Zondag 17 juli 2011

Doelstellingen hebben de neiging te verwateren, zelfs bij een zo typisch Katwijks fenomeen als de Club van Honderd. Daarom is het goed om bij tijd en wijle wat ijkpunten te toetsen, zoals daar zijn: rijden we nog wel honderd kilometer en zijn we op tijd thuis om fris gedoucht bij moeders op de koffie te gaan (Katwijkse bakkiestijd = rond 12 uur)? Vijf A-tjes doen vanmorgen mee aan deze tussentoets, te weten Hugo40 - bij een race tegen de klok kun je hem er altijd wel bij hebben - Peter, Patrice, Rob2 et moi. Een klassiek rondje Hoek van Holland moet het worden, inclusief koffie met appelgebak en ook nog wat ruimte voor malheur, zoals de lekke band van Rob2, al na een kilometer of acht. Dit is het punt om afscheid van te nemen van de Groep Albert, die ons tot hiertoe had vergezeld maar uiteraard zijn eigen doelstelling heeft op de zondagmorgen, zoals het ronden van een plas met Dobbe- of Krabbe- in de naam.

Wat dit rondje Hoek van Holland nóg klassieker dan klassiek maakt, is de stevige zuidwestenwind die een enkele wiek van ons molentje - dat weliswaar draait met snelheden van 33 tot 36 kilometer in het uur - geregeld doet haperen. Gelukkig is er dan altijd de brede rug van Hugo40 om weer even achter te consolideren.

Onze klassieke pleisterplaats bij een rondje Hoek van Holland is De Torpedoloods, waar we ook vandaag een nogal vage afspraak met de Groep Albert hebben. Maar daar trekt onze routeplanner Hugo40 - de manier waarop hij ons door Schipluiden loodst, is voor mij onnavolgbaar - zich niks van aan. Hij leidt ons, direct naast het duinpad richting Kijkduin, naar een basale campingkantine waar we, eerlijk is eerlijk, de moeder aller appeltaarten krijgen voorgeschoteld.

Met vijf man en met dit weertype durven we het wel aan om in hoogzomer over het duinpad terug te rijden. Enigszins gecontroleerd, maar toch nog altijd met snelheden van tussen de 40 en 45 kilometer in het uur, gaat het richting Katwijk. Gespitst op de enkele tegenligger of fietser die we inhalen, doen we onszelf een paar kilometer voor Kijkduin nog bijna de das om door een beetje te laat op te merken dat het fietspad hier in een bocht in een soort stuifduin is veranderd. Waar Rob2 - dankzij zijn mountainbike-ervaring, zegt hij er zelf van - redelijk zijn lijn houdt, dendert de rest rechtdoor om uiteindelijk met de assen in het zand tot stilstand te komen. Maar alles blijft heel, zelfs het oude barrel van Peter dat hij - net als neef Raymon - tegenwoordig uit de kast haalt als het er ook maar de schijn van heeft dat het gaat regenen of waaien. Een fiets is geen pronkstuk, heren, maar een gebruiksvoorwerp!

Precies om half twaalf en met exact honderd kilometer op de teller laat ik thuis de tuindeur openzwaaien, om een half uur later fris gedoucht achter de koffie met taart van moeders aan te schuiven. Want zo hoort het, op een klassiek Katwijks Club van Honderd-ritje.

Zondag 10 juli 2011

Het is even wennen, in de après-Marmotte periode. Na vier maanden opeens weer een zaterdag vrij - wat doe je ook alweer op zo'n dag, krantjes lezen, auto wassen? - omdat ik niet ergens in een uithoek van de Benelux of in Frankrijk op een racefiets zit. En op zondagmorgen sinds tijden mee met de Club van Honderd van de Afdeling Wielersport van de IJVK. De hele week kampte ik nog wel met de naweeën van de Tocht der Tochten: na de training van dinsdagavond was ik de rest van de week moe en had last van vreetbuien, iets wat mijn andere Marmotte-maatjes bekend voorkwam. Neef Raymon is hedenmorgen afgereisd naar Spanje na de afgelopen week, op een ritje op dinsdagavond na, voornamelijk met een fles prosecco in zijn hand te hebben gelopen. Peter ontbreekt de hele week al op het appèl.

