven branden. Daar wordt hij alleen maar  beter van.

De kustweg van Calpe naar Moiraira (rechts).

Zondag 7 juni

Rust is ook training, luidt een bekend adagium in de sport. Dus deden we vandaag een beetje mak-an rond het zwembad, met een enkel wandeluitstapje naar Lliber met Poppy (Edwin en Frank) en een restaurant in Parcent voor een paellamaaltijd. Verder niets, behoudens wat fietsonderhoud (zwager Rinus - erkend lekrijder, zo u weet - heeft altijd wel een band te plakken). In de zon liggen voelt bovendien nog lekkerder aan als er vanuit Nederland sms'jes binnenkomen dat de regen er met bakken uit de lucht valt en mijn eega zelfs even overwogen heeft om de kachel aan te steken. Hier was het alleen in de schaduw van de palmbomen of in het water een beetje draaglijk. Morgen gelukkig weer een stukje fietsen. Dat is beter uit te houden.

Algemeenheden over onze Spaanse week staan op het 'gewone' log.

Zo wordt het wachten tijdens de traditionele lekke band van Rinus toch nog de moeite waard.

Zaterdag 6 juni

De Alt de Margarida is, op de derde dag van ons trainingskamp, een mooie scherprechter. Even kijken hoe de mannen er inmiddels voor staan. De klim is niet steil, maar wel lekker lang en bovenal mooi: hij slingert door typische Spaanse dorpjes waarvan de namen allemaal met 'Beni' beginnen, in de rivierbedding bloeit oleander en de bergtoppen van Vall de Gallinera rijzen aan weerskanten hoog op. In het verleden, toen de fietsclub van Jalón nog sterk was, voerden we gedurende de klim steeds de snelheid op om het peloton aan gort te rijden. Dat werkt ook met Rinus en Frank. Bij mijn eigen Noordbikers moet m'n hartslag tot een eindje in de 170 oplopen, voordat de eersten gaan piepen. Maar de agenten gaan er al bij 154 af. Ach ja, de Nederlandse politie. En dan schijnen dit nog de best getrainden van heel Kennemerland te zijn (beweren ze zelf). Rinus is deze week geen ochtendmens en Frank - die dacht dat Spanje, op de Pyreneën na, helemaal vlak was - blijkt lichamelijk en dus ook geestelijk slecht voorbereid. Edwin volgt goed op karakter en - dankzij dit trainingskamp - met een stijgende conditie. Van zwager Rinus weet ik uit voorgaande jaren dat hij altijd nog een tweede, derde en een vierde leven heeft en dat blijkt ook gedurende deze rit van 144 kilometer die nog een aantal venijnige verrassingen voor ons in petto heeft. Vooral de klim na Lorxa is dodelijk: slecht wegdek, gruwelijk steil en met de wind in de rug stijgt de temperatuur tot 37 graden. Maar Rinus blijft bij, al is het grote lijden op zijn gezicht af te tekenen (af te fotograferen, beter gezegd. De afdaling is, met snelheden van tegen de tachtig kilometer per uur op een weggedeelte dat door de EU speciaal voor ons alleen is aangelegd, de ultieme beloning. We rijden vlak terug langs de N-weg, waar om de honderd meter schaars geklede prostituees op klandizie wachten. Maar die beloning laten we, na zeven uur op een hard fietszadel, aan ons voorbijgaan.

Het grote lijden op de helling na Lorxa. Alleen de fotograaf dartelt vrolijk om de mannen heen.

Deze afdaling bij de stuwdam van Beniarres is alleen om naar te kijken.

Zelf mag ik ook eens op de foto.

Als je Frank zoekt, altijd twee bochten naar beneden kijken.