Mike was er vanmorgen wel weer bij, al oogde hij niet helemaal okselfris, wat binnen tien kilometer ook werd onderstreept met een lekke band (als je goed bent...). Na het BBQ-feestje gisteravond bij mijn neef - geslaagd voor de Pabo - waarbij de Prosecco rijkelijk vloeide, was ikzelf vanmorgen opeens wel weer wonderlijk hersteld van alle inspanningen. De benen voelden goed, ik kon lekker meekomen met het mannelijke tempo (het gemiddelde over de hele rit van ruim 110 kilometer lag op 33,5), al was mijn hartslag met een gemiddelde van 125 nog wel wat aan de lage kant (maar er was ook een max. van 167 bij, dus waarschijnlijk reed ik gewoon met twee vingers in mijn neus ;-).

De route was uitgestippeld door Hugo40 en voerde voor mij gedeeltelijk door terra incognita: via Reeuwijk en Gouda naar Moordrecht, langs plassen en over rivieren, door uiterwaarden en over dijken. Voor ingewijden: de rit vertoonde bovendien Albert-elementen, wat inhoudt dat er minimaal één pontje moest worden genomen (nee, geen liften, tunnels of roltrappen, maar je kunt niet alles hebben).

Water was vandaag in elk geval het centrale thema, zelfs tijdens de koffiestop die ergens langs de Rottemeren bij een jachthaven was gepland. Voor mij tamelijk ongebruikelijk reed ik vrijwel de hele rit met - niet door een enkele banaan te stillen - honger, ongetwijfeld ook een gevolg van de calorieënvretende Marmotte die mijn spijsvertering in een hogere versnelling heeft gezet.

Na de appelpunt en cappuccino kreeg de rit Rob2-kenmerken, wat inhoudt dat er op sommige stukken kon worden gekoerst. Tot de Horsten slaagden we er daarbij in om de boel op z'n Job Cohens redelijk bij elkaar te houden, maar op het laatste gedeelte rafelde de groep toch wat uit elkaar. Deels vrijwillig - een enkeling sneed een stukje af voor de snelste weg naar (schoon)moeders - maar ook noodgedwongen. Ja, zo'n Marmotte maakt meer kapot dan je lief is.

Dinsdag 5 juli 2011

Het eerste trainingsritje na het Franse Alpenlandschap, waarbij ik me mag opwerpen als captain van de B-groep van de Afdeling Wielersport van de IJVK. Een rondje Ringvaart-Roelofarendsveen-Oud Ade-Leiderdorp-Voorschoten-Wassenaar wordt het, waarbij me bij bovenstaande foto van het oneindig laagland onmiddellijk de term 'Hollands welvaren' te binnen schiet. Maar ik weet nu niet of dat slaat op het landschap plus molen, of het postuur van clublid Mart Ouwehand (linksvoor). Ik hou het maar op allebei, denk ik.

Jan Jansen Classic

Zaterdag 18 juni 2011

Geen betere voorbereiding op de Jan Jansen Classic dan de jaarlijkse clubbarbecue. Mijn wekker staat op 5.30 uur, maar al geruime tijd daarvoor loop ik even naar beneden om twee aspirines te slikken. Niks prettiger dan daarna met bonkend hoofd in bed liggen wachten tot wat zich lijkt aan te dienen als een kater, langzaam wegtrekt. Met de kwaliteit van Chateau Afdeling Wielersport was niks mis. Maar bij een zekere kwantiteit wordt elk druivennat vanzelf hoofdpijnwijn. En als de uren ontbreken om je roes uit te slapen, helpt Saridon een handje.

De voorpret op deze toertocht van - in ons geval - 200 kilometer, was er tijdens de barbecue niet minder om. Onheilsaanzeggers voorspelden dat het in Wageningen en omgeving de hele dag zou regenen. Bovendien was de Jan Jansen Classic 'een kopie van Veenendaal-Veenendaal of de Bergtoer in Ochten, maar dan oneindig veel drukker.' Wat zegt de bijbel ook alweer over valse profeten? Op twee korte, maar hevige buitjes na, reden we de hele dag droog. En van drukte hebben we niks gemerkt. Wel de prettige sfeer van een goed georganiseerde 26ste editie van deze tocht.