Vrijdag 5 juni

De Welshman Gareth van de fietsclub van Pedreguer heeft tal van anekdotes over politieagenten (of pigs zoals hij ze noemt). Zeker nu hij een dag eerder zijn verkeerd geparkeerde auto weggesleept zag door de dienders in Valencia (boete van 150 euro), heeft hij weinig goeds voor de beroepsgroep over. En na vandaag - waarop hij door Edwin voor ons als fietsgids was ingeschakeld - heeft hij er weer een mooi verhaal bij. De twee pigs die achter ons aanreden naar het restaurant in Finistrat, slaagden erin op een enkele rechte weg naar boven ons kwijt te raken. En dat alleen maar omdat ze zich niet aan regel 1 van het Spaanse wielrennen hielden: als iemand zegt dat het nog vijf kilometer omhoog is, ga dan uit van tien. Dan kan het alleen maar meevallen als het achteraf acht blijkt te zijn. Gareth en ik zaten - tot verbijstering van een groepje Hollandse fietsers dat naast ons op het terras zat - al aan een liter bier en voor de pigs hadden we twee blikjes cola laten klaarzetten. Maar al wie er kwamen, geen Rinus en Frank. Toen ik na een half uur weer naar beneden reed om ze te zoeken, bleken ze na exact vijf kilometer al in de war te zijn geraakt toen ze ons niet zagen en werd de situatie na zes en zeven kilometer voor hen mentaal helemaal onhoudbaar. Een reconstructie zou later uitwijzen dat ze een paar honderd meter voor de bocht waarachter we hadden afgesproken ('restaurant rechts van de weg, wij houden jullie in de gaten vanachter ons tafeltje, kan niet missen') te zijn omgekeerd om een paar kilometer lager in een restaurant links van de weg koppig op ons te gaan zitten wachten ('Vijf kilometer is vijf kilometer'). Communiceren met de kopgroep - zij hadden ons 06-nummer, wij niet die van hen - leek ze niet nodig. Zo wordt nooit wat, met het omlaag brengen van de criminaliteitcijfers, als de Nederlandse politie aan dit soort personeel vastzit. Nu was dit toch het punt waarop Frank had besloten om terug te gaan en Rinus hem vergezelde, waardoor ik terugreed naar Gareth om onze geplande tocht van 140 kilometer over de Tudons (van zeeniveau naar 1020 meter hoogte) vol te maken. Nog een kilometer of negentig moest ik dus luisteren naar zijn in vaak onbegrijpelijk Welsh vertelde anekdotes, raadsels en moppen over de door hem zo gehate pigs.

Donderdag 4 juni (avond)

Na een jaartje of tien fietsen in deze contreien, kan ik aan het lijstje met plaatsnamen dat mijn rentenierende vriend op het rittenschema heeft ingevuld afleiden dat de eerste tocht meteen een hele gemene is. Hij heeft dan ook een verborgen agenda: kijken hoe het met onze conditie is gesteld en meteen checken hoe Frank - onze mystery guest die voor het eerst mee is - moet worden ingeschat. Deze wijkagent uit Haarlem-Noord heeft dit jaar al 8000 kilometer op de (dienst)mountainbike en op de racefiets in de benen, maar moet meteen al op de eerste zware klim (Vall d'Ebo) erkennen dat dit toch heel wat anders is dan het in de baas z'n tijd van kopje koffie naar kopje koffie (22 op een dag, gaf hij toe) trappen om, zoals wijkagenten tegenwoordig doen, de boel een beetje bij elkaar te houden. Ook de rest van de dag toonde hij zich nederig en niet alleen vol bewondering voor onze klimcapaciteiten en de manier waarop we de temperatuur van een graadje of 35 verteerden, maar ook voor de enorme hoeveelheden voedsel en drank (oké, ik geef toe: qua drank voornamelijk Edwin en ik) we tijdens de driegangenlunch kunnen wegwerken. Zijn eigen optreden analyseerde hij als 'dramatisch', wat door de rest van het gezelschap niet werd weersproken. Want zo zijn we dan ook weer. Zelf mocht ik niet mopperen: of mijn Marmotte-vorm zit eraan te komen, óf mijn nieuwe Trek Madone klimt uit zichzelf veel beter dan ik ooit heb gedaan. Morgen blijft Edwin een dagje thuis (pijn in z'n rug, conditiegebrek, vriendin Cok inmiddels toch opgenomen in het ziekenhuis), maar heeft fietsclubgenoot Gareth uitgenodigd om ons in de vernieling te rijden. De wijkagent uit Haarlem-Noord heeft een optie genomen op de eerste afslag richting zwembad, mocht hij na de eerste anderhalf uur constateren dat meetrappen met de echte renners nog een beetje te hoog gegrepen is.

Donderdag 4 juni (ochtend)

We zijn er: Jalón, Costa Blanca, Spanje. Vriijwel het complete huis van de buren - het onderkomen van mijn rentenierende vriend is in vergaande staat van verbouwing - staat tot onzer beschikking, inclusief zwembad op de patio, maar later daarover meer. De eerste rosado is reeds genuttigd in onze eetkamer, er zijn cadeaus uitgewisseld voor onze gastheer en -vrouw, er is goed geslapen en de fietsen zijn zojuist rijklaar gemaakt. De eerste rit gaan we meteen al zonder Edwin maken omdat hij te druk is met wondverzorging (zijn vriendin Cokky heeft een nare bacterie opgelopen) en het aansturen van bouwvakkers. Maar het gaat goed komen: ik weet de weg. Zware tocht in het vooruitzicht onder tropische omstandigheden. Het wordt hoe dan ook zweten.

O, laatste nieuws: Edwin fietst toch mee, de dokter is tevreden over Cok. Geen koorts meer. Nu op weg.