De uitgebreide campus van de Landbouwuniversiteit Wageningen biedt gastvrij onderdak aan de deelnemers van de JJC. Volop parkeerruimte, een goed geoutilleerde sportzaal met massageruimte, een wielermarkt en een vlotte afhandeling van de inschrijfprocedure, zeker als je achternaam met de O (Otten) of P (Van der Plas) begint, want dat is de complete afvaardiging van de Afdeling Wielersport van de IJVK voor deze tocht: Mike et moi, niet toevallig allebei met legerervaring. Later blijkt ook clubgenoot Rob L. de 150 km-versie te hebben gereden, met twee fietsmaten.

Ons voornemen om een beetje lekker uit te bollen in groepjes renners die ons uit de wind houden, is in de praktijk lastig uitvoerbaar. Want: waar is iedereen? De verschillende afstanden splitsen zich vrij snel, dus wie én de 200km rijdt en al om 8 uur is gestart - zoals wij - rijdt veelal in grote eenzaamheid. We hebben ons ook als doel gesteld om er een aangename duurrit van te maken en trappen ons eigen tempo. Voor de enkelingen die we inhalen is dat te snel - zeker heuvel op - en de echte koerstijgers laten wij gaan. Op 200km moet je toch vooral doseren en op twee weken voor La Marmotte gaan we ons ook niet het snot voor de ogen rijden. We hebben bovendien al genoeg te stellen met de wind, die soms het carbon onder je kont vandaan blaast. Maar in de bossen van de Veluwe is het beschut rijden. Afwisselend is de route wel: soms eindeloos lang lijkende, met vals plat omhoog lopende boswegen, dan weer venijnig korte, kronkelende klimmetjes.

Over de verzorging onderweg hebben we niks te klagen: er zijn volop sportdrank, Veluwse krentenmik en bananen verkrijgbaar bij de ravitailleringposten. En door sommige stempelplaatsen bij restaurants in te richten, kan er ook appelgebak of een lichte lunch worden gescoord. Wel is de route af en toe een beetje op z'n Belgisch uitgepijld, dat wil zeggen: routebordjes ná de bocht, in plaats van ervoor. Maar we rijden geen een keer verkeerd. Voor mij nieuw: geen lompe chips aan de voorvork, maar elektronische stickers achter het zadel die ook door matten op het wegdek worden uitgelezen. Tot zeker 160 kilometer houden we het vrijwel droog en kunnen zelfs de mouwtjes af als het zonnetje doorkomt. Maar dan...

...komt het na een donderslag opeens met bakken uit de hemel. Niet één keer, maar twee keer. In beide gevallen heeft de organisatie gezorgd voor waterdichte viaducten waaronder we kunnen schuilen. Hooguit vijf minuten, duurt zo'n wolkbreuk, en daarna kunnen we weer door met alleen het spatwater van de weg. Daarvoor hebben we 's morgens nu net onze waterdichte overschoenen aangetrokken. Vele tientallen lekrijders zijn we al gepasseerd, als ik in een bocht zelf ook voel dat mijn achterband niet meer op spanning is. De twee binnenbandjes die ik al maanden in mijn zadeltasje heb, blijken voor mijn winterwielen: de ventielen zijn veel te kort om door mijn hoge carbonvelg te steken. Maar Mike - vandaag ook hoogbevelgd - brengt uitkomst. En het blijft gelukkig bij één lekke band.

Tegen het eind pikken we ook nog een Rijnsburger in een Luyten-pakje op; volk waar je normaal niks aan hebt, maar deze blijkt - na enige aansporing - na een half uur wieltjesplakken ook bereid tot enig kopwerk. In een stralend zonnetje maken we de tocht vol en is het in de sporthal tijd voor herstelbier en het bewonderen van onze trofeeën: een medaille en een heus 'Brevet, uitgereikt wegens het volbrengen van De Jan Janssen Classic', met daarop alle 34 klimmetjes die we achter de rug hebben. Mocht je je onderweg hebben afgevraagd waar je het ruim 200 kilometer allemaal voor doet, dan is dit het antwoord. 

Donderdag 16 juni 2011

Beste Corien,

Je zult de afgelopen weken wel gemerkt hebben, dat je man Rob met aanmerkelijk meer plezier de trainingen van de Afdeling Wielersport van de IJsclub Voorwaarts Katwijk bezoekt. Natuurlijk, hij fietst ook graag met jou, op zijn vrije woensdagmiddag, al mag hij op zijn werk nog wel eens mopperen dat je om elk pijntje aan het zitvlak verstek laat gaan. Maar op de clubavonden leeft hij tegenwoordig helemaal op. Nee, ik geloof niet dat het iets te maken heeft met het feit dat we sinds kort iemand met lang blond haar en bijna achttien lentes in de groep hebben. Dat lijkt misschien maar zo, omdat hij er graag de hele avond naast fietst, om gezellig een beetje te klessebessen, handige tips te geven of een beetje stoeremannenpraat uit te slaan. En omdat hij niet minder dan een mannetje of zes aan het werk zet om haar lekke band te verwisselen. Maar verder is het puur fietsplezier hoor, dat hem op een mooie donderdagavond naar de club doet snellen. Maak je maar geen zorgen!

Dinsdag 14 juni 2011

Voor de Jehova Getuigen van het Sociale Rijden - handjes op het stuur, beetje slap ouwehoeren onderweg - geldt het als een scheldwoord: gemiddeldegeilheid. Maar voor ons - A'tjes van de Afdeling Wielersport van de IJVK - is het gemiddelde slechts de weerslag van een goed verlopen training waaraan iedereen een voldaan gevoel overhoudt. Dus ja, dat vanavond het gemiddelde over 77 kilometer uitkwam op een - voorlopig - clubrecord van 36,7 km in het uur, was nooit het uitgangspunt maar slechts het resultaat van een rondje Katwijk-Bloemendaal aan Zee, dat aan het eind - anders waren we wel erg vroeg terug in het clubhuis - nog spontaan werd uitgebreid met een lusje Wassenaar. En uitgerekend daar kreeg kapitein Teun een lekke band, waarbij ik snel mijn kilometerteller op pauze zette en hem pas weer aandeed toen de snelheid weer tegen de 40 kilometer liep. Want ja, zo'n akkefietje zorgt er al gauw voor dat het gemiddelde met enkele tienden terugloopt. En daar krijgen wij - gemiddeldegeilers - toch wel een beetje een slappe van.

Maandag 13 juni 2011

Voor de zoveelste keer dit jaar reed ik het afgelopen weekend naar de Ardennen en Luxemburg, maar nu voor het eerst zonder racefiets. Met als excuus dat we haar nieuwe auto moesten inrijden, voerde ik mijn eega langs een aantal monumentale fietsroutes in België en het Groot-Hertogdom, waarbij ik uiteraard de ogen niet sloot voor de romantische kant van het landschap. Iets wat je maar al te vaak ontgaat, als je met een stel lelijke kerels op stap bent. En, hoewel ik er natuurlijk niet aan ontkwam om af en toe wat wieleranekdotes in de conversatie op te nemen, heb ik niet - zoals boze tongen uit Spanje beweren - bij elke helling verteld met welk verzet ik omhoog reed.

(Bovenstaande foto vergde het uiterste van mijn Iphone.)

Zaterdag 4 juni 2011

Organisatoren van wielertoertochten hebben het niet gemakkelijk. En al helemaal niet als ze in Limburg of de Belgische Ardennen een rondje wilt uitpijlen. Onder druk van inwoners die een beetje gek worden van al die mannetjes op snelle fietsen die in het weekend hun hellinkjes onveilig komen maken, zijn (vooral de gekozen) burgervaders gauw geneigd om geen vergunning te verstrekken. Ook De Waalse Pijl, die wij vorig jaar nog als officiële toertocht reden en voor 2011 op zaterdag 4 juni stond gepland, is daar het slachtoffer van geworden. Maar niet getreurd, want met behulp van de Garmin en de gele (Waalse) pijltjes op het wegdek kun je ook 150 kilometer burgerlijk ongehoorzaam zijn.