Woensdag 3 juni

Een week lang fietsen we - mijn zwager Rinus, zijn collega Frank en ik - bij mijn rentenierende vriend in Jalón aan de Costa Blanca in Spanje. Het is het dorpje rechts op dit Google Earth-plaatje (Xaló is Valenciaans voor Jalón), net onder Lliber. Zodra je de vallei met wijnvelden en sinaasappelboomgaarden uit rijdt, zit je meteen in de bergen. Hier zijn de meeste van onze trainingsritten uitgestippeld. Voor de liefhebber met een Bosatlas hier het schema dat wij voor de komende dagen kregen toegemaild:

Woensdag(avond): aankomst in Valencia.
Donderdag: nadat we de fietsen hebben afgesteld gaan we naar Vall de Ebo, via Murla, Orba, Val de Ebo, Tollos, Castell de Castells, daar gaan we omhoog naar Tarbena en over Coll de Rates weer terug.
Vrijdag: Onder leiding van Gareth wordt een prachtige (verrassings)tocht gemaakt. Om 9 uur op de kruising van Alcalali ontmoeten jullie hem.
Zaterdag: Wij gaan via Parcent naar Pego, Benissiva, Alt de Margarida, stuwmeer naar Lorxa en dan gaan we via de nieuwe weg naar Villalonga, Oliva, Pedreguer, La Llosa.
Zondag, beetje rustig aan route: Misschien met de fietsclub van Xaló mee, maar dat is wel erg rustig aan. Ook leuk is om met de auto naar het binnenland te gaan en om de Xoret de Cati te beklimmen (ter voorbereiding op de Marmotte). Ergens wat eten en niet zoveel kilometers maken maar wel klimmen oefenen.
Maandag, route langs de kust: Bernia omhoog, dan naar Calpe, Moraira, Montgo, Denia dus niet al te inspannend. Niet te veel klimwerk.
Dinsdag: Tudons, maar dan over Col de Rates, Callosa, La Nucia, Finestrat, Sella, Tudons, Benassau, Confrides, Guadalest, Callosa, Col de Rates. Dat is dan dus de zwaarste rit van die week.
Woensdag(middag): terug naar Nederland.

Op dit log elke dag een verslag van de ritten.

Van links naar rechts: Marco, Paul, Hans, een stiekeme, anonieme meerijder en, helemaal rechts, Pieter.

Maandag 1 juni

Noordbikers zijn gewoontedieren. Als de route van Eerste Pinksterdag goed is bevallen en de wind waait nog steeds uit dezelfde hoek, waarom zouden we hem op Tweede Pinksterdag dan niet nog een keer rijden? Met z'n vijven vandaag - van wie er vier gisteren ook van de partij waren - ging het door de duinen naar Zandvoort, langs het circuit en weer de (Kennemer)duinen in, tot aan Driehuis, vandaar rechtsaf langs het Noordzeekanaal, weer rechts langs golfterrein Spaarnwoude richting de Ringvaart en vandaar via Sassenheim naar Noordwijk, voor de traditionele nazit op het terras van de tennisclub. Toch raar dat diezelfde route vandaag - met opnieuw een gemiddelde van 34 - opeens een stuk zwaarder leek dan gisteren. De slag in mijn achterwiel die ik halverwege dacht te hebben opgelopen, bleek bij thuiskomst een indrukwekkende uitstulping in een bijna doorboorde buitenband. Als die onderweg - zeg ter hoogte van Schiphol - was geklapt, had al het vliegverkeer een paar uur stilgelegen. Nu hobbelde ik op mijn hardgekookte Pinksterei veilig naar huis.

Een bericht aan mijn fietsenmaker: Kees, ik kom morgen toch nog even langs, voordat ik woensdag naar Spanje vertrek.

Zondag 31 mei

Een goede racefiets onder je kont en een warm ochtendzonnetje in de Kennemerduinen. Wat wil een mens nog meer? Normaal komen we hier niet, met de Noordbikers, maar met een door de Pinksteren uitgedund peloton van acht renners en de meeste zondagfietsers nog op één oor, durfden we het wel aan op de nauwe paadjes van het natuurgebied. Vandaag reden we ons rondje Noordzeekanaal 'andersom', met de Ringvaart aan het slot van de etappe die door het uitstapje door de duinen uitkwam op 105 kilometer met een gemiddelde van bijna 34 in het uur. De benen en - belangrijker nog - mijn knieën voelden goed, drie dagen voor het trainingskamp in Spanje.

Rechtsboven: de testinstallatie voor reddingsboten die worden gebruikt op booreilanden. Het gevaarte duikt met passagiers aan boord een meter of tien naar beneden, de Ringvaart in. De renner links is neef Raymon, rechts rijdt Paul van Hattem, alias Crocodile Dundee. Kijk op zijn site om alles te weten te komen over zijn deelname aan de Crocodile Trophy, een heroïsche mountainbiketocht van 1200 kilometer door de outback van Australië die in oktober wordt verreden.