We waren niet de enigen die op deze zaterdag naar Spa waren afgereisd, waar de sporthal die het vertrekpunt vormt voor de Waalse Pijl vandaag de plek is waar toerfietsers hun auto's stallen, fietsen afladen en schoentjes aantrekken om kuitenbijters als La Redoute en de Rosier te bedwingen. Zowel neef Raymon als ik hebben hetzelfde gps-bestand op onze (ook verder identieke) fietscomputer geladen, maar kennelijk als gevolg van andere instellingen springt het ene apparaat er anders mee om dan het andere. Na ampele discussies bij kruisingen en T-splitsingen besluiten we blind te varen op de Garmin van Raymon. Dat gaat bijna overal goed. De Waalse pijltjes op het wegdek zijn wat minder betrouwbaar omdat je niet goed weet welke afstand ze aangeven (wij vermoeden dat alleen de langste - van 220km - nog goed zichtbaar is).

Een week eerder reed ik in Luxemburg nog de Jean Nelissen Classic, waardoor het opvalt hoe verschillend van karakter de klimmetjes zijn vergeleken met de Ardennen. Rond Vianden lekker lang en geleidelijk - wat mij beter ligt - en rond Spa betrekkelijk kort en vaak venijnig steil. Zoals de eerste serieuze puist die opduikt in ons rondje: La Redoute. Al vaker scherprechter in de wedstrijdversie van de Waalse Pijl en nog steeds uitbundig beschilderd met aanmoedigingen voor (met name) Philip Gilbert. Ons gezelschap van zes - behalve uit Raymon bestaande uit Graham (een paar dagen op een camping bij Spa), Gerald (verblijft even in Maastricht), Kees, Gerrit en ik (vanmorgen om 4.30 uur opgestaan om rond half negen in Spa aan te komen) - worstelt zich omhoog. 

Op de stukjes van 15 tot 18 procent bouw ik voor mezelf nog wat extra uitdagingen in om, gedraaid op mijn fiets - bovenstaande plaatjes te schieten. (Het lijkt heel wat, maar ik heb ze op de computer allemaal handmatig recht moeten zetten.)

Tropische temperaturen tot 30 graden zijn ons voorspeld, maar zelfs in het wintertenue van de Afdeling Wielersport van de IJVK ('Waar blijven de zomershirts?') is het nog goed uit te houden. Lekker warm is het, met zeker op de wat vlakkere stukken een aangenaam windje. Lekker rustig is het ook, zonder de 6000 andere fietsers die met ons mee waren gereden als de Waalse Pijl op deze dag wél was doorgegaan. We pikken hier en daar wat groepen fietsers op - soms zelfs een heel peloton vrouwen - maar dat draagt alleen maar bij aan de feestvreugde.

Want een feest is het, fietsen in het Waalse land. Minder gepolijst dan in Luxemburg - vooral in de afdalingen moet je beide handen stevig aan het stuur houden op het slechte asfalt - maar altijd afwisselend en van een grote landschappelijke schoonheid. We rijden - ik kan het woord bijna niet meer uit mijn toetsenbord krijgen - sociaal, dat wil zeggen: ieder in zijn eigen tempo omhoog, boven (of soms, omdat ik een slechte daler ben, na de afzink) op elkaar wachten en op de wat vlakkere stukken elkaar uit de wind houdend en een beetje ouwehoeren bij maximaal 30 kilometer in het uur. Het gemiddelde ligt om die reden niet bijzonder hoog - mijn Garmin viel bij het navigeren een paar keer uit, waardoor ik geen betrouwbare meting heb - maar we hebben de tijd en nemen die ook, onder meer om twee keer op te steken op een terras. Alleen Graham, die zijn eerste klimmeters van het seizoen doet, klaagt af en toe dat hij door het 'duo Hoek-Van der Plas bergop naar de kloten wordt gereden', maar mijn vrouw zou zeggen: Daar ben je toch zelf bij?

Tegen vieren zijn we in Stavelot, waar we na een aardbeienpunt besluiten om het extra lusje met de Stockeu en de Wanne maar te laten zitten. Gerald heeft een behoorlijk slag in het wiel en zelfs zonder die extra 20 kilometer zijn we nog pas om 18 uur bij de auto's in Spa terug. Dan is het met 150 kilometer wel welletjes. Op weg naar het eindpunt pikken we nog wel even de Rosier mee, waar Graham ondanks het gebak een serieuze hongerklop krijgt  te verwerken en de Marmotte-mannen Raymon et moi voor de laatste keer nog even mogen doortrekken. Maar wel boven wachten, natuurlijk. Voor sociale rijders hebben ze daarvoor speciaal een bankje neergezet.